Με τον Δένδια εμπνευστή και συντονιστή: ΕΛΑΣ ελλήνων βασανιστών

«Το ασανσέρ οδηγεί στον 12ο όροφο. Η πόρτα ανοίγει και τρεις κουκουλοφόροι αναλαμβάνουν δράση. Μετά τα πρώτα χτυπήματα καλωσορίσματος μου λένε να γδυθώ. Ακολουθούν πολλές ερωτήσεις και η αρνητική μου στάση τους εξαγριώνει. Αρχίζουν οι απειλές: “Πάρτε τον στον Υμηττό. Πηγαίνετε να φέρετε τα παιδιά του εδώ να τα σκοτώσουμε μπροστά του”. Παράλληλα, ο ξυλοδαρμός συνεχιζόταν με γροθιές, γονατιές κ.ά., με προτεραιότητα κυρίως στο σώμα και όχι στο πρόσωπο. Βέβαια, η συνεχής αρνητική μου στάση “πυροδοτεί” και κάποιες γροθιές στο πρόσωπο (εμφανείς οι μελανιές στο πρόσωπό μου κατά την προσέλευση στον εισαγγελέα). Ξαφνικά διαπιστώνω ότι μαζευτήκανε πολλοί. Η λύσσα τους να μάθουν πράγματα από μένα πριν δημοσιευτεί η σύλληψή μου τους κάνει να ξεχνούν τις κουκούλες τους. Ηταν περίπου εφτά άτομα τώρα στο δωμάτιο. Τώρα, ξεκινούν οι πιο “επαγγελματικές” μέθοδοι ανάκρισης. Κεφαλοκλείδωμα μέχρι να χάσω τις αισθήσεις μου, έντονη πίεση στη μύτη μου και όλα αυτά όντας γυμνός. Μεσολαβούν βέβαια κάποιες παύσεις κοιτάζοντας τον τοίχο, για να σκεφτώ. Οι ερωτήσεις συνεχίζονταν μαζί με επαναλαμβανόμενες γονατιές στο μηρό. Τα πράγματα αγριεύουν. Η ώρα περνάει και οι “αντί” έχουν εξαγριωθεί. Πέφτω συνέχεια κάτω για να προφυλαχτώ από τα χτυπήματα και με σηκώνουν συνέχεια. Οι παύσεις σταματούν. Εφτά ή οχτώ άτομα, κουκουλοφόροι και μη, με ξυλοκοπούν όλοι. Ενα δυνατό χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, με αποτέλεσμα να χάσω σχεδόν τις αισθήσεις μου, βάζει τέλος στα βασανιστήρια».
 

Η καταγγελία έγινε από τον Κώστα Γουρνά, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, στις 4 Μάη του 2010. Είκοσι πέντε μέρες μετά τη σύλληψη και τον άγριο βασανισμό του. Εγινε με την επισήμανση ότι δεν επιθυμεί τη θυματοποίησή του. Γι’ αυτό, άλλωστε δεν έκανε αμέσως την καταγγελία, αλλά αφού πρώτα ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στον ΕΑ (μαζί με τους Ν. Μαζιώτη και Π. Ρούπα), γεγονός που για τον ίδιο ήταν πολύ πιο σημαντικό από το βασανισμό του.

Παρόμοια καταγγελία έκανε και ο Βαγγέλης Σταθόπουλος, κατηγορούμενος επίσης για την ίδια υπόθεση.
 

Ο Γουρνάς και ο Σταθόπουλος δεν βασανίστηκαν στο κρατητήριο κάποιας επαρχιακής πόλης, από κάποιους «θερμόαιμους» μπάτσους, όπως θέλουν να παρουσιάζουν μερικοί τον άγριο βασανισμό των τριών από τους τέσσερις συλληφθέντες της «υπόθεσης Βελβεντό». Βασανίστηκαν και οι δύο στο 12ο όροφο της ΓΑΔΑ, στο άντρο της Αντιτρομοκρατικής. Βασανίστηκαν μεθοδικά από επιστήμονες του είδους, με συγκεκριμένο σκοπό.
 

Στη ΓΑΔΑ βασανίστηκαν, επίσης, οι δεκαπέντε συλληφθέντες της αντιφασιστικής μοτοπορείας, βασανισμό τον οποίο και τότε είχε καλύψει ο Δένδιας. Αν το θέμα δεν είχε βγει από τον βρετανικό Guardian, τα ελληνικά ΜΜΕ θα το είχαν θάψει.

Οπως το έθαψαν μετά τον αρχικό θόρυβο, καλύπτοντας πλήρως τον Δένδια, ο οποίος είχε αναγγείλει και μήνυση κατά του Guardian, την οποία ουδέποτε υπέβαλε ο θρασύδειλος. Μόλις προχθές, γνωστός ηθοποιός που κρατήθηκε μια νύχτα στο ΑΤ Περιστερίου, κατήγγειλε τον άγριο βασανισμό δυο αλλοδαπών που κατηγορούνταν για κλοπές. Μια ολόκληρη νύχτα έμεινε ξάγρυπνος ακούγοντας τις κραυγές τους.
 

Ολοι στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι στα αστυνομικά τμήματα γίνονται βασανιστήρια. Κάποιες φορές ακόμα και για την πλάκα των ανθρωποειδών. Και θα ήταν σίγουρα υποτιμητικό για τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας να μπούμε σε οποιαδήποτε συζήτηση για το αν βασανίστηκαν ή όχι οι τρεις συλληφθέντες στη Βέροια. Δεν χρειαζόμαστε τις καταγγελίες των ίδιων (που τονίζουν, μάλιστα, ότι δεν επιδιώκουν τη θυματοποίησή τους) και των συγγενών τους. Αρκεί η κοινή λογική και η κοινή πείρα.
 

Το καινούργιο στοιχείο στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι ο χειρισμός. Οχι μόνο η προκλητική εξαφάνιση των σημαδιών με χρήση Photoshop, αλλά και το γεγονός ότι επέτρεψαν να φωτογραφηθούν οι συλληφθέντες κατά τη μεταφορά τους στα δικαστήρια, ώστε να φανούν καθαρά τα σημάδια των βασανιστηρίων. Μήνυμα έστελναν: «έτσι θα σας καταντήσουμε όλους». Το γεγονός ότι ο Δένδιας έσπευσε αμέσως να καλύψει τους βασανιστές του με κυριακάτικη δήλωση που μιλούσε για «τραυματισμούς τρομοκρατών κατά τη συμπλοκή και την αντίστασή τους (…) οι οποίοι τρομοκράτες, σημειωτέον, έφεραν βαρύτατο οπλισμό και κρατούσαν όμηρο πολίτη», δείχνει πολιτική βούληση όχι απλώς να καλυφθούν κάποιοι βασανιστές, αλλά να διακηρυχτεί στον ελληνικό λαό πως τα βασανιστήρια είναι δικαιολογημένα όταν πρόκειται για «τρομοκράτες».
 

Εκείνο που δεν λογάριασε ο Δένδιας ήταν η αντίδραση του αστικού Τύπου, που διαθέτει εκείνο το επίπεδο σκέψης που δεν διαθέτει ένας τυφλωμένος υπουργός Μπάτσων και Καταστολής. Ο αστικός Τύπος κατάλαβε ότι το νεαρό της ηλικίας των συλληφθέντων θα προκαλούσε αρνητικούς για το κράτος συνειρμούς στην κοινωνία. Γι’ αυτό και τα σχόλιά του κατήγγειλαν βασανιστήρια. Ο Δένδιας πήρε το μήνυμα και το επόμενο κιόλας πρωί βγήκε και το «μάζεψε», στο φιλόξενο πρωινάδικο των Οικονομέα-Καμπουράκη στο Mega, που του προσέφεραν πλήρη κάλυψη. Την ίδια κάλυψη του προσέφεραν και τα υπόλοιπα ΜΜΕ, με αποτέλεσμα το θέμα να θαφτεί την τρίτη μέρα και να κυριαρχήσει και πάλι η τρομολαγνεία, τροφοδοτημένη από την Αντιτρομοκρατική και δουλεμένη από τα έμπειρα πλέον «παπαγαλάκια» της.
 

Αυτή είναι η αστική δημοκρατία και το κράτος της, όταν απέναντί τους έχουν πολιτικούς αντίπαλους που σπάνε το μονοπώλιο της βίας.
 

ΥΓ1: Υπάρχουν κάποιοι αστοί πολιτικοί που έτυχε να βασανιστούν προσωπικά την περίοδο της χούντας και γι’ αυτό δεν αντέχουν στη θέα βασανισμένων ανθρώπων. Ενας απ’ αυτούς είναι ο Στάθης Παναγούλης και μπράβο του που κατήγγειλε τον βασανισμό των συλληφθέντων και χαρακτήρισε τον Δένδια σύγχρονο νεοναζί. Υπάρχουν κάποιοι άλλοι αστοί πολιτικοί που, μολονότι δηλώνουν αριστεροί και καμαρώνουν για τη διακονία των ατομικών δικαιωμάτων από τη μεριά τους, τα ξεχνούν όλα όταν βρεθούν σε κυβερνητικό θώκο και είναι έτοιμοι να δικαιολογήσουν κάθε έγκλημα. Τέτοιος είναι ο ΔΗΜΑΡίτης υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης, που έσπευσε να βάλει κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του τον Δένδια. Αφού πρώτα δήλωσε ότι «ανατρίχιασε και απογοητεύτηκε όταν είδε τις φωτογραφίες των συλληφθέντων με πρησμένα μάτια και χείλη», στη συνέχεια δήλωσε με νόημα, ξεπερνώντας και τον Δένδια: «Οταν γίνεται μια συμπλοκή με κάποιους που κρατούν Καλάσνικοφ, δεν μπορεί ο ένας να κρατάει λουλούδια»! Η γραμμή προς τους δικαστικούς, των οποίων είναι πολιτικός προϊστάμενος, είναι σαφής: Κουκουλώστε το, σύμφωνα με όσα σας καταθέσουν οι μπάτσοι.
 

ΥΓ2: Ασπίδα προστασίας στους βασανιστές συναδέλφους τους και στον υπουργό τους έσπευσαν να προσφέρουν και οι μπατσοσυνδικαλιστές των ΠΟΑΣΥ και ΠΟΑΞΙΑ, που αφού σημείωσαν ότι τέτοιες συλλήψεις «έρχονται να αναπτερώσουν το ηθικό των συναδέλφων μας», στράφηκαν ενάντια «στις βεβιασμένες κρίσεις και η άκριτη υιοθέτηση καταγγελιών περί βασανιστηρίων στο στάδιο της ανάκρισης των συλληφθέντων»! Αυτό, βέβαια, δεν εμπόδισε αντιπροσωπεία βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να συναντηθεί μαζί τους, δυο μέρες μετά, και να μην κάνει την παραμικρή νύξη για τα βασανιστήρια!

ΚΟΝΤΡΑ - ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 9/2/2013

Αναδημοσίευση από : ΚΟΝΤΡΑ

ΣΥΝΩΜΟΣΊΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 4 ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΒΕΛΕΒΕΤΟΎ

Αν μιλάμε, μιλάμε γιατί δεν εγκαταλείπουμε τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς στο βόθρο της κρατικής προπαγάνδας.

Για την ληστεία στην τράπεζα της Κοζάνης τον αποκλειστικό λόγο τον έχουν οι ίδιοι οι συλληφθέντες , οι οποίοι δεν είναι μέλη της Συνωμοσίας, άλλωστε από αυτές τις συλλήψεις δεν «χτυπήθηκε» η Συνωμοσία και τόσο οι αντιλήψεις μας όσο και οι πυρήνες μας παραμένουν αλώβητοι…

Όμως επειδή ο κρατικός μηχανισμός της προπαγάνδας αναφέρεται διαρκώς στη Συνωμοσία, ξεκαθαρίζουμε τη θέση μας.

Οι αναρχικοί αντάρτες πόλης δεν είναι ούτε «καλά παιδιά», ούτε έχουν ανάγκη υπεράσπισης από τους υποκριτές του ανθρωπισμού και τους εργολάβους της αριστερής ευαισθησίας.

Οι αναρχικοί αντάρτες πόλης εγκαταλείπουν το ρόλο του θύματος για να πάρουν θέση ως θύτες ενάντια στην παθητική σιωπή της κοινωνίας.

Γνωρίζουμε ότι η αναρχική βία ενάντια στο καθεστώς είναι ο μόνος δρόμος για την απελευθέρωση. Όσοι διστάζουν να οπλιστούν, θα αποδειχθούν δειλοί για να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Μακριά από την ανθρωπιστική ρητορεία και τα κροκοδείλια δάκρυα, πάνω στα χτυπημένα πρόσωπα των συλληφθέντων, χτυπήθηκαν συγκεκριμένες επιλογές. Η επιλογή μιας ληστείας τράπεζας με σκοπό την ενίσχυση παράνομων αφορμαλιστικών  αναρχικών πυρήνων ήταν, είναι και θα είναι μια αναρχική πρακτική.

Στον πόλεμο ενάντια στο κράτος και στην κοινωνία του δεν ζητάς έλεος από τον εχθρό. Οι αναρχικοί της πράξης δεν σέβονται καμία αστική νομιμότητα. Το ζήτημα δεν είναι να μιλήσει κανείς για αυθαιρεσία αστυνομικής βίας, αλλά να περάσει πρώτος στην επίθεση εδώ και τώρα. Άλλωστε η ζωή θα ανήκει πάντα σε ένα είδος ανθρώπων, τους ανθρώπους της δράσης.

Δύναμη στους 4 αναρχικούς αιχμαλώτους που διώκονται για την ληστεία στην Κοζάνη.

Στηρίζουμε αυτούς που στηρίζουν τις επιλογές τους και παραμένουν αμετανόητοι.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ 10, 100, 1000 ΠΥΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ…

ΖΗΤΩ Η ΑΤΥΠΗ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ (FAI/IRF)

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ…

Τα φυλακισμένα μέλη της Σ.Π.Φ.

Υ.Γ. Στέλνουμε ολόψυχα την αλληλεγγύη μας στους συντρόφους Alfredo Cospito και Sergio Maria Stefani που οι δεσμοφύλακες στις ιταλικές φυλακές τους απαγορεύουν τα επισκεπτήρια καθώς και στον φίλο και απεργό πείνας από 4/02 Σπύρο Δραβίλα που το ελληνικό «σωφρονιστικό» σύστημα εκδικητικά του στερεί τις άδειες του.

αναδημοσίευση από : Athens Indymedia

Η σιωπή της κοινωνίας είναι γκαστρωµένη...(Συνέντευξη του αντάρτη πόλης, Δημήτρη Κουφοντίνα, στην Κυριακάτικη εφημερίδα "ΤΟ ΧΩΝΙ" )

Η λέξη «τροµοκρατία» είναι ξανά της… µόδας. Οι σφαίρες στο γραφείο του πρωθυπουργού, η βόµβα στο Mall, η προκήρυξη. Μια προκήρυξη, µέσω της οποίας η Σύµπραξη των αναρχικών Οργανώσεων Αγρια Ελευθερία και Υποκινητές Κοινωνικών Εκρήξεων δεν παραλείπει να εκφράσει την αλληλεγγύη της στον -έγκλειστο επί 11 χρόνια- «αµετανόητο αντάρτη της 17Ν», όπως οι ίδιοι τον χαρακτηρίζουν, ∆ηµήτρη Κουφοντίνα.
Τι τους λέει, όµως, µε τη σειρά του, ο ∆ηµήτρης Κουφοντίνας; Ο «Λουκάς» της 17 Νοέµβρη, της οργάνωσης που σηµάδεψε όσο καµία άλλη τη µεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας, µιλάει Στο ΧΩΝΙ. Και τα όσα λέει θα συζητηθούν πολύ. Τρία σηµεία ξεχωρίζουν, όµως, µε την πρώτη µατιά:
1.Πιστεύει ότι η κοινωνία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. Η σηµερινή σιωπή της είναι γκαστρωµένη και κανείς δε µπορεί να προβλέψει πότε η απέραντη οργή θα εκραγεί ιαµατικά.
2.∆εν αντιµετωπίζει όµοια τις ενέργειες στο πρωθυπουργικό γραφείο και στο Mall. Το χτύπηµα στη Συγγρού µιλάει από µόνο του, λέει. Για το Mall, επισηµαίνει µεν ότι «το κράτος παρανοµεί και µια επαναστατική οργάνωση αποδίδει ∆ικαιοσύνη», αλλά δεν αφήνει την ευκαιρία να σχολιάσει -προφανώς σε αντιδιαστολή µε την προηγούµενη απάντηση- ότι οι δυναµικές ενέργειες θα πρέπει όσο το δυνατόν να µιλάνε από µόνες τους.
3.Τον απασχολεί ιδιαίτερα πώς θα κινητοποιηθεί ο εργαζόµενος λαός και η νεολαία. Στο πλαίσιο αυτό, επισηµαίνει ότι η σκέψη που δοκιµάστηκε στο αντάρτικο πόλης, από το οποίο προέρχεται, ήταν ότι «η ένοπλη δράση γεννά επαναστατική συνείδηση στην κοινωνία». Αυτή είναι η συζήτηση που πρέπει να γίνει.

Εντεκα χρόνια στη φυλακή, παρακολουθείς την επικαιρότητα;
Καµιά φορά -µε τα ΜΑΤ, τις επιστρατεύσεις, τα στρατοδικεία για τις επαναστατικές οργανώσεις, τις πραξικοπηµατικές Πράξεις Νοµοθετικού Περιεχοµένου, τα «αποφασίζοµεν και διατάσσοµεν»- µου φαίνεται σα να βλέπω εκείνα τα Επίκαιρα που πρόβαλαν τον καιρό της χούντας…

Ξαφνικά, η κυβέρνηση τα έβαλε µε τις καταλήψεις. Τυχαίο;
Σύµφωνοι, δεν είναι τυχαία η στιγµή. Η επίθεση στις καταλήψεις γίνεται για αποπροσανατολισµό. Οµως είναι κάτι πολύ παραπάνω. Η τρικοµµατική κυβέρνηση έχει αποφασίσει οµόφωνα να κάνει επίδειξη ισχύος και καταστολής. Να στείλει ένα µήνυµα δια ροπάλου στην κοινωνία, να την τροµοκρατήσει, ότι και η παραµικρή εστία αντίστασης θα τσακιστεί. Η απάντηση που πρέπει να δοθεί; Περισσότερες καταλήψεις. Περισσότεροι χώροι ανάσας για τη νεολαία και µεγαλύτερο άνοιγµα των καταλήψεων στην κοινωνία. Και, ακόµα, βλέπεις πόσοι άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, χάνουν τα σπίτια τους, πληθαίνουν οι άστεγοι. Λέω: αυτό-οργάνωση των ανέργων, καταλήψεις, στέγες. Είναι βασικό, αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωµα, γιατί το τριτοκοσµικό µέλλον που µας επιβάλλουν είναι γεµάτο µε παραγκουπόλεις, τενεκεδοµαχαλάδες ανέργων και αστέγων, όπως έγινε σε όλες τις χώρες που πέρασε το ∆ΝΤ.

Το χτύπηµα στο γραφείο του πρωθυπουργού είναι κάτι που θα το έκανε και η 17Ν;
Μη ξεχνάµε, είναι το γραφείο του πρωθυπουργού των µνηµονίων και της υποτέλειας. Το συµβολικό χτύπηµα αυτό είναι από τις ενέργειες που µιλάνε από µόνες τους. Χρειάζεται πραγµατικά µεγάλη προσπάθεια για να το παρερµηνεύσεις και όσοι επιχειρούν τέτοιες διαστρεβλώσεις διακινδυνεύουν τη σοβαρότητά τους.

Η βόµβα στο Mall; Είναι η τυφλή βία που έχεις καταδικάσει;
Το Mall είναι της γνωστής οικογενείας Λάτση. Που πλούτισε στα χρόνια της πρώτης γερµανικής κατοχής. Οι σηµερινοί κυβερνώντες του το χάρισαν. Είναι κατασκευασµένο σε οικόπεδο του Οργανισµού Εργατικής Κατοικίας, που µε κόπο και ιδρώτα το είχαν αποκτήσει οι εργαζόµενοι. Σύµφωνα µε απόφαση της ολοµέλειας του ΣτΕ, είναι αυθαίρετο και άρα πρέπει να κατεδαφιστεί. ∆ηλαδή, το κράτος παρανοµεί και µια επαναστατική οργάνωση αποδίδει ∆ικαιοσύνη. ∆εν είναι µια ενδιαφέρουσα προσέγγιση αυτή;
Η οργάνωση που έκανε την ενέργεια, πάντως, εξήγησε -στην προκήρυξή της- όλη τη δική της σκέψη. Μπορεί να συµφωνεί κανείς ή να µη συµφωνεί µε αυτή, πρέπει να παραδεχτούµε όµως ότι πήρανε όλα τα µέτρα για να µην πάθει το παραµικρό οποιοσδήποτε άσχετος, µε πολύ µεγάλη προσωπική διακινδύνευση τους.
Τώρα, µε όλο το θάρρος που µου δίνει η προσωπική αναφορά που κάνουν σε µένα στην προκήρυξή τους, να πω ότι -ιδιαίτερα στη σηµερινή συγκυρία- οι δυναµικές ενέργειες θα πρέπει όσο είναι δυνατόν να µιλάνε από µόνες τους. Να µην έχουν ανάγκη από εξηγήσεις και να µη δίνουν λαβές για φτηνή κινδυνολογική προπαγάνδα.


Εχεις τονίσει ότι, ειδικά τώρα, χρειάζεται περισσότερη σκέψη πριν τη δράση. Κάποιοι θεώρησαν ότι ασκείς κριτική, πας να φρενάρεις τις σηµερινές οργανώσεις. Μετά τις τελευταίες ενέργειες, τι έχεις να πεις;
Κατά λέξει είχα πει «και τώρα χρειάζεται πολλή σκέψη πριν από τη δράση». Θυµάµαι τη συζήτηση που είχαµε στις αρχές του 2009, µέσα στην ιδιαίτερη συγκυρία τότε. Από τότε µεσολάβησαν µνηµόνια, τροµακτική εκτόξευση της ανεργίας, δολοφονία των ονείρων, ισοπέδωση της κοινωνίας, απροκάλυπτη πλέον κατοχή της χώρας από το γερµανικό κεφάλαιο. Η ίδια αρχή «σκέψη πριν από τη δράση» ισχύει και τώρα, όπως ίσχυε πάντα, γενικά, ιστορικά. Για παράδειγµα, όσο αφορά το αντάρτικο πόλης από το οποίο προέρχοµαι, η σκέψη που δοκιµάστηκε ήταν «η ένοπλη δράση γεννά επαναστατική συνείδηση στην κοινωνία». Και τότε, αλλά και τώρα, η σκέψη ήταν και παραµένει «πώς θα κινητοποιηθεί, πώς θα οργανωθεί ο εργαζόµενος λαός και η νεολαία». Αυτό είναι το ερώτηµα που πρέπει να απαντηθεί και σήµερα από όλους τους επαναστάτες, ιδιαίτερα από τις δυναµικές οργανώσεις λαϊκής αντιβίας. Αυτή είναι η συζήτηση που πρέπει να γίνει.

Είδαµε τους «διαδόχους» της 17Ν να ακολουθούν, πολύ χονδρικά, δύο κατευθύνσεις. Πιο στοχευµένες ενέργειες και πιο πολιτικό λόγο από τη µια και πιο οργισµένη αντίδραση από την άλλη. Οι ενέργειες των τελευταίων εβδοµάδων προς πια µεριά κλίνουν;
∆ε συµφωνώ µε τη διάκριση που κάνεις. Στο χώρο των οργανώσεων της δυναµικής δράσης υπάρχουν πολλές προτάσεις, υπάρχουν διαφορετικά σχέδια. Στις ενέργειες της τελευταίας περιόδου, εκδηλώθηκαν πολλές από τις διαφορετικές τάσεις που υπάρχουν αυτή τη στιγµή σε αυτό το χώρο. Ειδικά, πάντως, για τις δύο ενέργειες που συζητήσαµε πιο πριν, στο γραφείο πρωθυπουργού και στο Mall, ένα µεγάλο µέρος της κοινωνίας δεν τις είδε και αρνητικά, τουλάχιστον ως µια κάποια αντίδραση.

Τον προηγούµενο Απρίλιο είχες προβλέψει ότι έρχεται κοινωνική έκρηξη. Ηρθε; Ή, µήπως, ο κόσµος κοιτά αποσβολωµένος το τσουνάµι της τρόικας και του µνηµονίου να ισοπεδώνει τη ζωή του, ανίκανος να αντιδράσει;
Κανείς δε µπορεί να µαντέψει και να ορίσει την ηµεροµηνία της κοινωνικής έκρηξης. Είναι αλήθεια ότι η κοινωνία βράζει. Είναι επίσης αλήθεια ότι αυτή η διαδικασία είναι πολύπλοκη και επηρεάζεται από ποικίλους παράγοντες, άλλοτε επιταχυντικούς και συνήθως επιβραδυντικούς. Και είναι αλήθεια επίσης ότι λείπει εκείνη η επαναστατική συλλογική πολιτική δύναµη που θα συνεγείρει και θα δώσει προοπτική. Θυµάσαι, πριν από καιρό, όταν η κοινωνική θερµοκρασία ανέβαινε δραµατικά και έφτανε σε σηµείο έκρηξης, συνέβαινε ήδη µια εκρηκτική διαδικασία χαµηλής έντασης: τεράστιες µαχητικές διαδηλώσεις, χηµικός πόλεµος, οι πολιτικοί είχαν λουφάξει, δεν τολµούσε να κυκλοφορήσει κανένας τους.
Κι ύστερα ήρθαν οι πολιτικοί πυροσβέστες. Με τους αφορισµούς κατά της βίας, µε εκκλήσεις για ηπιότητα και οµαλότητα, µε έναν υπνωτικό λόγο που εξάτµιζε τη λαϊκή οργή. Ο λαός έβλεπε και βλέπει εκείνους που έπρεπε να καταγγείλουν, να συγκαλέσουν στη δράση, εκείνους που έβλεπε ως αποκούµπι, να δέχονται «µειλίχια» τις σκαιές λοιδορίες µιντιακά από τους της κήρυκες της υποτέλειας, από τους υπεύθυνους της καταστροφής, και να µην αντιδρούν, να µη χτυπούν το χέρι στο τραπέζι. Ετσι συνθλιβόταν και συνθλίβεται ο λαϊκός ψυχισµός, έτσι επικρατεί η ηττοπάθεια και η αίσθηση της εγκατάλειψης. Βάλε και τη στρατηγική του σοκ από τους µάστορες του ∆ΝΤ και της τρόικας. Βάλε και το συµπλήρωµά της, την κτηνώδη βία των ΜΑΤ. Οµως, η κοινωνία βρίσκεται σε απόγνωση και αυτή η σιωπή είναι γκαστρωµένη. Κρύβει µέσα της απέραντη οργή, που κανείς δε µπορεί να προβλέψει πότε θα εκραγεί ιαµατικά, παρασέρνοντας στο διάβα της εχθρούς και «φίλους».

Μπροστά στα δύσκολα, οι υποτιθέµενοι αντίπαλοι, Ν∆, ΠΑΣΟΚ και ∆ΗΜΑΡ, ένωσαν τις δυνάµεις τους. Η Αριστερά γιατί µονίµως µεγαλοποιεί τις εσωτερικές της διαφορές και ελαχιστοποιεί τις οµοιότητες;
Οταν ακούω να χαρακτηρίζουν τη σηµερινή συγκυβέρνηση ως κυβέρνηση Τσολάκογλου, µου έρχονται πάντα στο νου τα λόγια του ∆ηµήτρη Γληνού από το φυλλάδιο «Τι Είναι και Τι Θέλει το ΕΑΜ», όπου είχε χαρακτηρίσει τους τότε κυβερνητικούς συνεργάτες της γερµανικής κατοχής «φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρµατα».
Είδες, όµως, µε τι ευκολία οι ορκισµένοι πολιτικοί εχθροί µέχρι χτες, τακιµιάσαν; Πώς καλύπτει ο ένας τον άλλον; Πώς ενώθηκαν σα γροθιά εναντίον µας; Εµείς που αντιµετωπίζουµε την ίδια µοίρα, το ίδιο φάσµα της ανεργίας και της πείνας, τον ίδιο αργό θάνατο, την ίδια ταπείνωση, δεν πρέπει να ενωθούµε; ∆ε σου µιλάω για ενότητα των ηγεσιών. Οχι. Για ενότητα των ανθρώπων στη βάση µιλάω, µε την ιδιαίτερη ταυτότητα του ο καθένας, µ’ όλες τις διαφορές µας, αλλά ενωµένοι και στον ίδιο αγώνα, που δε µπορεί να τον δώσει ο καθένας ξεχωριστά, για να φτάσουµε στην ίδια λύτρωση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ µοιάζει να έρχεται ως η επόµενη κυβέρνηση. Πολλοί του ασκούν κριτική ότι «στρογγυλεύει» τις απόψεις του, για να πάρει την εξουσία. Ποια είναι η γνώµη σου;
Την εξουσία ή την παίρνεις µόνος σου µε τους δικούς σου όρους, ή σου τη δίνουν µε τους δικούς τους όρους. Φαίνεται ότι, επειδή οι πολιτικοί –εδώ- που προωθούν τα µνηµόνια καίγονται γρήγορα, έχουν σύντοµη ηµεροµηνία λήξης, τον τελευταίο καιρό οι ισχυροί του κόσµου διαµορφώνουν, µεθοδικά όπως πάντα, ένα νέο πολιτικό σκηνικό. Βλέπουν έναν πολιτικό διπολισµό, µε αρκετά εφήµερα ενδιάµεσα µικροκόµµατα, δυο πολιτικών πόλων που θα τους διακρίνει «σοβαρότητα» και «υπευθυνότητα». Μ’ ένα λειτουργικό καταµερισµό ρόλων, άλλοτε ως «εποικοδοµητική» αντιπολίτευση και άλλοτε ως «ρεαλιστική» κυβέρνηση, που θα εξασφαλίζουν τη σταθερότητα του συστήµατος.
Νοµίζω ότι µετά τα ταξίδια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στη Γερµανία και τις ΗΠΑ, την ουσιαστική παράδοση από µέρους της πιστοποιητικών νοµιµοφροσύνης, καθώς και τον αφοπλισµό της από τα τελευταία διαπραγµατευτικά όπλα, διαφαίνεται η πρόθεσή της να ακολουθήσει µια ρεαλιστική πολιτική, ανάλογη µ’ αυτήν των «προοδευτικών» µνηµονίων του Χριστόφια στην Κύπρο. Εναπόκειται πλέον στην εσωτερική δυναµική αυτού του κόµµατος-µετώπου, αλλά και στη δυναµική του λαϊκού κινήµατος, το αν και πόσο θα λειτουργήσει αυτό το στρογγύλεµα των θέσεων που ανέφερες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η Αριστερά των ρήξεων που έχεις ζητήσει στο παρελθόν ή η διαχειριστική Αριστερά που έχεις προβλέψει ότι θα αποτύχει;
Εγώ βλέπω ολοένα και περισσότερο να στρογγυλεύονται οι λέξεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Το πολιτικό της λεξιλόγιο να πλουτίζει σε συναίνεση και να φτωχαίνει σε ρήξη. Αυτό που λέω είναι ότι δε µπορούµε να βαδίζουµε στον ίδιο δρόµο. Οτι δεν µπορούµε να πείσουµε τους ισχυρούς για το «λάθος» τους, επειδή δεν κάνουν κανένα λάθος: µας βάζουν να πληρώσουµε εµείς την κρίση τους. Οτι δεν µπορούµε να περιµένουµε ανάπτυξη από την Ε.Ε., επειδή η πολιτική της είναι µία: λιτότητα, ύφεση, κινεζοποίηση και λεηλασία της Ελλάδας και της Λατινικής Ευρώπης. Οτι δε µπορούµε να επωφεληθούµε από τις αντιθέσεις ΗΠΑ-Γερµανίας, επειδή ο δικός τους ο καβγάς είναι για το δικό µας πάπλωµα. Οτι η µόνη σωτηρία για τον τόπο είναι ένα ενδογενές παραγωγικό µοντέλο αυτοδύναµης ανάπτυξης και µια πραγµατική δηµοκρατία για να µοιράζουµε δίκαια τον κόπο των χεριών και του νου µας. Οτι αυτό µπορεί να γίνει µόνο ενάντια στη θέληση της άρχουσας τάξης και της τρόικας. Είναι αδύνατο να γίνει χωρίς ρήξη µ’ αυτούς. Αυτό δε µπορεί να γίνει από δυνάµεις που αποδέχονται πλήρως τους κανόνες του παιχνιδιού που οι ισχυροί επιβάλλουν. ∆εν είναι παιχνίδι που παίζεται στους διαδρόµους, αλλά κρίνεται στους δρόµους. Από τη µετωπική δράση όλων των ζωντανών δυνάµεων του τόπου. Και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, ούτε ανέµενα να είναι, η Αριστερά των ρήξεων που ζητάω, έχω ζητήσει, πιστεύω και οραµατίζοµαι.

Το ΠΑΣΟΚ, πώς το βλέπεις; Τελείωσε ή θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του;
Παραδοσιακά, η εκλογική πελατεία του ΠΑΣΟΚ ήταν κυρίως τα µεσοστρώµατα. Αυτά ακριβώς που κατέστρεψε στο µεγαλύτερο µέρος τους η µνηµονιακή πολιτική του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Λογικά, ένιωσαν προδοµένοι, το εγκατέλειψαν µαζικά, οδηγώντας το στην εκλογική καταβαράθρωση και την προϊούσα διάλυση. Οµως, από αυτή τη διαδικασία καταστροφής των µεσοστρωµάτων και διάλυσης του ΠΑΣΟΚ δηµιουργούνται δύο ενδιαφέρουσες συνεπαγωγές: καταρχάς, είναι γνωστό ότι τα ιδιαίτερα διευρυµένα στη χώρα µας µεσοστρώµατα, τοποθετηµένα ανάµεσα στους δύο ταξικούς πόλους, λειτουργούσαν ως αποσβεστήρας των µαχητικών ταξικών αγώνων και αποτελούσαν παράγοντα σταθεροποίησης του συστήµατος. Τώρα, η µαζική φτωχοποίησή τους (βέβαια, ένα µικρό, ανώτερο τµήµα τους θα παραµείνει προνοµιούχο) δηµιουργεί δυνητικά ένα χώρο ενίσχυσης των µαχητικών αγώνων. Οµως, όσο δεν διαµορφώνεται επαναστατική προοπτική, το πιο καθυστερηµένο πολιτικά τµήµα τους θα αποτελέσει το ακροατήριο στα φασιστικά κηρύγµατα. Ταυτόχρονα, ένα τµήµα των µικροµεσαίων στελεχών της ΠΑΣΟΚικής κοµµατικής, κρατικής και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, εντελώς ΠΑΣΟΚικό, προσχωρεί στο ΣΥΡΙΖΑ δηµιουργώντας αυτή την αναγέννηση -όπως τη λες- του ΠΑΣΟΚ µέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα, ειδικά για το ΠΑΣΟΚ: δε µπορεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες του, τα ολοκληρωτικά αποκαΐδια του. Είναι ένα ΠΑΣΟΚ στάχτη και µπούρµπερη. Ενα ΠΑΣΟΚ που µεταµορφώθηκε σε ΠΑΣΟΚ της καταστροφής και του ολέθρου.

Αυτές τις µέρες, θέλουν να µας στρέψουν κατά των απεργών του µετρό. Πιο πριν, εναντίον κάποιων άλλων. Κοινωνικός αυτοµατισµός;
Αυτό τον κοινωνικό αυτοµατισµό, αυτό το «διαίρει και βασίλευε», ειδικά το ∆ΝΤ τον έχει αναγάγει σε επιστήµη, στις χώρες από τις οποίες πέρασε. Εγώ όµως λέω να αναζητήσουµε τη δική µας υπεύθυνη θέση, ως κοινωνία να ξεπεράσουµε τον ατοµισµό, αναζητώντας συλλογικές λύσεις. Ως νέες πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάµεις που πρέπει να αναδειχτούν, να διδαχτούµε από τις ήττες µας. Να εγκαταλείψουµε την πεπατηµένη των παλιών µορφών κινητοποιήσεων που προωθούσαν οι παλιές, ξοφληµένες και µε αντι-ιστορικό ρόλο συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες, να αναζητήσουµε καινούριες µορφές πάλης, να επανεξετάσουµε τη µεθοδολογία των εργατικών κινητοποιήσεων, έτσι που να µη στρέφονται εναντίον άλλων κοινωνικών µερίδων. Να ξεκινούν κλιµακωτά. Να επιζητούν την ταξική και λαϊκή αλληλεγγύη και, κυρίως, να µη θέτουν όριο δικό τους τα ολοένα και στενότερα όρια της αστικής νοµιµότητας.
Και κάτι ακόµα σηµαντικότερο: να αποδεχτούµε και να αναλάβουµε το αναπόφευκτο κόστος των µαχητικών συνδικαλιστικών και πολιτικών αγώνων. Κόστος προσωπικό και συχνά επώδυνο. Οπως συνέβαινε στις παλιότερες κινητοποιήσεις, στις πολύ πιο αντίξοες συνθήκες των περασµένων χρόνων. Τότε που κατακτήθηκαν όλα εκείνα τα δικαιώµατα των δύο τελευταίων αιώνων, που τώρα µας τα αρπάζουν µέσα σε λίγα χρόνια κι εµείς τα παραδίδουµε ουσιαστικά αµαχητί. 


EIΠE
✓ Για τις καταλήψεις
Η τρικοµµατική κυβέρνηση έχει αποφασίσει οµόφωνα να κάνει επίδειξη ισχύος και καταστολής. Να στείλει ένα µήνυµα δια ροπάλου στην κοινωνία, να την τροµοκρατήσει, ότι και η παραµικρή εστία αντίστασης θα τσακιστεί. Η απάντηση που πρέπει να δοθεί; Περισσότερες καταλήψεις.

✓ Για το χτύπηµα στο γραφείο του πρωθυπουργού
Το συµβολικό χτύπηµα αυτό είναι από τις ενέργειες που µιλάνε από µόνες τους.

✓ Για τον Λάτση
Το Mall είναι της γνωστής οικογενείας Λάτση. Που πλούτισε στα χρόνια της πρώτης γερµανικής κατοχής. Οι σηµερινοί κυβερνώντες του το χάρισαν. Είναι κατασκευασµένο σε οικόπεδο του Οργανισµού Εργατικής Κατοικίας, που µε κόπο και ιδρώτα το είχαν αποκτήσει οι εργαζόµενοι. Σύµφωνα µε απόφαση της ολοµέλειας του ΣτΕ, είναι αυθαίρετο και άρα πρέπει να κατεδαφιστεί.

✓ Για τη βόµβα στο Mall
● Το κράτος παρανοµεί και µια επαναστατική οργάνωση αποδίδει ∆ικαιοσύνη.
● Ιδιαίτερα στη σηµερινή συγκυρία, οι δυναµικές ενέργειες θα πρέπει όσο είναι δυνατόν να µιλάνε από µόνες τους. Να µην έχουν ανάγκη από εξηγήσεις και να µη δίνουν λαβές για φτηνή κινδυνολογική προπαγάνδα.

✓ «Χρειάζεται πολλή σκέψη πριν από τη δράση»
● Η αρχή «σκέψη πριν από τη δράση» ισχύει και τώρα.
● Στο αντάρτικο πόλης δοκιµάστηκε η σκέψη «η ένοπλη δράση γεννά επαναστατική συνείδηση στην κοινωνία».
● Η σκέψη ήταν και παραµένει «πώς θα κινητοποιηθεί, πώς θα οργανωθεί ο εργαζόµενος λαός και η νεολαία».

✓ Για την τρικοµµατική
Ακούω να τη χαρακτηρίζουν κυβέρνηση Τσολάκογλου και µου έρχονται στο νου τα λόγια του ∆ηµήτρη Γληνού για τους τότε κυβερνητικούς συνεργάτες της γερµανικής κατοχής «φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρµατα».

✓ Για τον ΣΥΡΙΖΑ
● Εγώ βλέπω ολοένα και περισσότερο να στρογγυλεύονται οι λέξεις της ηγεσίας του. Το πολιτικό της λεξιλόγιο να πλουτίζει σε συναίνεση και να φτωχαίνει σε ρήξη.
● Μετά τα ταξίδια της ηγεσίας του σε Γερµανία και ΗΠΑ, την ουσιαστική παράδοση πιστοποιητικών νοµιµοφροσύνης και τον αφοπλισµό της από τα τελευταία διαπραγµατευτικά όπλα (…) εναπόκειται πλέον στην εσωτερική δυναµική αυτού του κόµµατος-µετώπου, αλλά και στη δυναµική του λαϊκού κινήµατος, το αν και πόσο θα λειτουργήσει αυτό το στρογγύλεµα των θέσεων.

✓ Για το ΠΑΣΟΚ
∆ε µπορεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Είναι ένα ΠΑΣΟΚ στάχτη και µπούρµπερη.

✓ Για τις απεργίες
Να εγκαταλείψουµε την πεπατηµένη των παλιών µορφών κινητοποιήσεων που προωθούσαν οι παλιές, ξοφληµένες και µε αντι-ιστορικό ρόλο συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες. Να επανεξετάσουµε τη µεθοδολογία των εργατικών κινητοποιήσεων, έτσι που να µη στρέφονται εναντίον άλλων κοινωνικών µερίδων.

Το βιβλίο µε την ιστορία 
της 17Ν το έχεις ξεκινήσει, 
ή δεν είναι ακόµα καιρός;Πριν από λίγες µέρες κυκλοφόρησε το «Παντοτινός Αντάρτης» από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Μετέφρασα τη βιογραφία ενός αµετανόητου αντάρτη Τουπαµάρο, που εγκαλεί τους πρώην συντρόφους του, οι οποίοι κυβερνούν σήµερα την Ουρουγουάη -µέσω της αριστερής κυβέρνησης- εφαρµόζοντας τις συνταγές του ∆ΝΤ. Οσο για το βιβλίο που ρωτάς, «της 17Ν», γράφω τώρα κάτι γύρω από το ελληνικό αντάρτικο πόλης. ∆ε ξέρω ακόµη τι µορφή θα του δώσω. Οταν τελικά διαµορφωθεί, θα το ξανασυζητήσουµε.

Πηγή : ΠΡΕΖΑ TV

Πώς η ιδεολογία της μη βίας προστατεύει το Κράτος

Η εκδοτική κολλεκτίβα Rotta, εξέδωσε  μεταφρασμένο στα ελληνικά, το έργο του αμερικανού Αναρχικού Peter Gelderloos, “Πως η ιδεολογία της μη-βίας προστατεύει το Κράτος” , που διατίθεται έναντι συμβολικής τιμής απ' τον Κατειλημμένο Κοινωνικό Χώρο  Κ* ΒΟΞ στην πλατεία Εξαρχείων αλλά και σε άλλα ελευθεριακά στέκια και καταλήψεις .

Ακολουθεί το, εξαιρετικά ενδιαφέρον, εισαγωγικό σημείωμα στην ελληνική έκδοση :

Ο Peter Gelderloos έγραψε αυτό το βιβλίο σε μια προσπάθεια να σπάσει το μονοπώλιο της άποψης των πασιφιστών, οι οποίοι ηγεμονεύουν ιδεολογικά το αμερικανικό αναρχικό κίνημα, όσον αφορά το ζήτημα της πολιτικής βίας. Μια ηγεμονία που εκφράζεται με αποκλεισμό από τα κινηματικά μέσα των κριτικών της μη-βιας, όπως επίσης και με την απομόνωση των πιο μαχητικών ακτιβιστών σε διαδηλώσεις. Ακόμα και την παράδοση τους στην αστυνομία μέσω της γνωστής περιφρούρησης, που κοιτά πάντοτε προς το εσωτερικό και η οποία στις Η.Π.Α. έχει το όνομα Peace Marshalls. Όποια ειρωνεία για κάποιον ο οποίος λέει ότι είναι ειρηνιστής να χρησιμοποιεί το επίθετο marshall(σερίφης) για να διατηρήσει την ειρήνη, δηλώνοντας υπόρρητα και ασυνείδητα(;) ότι η “ειρήνη” χρειάζεται αστυνομία για να διατηρηθεί, δλδ κάποιο είδος εξωτερικής επιβολής και βίας, δλδ Κράτος. Τι σημαίνει όμως το να θες να διατηρήσεις την ειρήνη σήμερα; Σημαίνει καταρχάς ότι η σημερινή συνθήκη της μισθωτής σκλαβιάς και της πολιτικής καταπίεσης και όλων όσα αυτή συνεπάγεται, δλδ φτώχεια, ρατσισμό, αλλοτρίωση, αποκλεισμό, περιβαλλοντική καταστροφή, κρατική βία και τρομοκρατία κ.τ.λ., δεν αναγνωρίζεται ως πόλεμος και βία, αλλά ως ειρήνη και ελευθερία. Σημαίνει ότι ο καθημερινός φασισμός που βιώνουν οι ομοφυλόφιλοι-ες, τα παιδιά, οι γυναίκες, οι ανάπηροι, οι μετανάστες κ.ο.κ., δεν είναι πόλεμος αλλά ειρήνη. Σημαίνει ότι οι παρακολουθήσεις, το στήσιμο σκευωριών, οι ξυλοδαρμοί, οι παρενοχλήσεις, οι δίκες, οι καταδίκες, ακόμα και οι δολοφονίες πολιτικά διαφωνούντων δεν είναι βία, αλλά διάλογος. Αλλιώς για ποιο λόγο θα ήθελαν να διατηρήσουν μια τέτοια κατάσταση; Κατά συνέπεια λοιπόν, ο πασιφισμός είναι de facto βαθιά συντηρητικός και φαίνεται επίσης ότι και για αυτόν όλες οι ζωές δεν μετράνε το ίδιο, μόνο που αρνείται να το παραδεχτεί, γιατί τότε θα ταυτιζόταν με τον διακηρυγμένο λόγο εχθρό του, οπότε πάει περίπατο η ηθική ανωτερότητα που διεκδικεί σε σχέση με τους αμφισβητίες που δεν αποκλείουν τη βία ως μέσο αγώνα και ανατροπής.Μιλάνε οι πασιφιστές για τον φαύλο κύκλο της βίας και ότι η βία γεννά βία. Σύμφωνοι, αλλά αυτό δεν ισχύει για την κρατική βία; Αν ισχύει, τότε γιατί η κατηγορία που απευθύνουν σε αγωνιστές που συγκρούονται π.χ. με την αστυνομία ότι <<με τη βία που ασκούν δικαιολογούν τη καταστολή>> δεν απευθύνεται ποτέ στο κράτος, στα αφεντικά και στα όργανα τους ότι με τη <<βία που ασκούν δικαιολογούν την αντιβία>>; Πολύ απλά, διότι τότε θα ήταν αναγκασμένοι να δικαιολογήσουν ηθικά τη βίαιη αντίσταση. Γι’ αυτό προτιμούν να υπονοούν ή και να βαφτίζουν φανερά ως πρωτογενή βία, αυτή των αντιστεκόμενων και όχι του κράτους και να μιλάνε για <<θύλακες βίας που πυροδοτούν εντάσεις τόσο εντός του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού όσο και στην κοινωνία>> όπως ο Μ. Μαραγκάκης(Η πολιτική βία είναι πάντα φασιστική, εκδ. Διάπυρον, σελ.33).Θύτες και θύματα εξισώνονται. Τελικά μπορεί στην άμεση άσκηση βίας, ο <<πασιφιστής>> να μην μοιάζει στον κρατικό εχθρό του, αλλά στην υποκρισία είναι ίδιοι και χειρότεροι.Κάνουν τάχα πως δεν καταλαβαίνουν ότι, για όποιον θέλει να αποφύγει μια βίαιη κατάσταση, θεωρητικά δύο επιλογές υπάρχουν. Ή φεύγει από το πεδίο δράσης της βίας ή ασκεί αποτελεσματικότερη βία πάνω της για να την εξουδετερώσει. Είναι σαφές ότι στην πράξη η πρώτη επιλογή δεν υπάρχει σε έναν πλανήτη που είναι αποικιοποιημένος από το Κράτος και το Κεφάλαιο, αλλιώς ξέρανε όλοι να το παίζουν υπεράνω, αγνοί και αμόλυντοι. Η άσκηση και βίας λοιπόν ενάντια σε κάθε είδους κυριαρχία είναι αναγκαιότητα και όχι επιλογή. Βέβαια για να το καταλάβεις αυτό, προϋπόθεση είναι να βιώνεις ως βία το υπάρχον και να μην προσποιείσαι ότι όψεις της πραγματικότητας δεν υπάρχουν, επειδή δε χωράνε στο ιδεολογικό σου καλούπι ή όταν δε μπορείς να αρνηθείς την ύπαρξη τους να συμπεριφέρεσαι ως ιησουίτης και να βαφτίζεις το ψάρι κρέας.

15 Ιουνίου. Γενική Απεργία. Σύνταγμα: Φασίστες επιτίθενται μαζί με αγανακτισμένους που τσίμπησαν στο “ασφαλίτες,προβοκάτορες” σε μπλόκ αναρχικών … φυσικά τρέπονται σε φυγή μετά από λίγο.

Ο Bill Meyers σε ένα κείμενο του λέει ότι <<Η αποτυχία να αντιπαρατεθείς στη βία ενθαρρύνει ή επιτρέπει τη βία και η αποτελεσματικότητα της αντιπαράθεσης συσχετίζεται άμεσα με το επίπεδο αποθάρρυνσης της βίας.>> Αν δεν ισχύει αυτό, τότε θα πρέπει να μας εξηγήσουν κάποιοι από τους εν Ελλάδι πασιφιστές, γιατί <<δε μπορεί να κερδηθεί ο πόλεμος στο Αφγανιστάν;>>(Αλέκος Γεωργόπουλος, Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, σελ.55) όπως επίσης και ποιος ο ρόλος των <<ειρηνοποιών>> στις ειρηνικές συγκεντρώσεις των <<αγανακτισμένων>> στη πλατεία Συντάγματος; Αυτή ακριβώς δεν ήταν η λειτουργία τους; Η αποθάρρυνση μέσω του αριθμού, της οργάνωσης τους και μιας αιωρούμενης απειλής βίας ή βίαιης απομάκρυνσης όλων όσων επιθυμούσαν να εκφράσουν την αγανάκτηση τους και με συγκρούσεις; Τι άλλο ήταν η επίθεση που δέχτηκαν οι αναρχικοί την ημέρα της γενικής απεργίας της 15ης Ιουνίου, όταν φασίστες και <<ειρηνοποιοί>> ουρλιάζοντας <<ασφαλίτες,προβοκάτορες>> προσπάθησαν να δημιουργήσουν ρεύμα <<αγανακτισμένων>> ενάντια στους απεργούς αναρχικούς και επιτέθηκαν με κάθε είδους βία, προκειμένου να τους δείρουν, να τους διώξουν και να τους αποκλείσουν από τη Πλατεία Συντάγματος; Γιατί δεν βγήκε κανένας πασιφιστής να μιλήσει ενάντια στους <<ειρηνοποιούς>>; Δύο μέτρα και δύο σταθμά όπως πάντα. Το γεγονός ότι τα μούτρα των φασιστών σπάστηκαν όπως έπρεπε και δεν ξαναυπήρξε παρόμοια προσπάθεια, αποδεικνύει στους πραγματικούς προβοκάτορες, <<ειρηνικούς>> και <<βίαιους>> την αλήθεια της προαναφερόμενης φράσης τους Meyers.

Ένα άλλο αγαπημένο επιχείρημα των πασιφιστών, αλλά ακόμα και των ίδιων των συντηρητικών, δεξιών και αριστερών, ενάντια στη βία των επαναστατών είναι ότι αυτή <<ξυπνά συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας>>. Κατ’ αρχήν και μόνο ότι μιλάει για το όλον της κοινωνίας είναι λάθος, γιατί κοινωνία είναι και αυτοί που αντιστέκονται με βία απέναντι στη βία του κράτους. Κατά δεύτερον, για να ξυπνήσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας, θα πει ότι αυτά υπήρχαν και πριν τη βία, αλλά κάπου κοιμόντουσαν. όπως κοιμάται και η αυτοκριτική των πασιφιστών, όπως πολύ σωστά λέει ο Gelderloos. Αλλά όπως οι άνθρωποι, έτσι και τα αντανακλαστικά τους για να κοιμούνται ήσυχα και για τόσον καιρό, πάει να πει ότι ήταν ικανοποιημένα με την προ της εκδήλωσης της βίας περίοδο. Γιατί όμως εξεγείρονται ξαφνικά τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας; Η προφανής απάντηση είναι, γιατί θεωρούν ότι δέχονται επίθεση τα ίδια. Τι είναι όμως αυτό που δέχεται στην πραγματικότητα επίθεση; Όσον αφορά τον Ελλαδικό χώρο κυρίως τράπεζες, αστυνομία, εφορίες, πολιτικά γραφεία, μεγάλες καπιταλιστικές εταιρείες. Είναι προφανές λοιπόν ότι τα συντηρητικά αντανακλαστικά είναι το δίδυμο αδερφάκι όλων των θεσμών εκμετάλλευσης και καταπίεσης και πράγματι δεν μπορείς να χτυπήσεις το ένα χωρίς να πονέσει το άλλο. Σκοπός μιας επαναστατικής πολιτικής πέρα από το να καλλιεργεί τα δικά της αντανακλαστικά, είναι να αντιπαρατίθεται στα συντηρητικά αντανακλαστικά κάποιωνκοινωνικών κομματιών και όχι να τα νανουρίζει. Αυτό είναι δουλειά της αστυνομίας. Άσε που εκτός από τα συντηρητικά αντανακλαστικά ενός κοινωνικού κομματιού ξυπνά και τα επαναστατικά αντανακλαστικά ενός άλλου με αποτέλεσμα όπως λέει και ο Άκης Γαβριηλίδης στο άρθρο του (Οι καθηγητές του Τίποτα. Η αντιεξέγερση ως πολιτική επιστήμη) : <<να εκδηλωθούν πολιτικές επιθυμίες οι οποίες δεν είναι πλέον δυνατό να ενοποιηθούν και να χωρέσουν στο ίδιο συμβολικό σχήμα, σε ένα <<μείγμα πολιτικής>> που υποτίθεται ότι τους εξυπηρετεί όλους>>, καθιστώντας εμφανή τον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται κάτω από την ταμπέλα…. της καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ….. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις…

Λένε οι πασιφιστές ότι δε μπορείς να φτιάξεις μια μη βίαιη κοινωνία με βίαια μέσα, δλδ το γνωστό και ορθότατο επιχείρημα της συνάφειας των μέσων και των σκοπών. Κανένας λογικά σκεπτόμενος και με αγνά κίνητρα άνθρωπος, δε μπορεί να διαφωνήσει. Μήπως όμως είπε ποτέ κανένας από τους μη πασιφιστές ακτιβιστές του αναρχικού κινήματος το αντίθετο; Κανένας που πετάει πέτρα ή μολότωφ ή κάνει σαμποτάζ ή ασκεί οποιαδήποτε άλλη μορφή αντιβίας δεν είπε ότι τη στιγμή που το κάνει αυτό, φτιάχνει αυτομάτως τον καινούργιο μη βίαιο κόσμο που επιθυμεί. Είπε απλά ότι αντιστέκεται και αγωνίζεται ενάντια στον παλιό βίαιο κόσμο. Είναι άλλο πράγμα η καταστροφή του παλιού και άλλο πράγμα η δημιουργία του καινούργιου κόσμου, άλλο πράγμα η απελευθέρωση και άλλο η ελευθερία και δεν υπάρχει επανάσταση που να μην έχει αυτό το διπλό καθήκον. Μια βίαιη κοινωνία δε παράγεται αυτόματα ως αποτέλεσμα της βίας που ασκήθηκε ενάντια στην παλιά εξουσία, αλλά κυρίως ως αποτέλεσμα των ιεραρχιών που ενσωματώνει η ίδια στο εσωτερικό της. Αντίθετα μια κοινωνία που βασίζεται στην οικονομική εκμετάλλευση και την ιεραρχία παράγει βία πρώτα από όλα στο εσωτερικό της, έμμεση και άμεση, όπως φαίνεται και από την ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών μέχρι σήμερα.

Όλα αυτά τα επιχειρήματα των πασιφιστών και ακόμα περισσότερα ο Gelderloos τα καταρρίπτει ένα προς ένα στο παρόν βιβλίο. Θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο να παρατηρήσουμε τις ομοιότητες και τις διαφορές της πασιφιστικής ρητορικής στην Ελλάδα από αυτή της Αμερικής, όπως και τον τρόπο με τον οποίο πραγματώνονται οι εκδηλώσεις της, ειδικά μετά την περίοδο των Αγανακτισμένων και να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας σχετικά με το ποιόν, τις προθέσεις και την αγνότητα των αυτοαποκαλούμενων πασιφιστών. Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τη φρασεολογία του Gelderloos. Όλα τα επιχειρήματα του δεν έχουν κυριολεκτικά πεδίο εφαρμογής στην ελληνική κοινωνία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, π.χ. λευκή ανωτερότητα, μαύροι, αλλά αν στη θέση των μαύρων βάλουμε π.χ. τους μετανάστες, τότε βλέπουμε ότι παρόλο που εκδηλώνονται αυτά τα φαινόμενα με διαφορετικές μορφές σε διαφορετικούς τόπους, η λογική τους είναι η ίδια, δλδ, εδώ δεν είναι ανωτερότητα των λευκών απέναντι στους μαύρους, είναι ανωτερότητα των Ελλήνων απέναντι στους μετανάστες και πάει λέγοντας.

Ας κάνουμε λοιπόν τις απαραίτητες συγκρίσεις και ας δούμε τις προφανείς αναλογίες γιανα μπορέσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα επιχειρήματα του Gelderloos. Αν το κάνουμε αυτό τότε μπορούμε να καταλάβουμε πως μπορεί κάποιος <<πασιφιστής>> να λέει ότι <<το Κράτος δε μπορεί να υπάρξει χωρίς τη Βία και η Βία χωρίς το Κράτος. Κάθε κρατική οργάνωση στηρίζεται στη βία, γιατί κάθε νέα κρατική οργάνωση προέρχεται μέσα από μια βίαιη ανατροπή>>, όντας μέλος της εκτελεστικής γραμματείας και εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων (sic), ενός κόμματος που συμμετέχει στις εκλογές για την διακυβέρνηση του… Κράτους, που έχει ευρωβουλευτές και είναι και αδελφό κόμμα με τους Πράσινους της Γερμανίας που ως γνήσιοι ειρηνιστές…βομβάρδισαν τη Σερβία.(Ελεάννα Ιωαννίδου, Ούτε γκρεμίζεται, ούτε χτίζεται..Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, εκδ. Διάπυρον). Η επίσης πως μπορεί κάποιος να λέει ότι δεν υπάρχει <<καμιά ανοχή χωρίς συνενοχή>>(Παναγιώτης Δημητράς, Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, εκδ.Διάπυρον) και ότι <<όσοι σιωπούμε απέναντι σε τούτη τη πολιτική βία…. είμαστε αδιαβάθμητοι συνένοχοι>>(Θανάσης Τριαρίδης, Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική, εκδ. Διάπυρον) και να διαμαρτύρεται για τους Δίδυμους Πύργους, για το μετρό της Μαδρίτης, για τους καμικάζι αυτοκτονίας στο Ισραήλ, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, για τον Μπρέιβικ στη Νορβηγία, για τα Καλάβρυτα, το Δίστομο και τώρα τελευταία για την δήθεν ή και πραγματικά μηδενιστική βία στην Ελλάδα.

Τι διαφορετικό κάνανε όλοι αυτοί οι παραπάνω πέρα από το να εφαρμόσουν στην πράξη τη συλλογιστική των προαναφερόμενων <<πασιφιστών>>, ότι <<όλοι είμαστε αδιαβάθμητοι ένοχοι…διαφόρων διαβαθμίσεων νενοναζί.. ότι η ανοχή είναι συμμετοχή κ.τ.λ.>>;

Περιττό να γίνει μνεία στο ποιοι ιστορικά έλεγαν είχαν τη λογική της συλλογικής ευθύνης, για κάτι που δεν αποφασίστηκε και δεν πραγματώθηκε συλλογικά. Μάλλον θα έπρεπε να πάνε μάρτυρες υπεράσπισης των Ναζί στη δίκη που γίνεται για τη Σφαγή του Διστόμου, όσοι υιοθετούν αυτές τις λογικές. Αυτοί οι αφορισμοί ρίχνουν τον πασιφισμό στο επίπεδο μιας <<αποφατικής θεολογίας>> ή μήπως ποτέ αυτός δεν ήταν τίποτα άλλο; Αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία.. Ας βάλουν καλά στο μυαλό τους όμως όλοι αυτοί, ότι εκεί που τα όρια μεταξύ αθώου και ενόχου δεν υφίστανται, όλοι είναι στόχος για αυτόν που είναι η θεωρεί τον εαυτό του θύμα.. Και ότι ο <<πασιφισμός>> αυτού του τύπου καταντάει πασιφ(ασ)ισμός. Απλά είναι η δειλή όψη του ολοκληρωτικού νομίσματος που βάζει τους άλλους να κάνουν τις βρώμικες δουλειές…για αυτό και τρέχει και στα δικαστήρια προκειμένου να τιμωρήσει τους ρατσιστές Ο.Υ.Καδες που φωνάζουν ρατσιστικά συνθήματα στις παρελάσεις ή ζητά από το Κράτος να κλείσει τα γραφεία των ναζιστών. Αλλά δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς για τους υποκριτές οπαδούς της κρατικής δικαστικής(και όχι μόνο) βίας των νόμων.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ : risinggalaxy

ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ-ΔΕΝ ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΑΣΤΕ (Ανακοίνωση των 3 αιχμαλώτων των κατασταλτικών δυνάμεων)

«Ξεκλέβουμε δυο λόγια από τα κελιά των κρατητηρίων που βρισκόμαστε αιχμάλωτοι για να δηλώσουμε τους σκοπούς και τις προθέσεις μας ώστε να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο σχετικά με τα τελευταία γεγονότα.

Ως Αναρχικοί θεωρούμε την επιλογή της ληστείας τράπεζας μια συνειδητή επιλογή αντίστασης. Η κίνησή μας δεν είχε στόχο τον προσωπικό πλουτισμό. Η επίθεση στους ναούς του κεφαλαίου εντάσσεται στην συνολική επαναστατική μας δράση.

Σχετικά με τον βασανισμό μας από τις δυνάμεις καταστολής, δεν θέλουμε να αποτελεί σημείο θυματοποίησης μας. Δεν περιμέναμε τίποτε διαφορετικό από τους εχθρούς της ελευθερίας. Ας μην ξεχνάμε πόσοι άνθρωποι έχουν συνθλιβεί στα αστυνομικά τμήματα και τις φυλακές τους. Τα σημάδια των βασανιστηρίων ας αποτελέσουν μια ακόμα αφορμή να μετουσιωθεί η οργή σε πράξη.

Απέναντι στους θεσμικούς εκπροσώπους της δικαιοσύνης, η στάση μας θα είναι αδιάλλακτη και ανυποχώρητη.

ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ-ΔΕΝ ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΑΣΤΕ

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ

Οι Αναρχικοί

Νικος Ρωμανος

Ανδρεας-Δημητρης Μπουρζουκος

Γιάννης Μιχαηλίδης

ΥΓ. Θα ακολουθήσει αναλυτικό κείμενο και των τεσσάρων σχετικά με την υπόθεσή μας.»
 

Αναδημοσίευση από : Athens Indymedia

Δήλωση του Νίκου Ρωμανού

Όταν τα "πιτσιρίκια" διδάσκουν ήθος, αγωνιστικότητα, αξιοπρέπεια (ακόμα κι αν κάποιος διαφωνεί με μέρος των πρακτικών τους)...
Ο 20χρονος Νίκος Ρωμανός, γιός γνωστής συγγραφέως, δια μέσου του δικηγόρου του Φραγκίσκου Ραγκούση, έκανε την παρακάτω δήλωση :

Φωτογραφία που έδωσε στην δημοσιότητα η αστυνομία

η πραγματικότητα

«Τα κίνητρά μου ήταν πολιτικά. Θεωρώ τον εαυτό μου
 αιχμάλωτο πολέμου. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου θύμα. Δεν θα
 υποβάλλω μήνυση στους αστυνομικούς που με χτύπησαν. 
Επιθυμώ η κακοποίησή μου να ευαισθητοποιήσει τις συνειδήσεις των πολιτών. Αποδέχομαι την ληστεία και τίποτε άλλο. Θα ακολουθήσει πολιτική μου δήλωση, γιατί μόνο εγώ εκφράζω τον εαυτό μου και κανένας άλλος».

Αυτοδιαχειριζόμενο Εργοστάσιο της ΒΙΟ,ΜΕ (Βιομηχανικής Μεταλλευτικής)

Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, μέλη και μη του Σωματείου Εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, υπογράφουμε και συμφωνούμε τα παρακάτω:

1.     Αναλαμβάνουμε τη λειτουργία του εργοστασίου με όρους πλήρους αυτοδιεύθυνσης και εργατικού ελέγχου τόσο των παραγωγικών όσο των διοικητικών δομών του. Βασική και κεντρική αρχή λειτουργίας του εργοστασίου, της διεξαγωγής του αγώνα μας και κεντρικός όρος των μελλοντικών μας σχεδίων είναι η ισοτιμία στη συμμετοχή και στη λήψη των αποφάσεων, η οριζοντιότητα και η άμεση δημοκρατία. Κάθε είδους διάκριση, δυσμενής μεταχείριση, αποκλεισμοί και ετεροκαθορισμοί είναι εκτός του πλαισίου λειτουργίας μας και γίνεται κάθε προσπάθεια για την αποφυγή τέτοιων συμπεριφορών και πρακτικών που θέτουν εμπόδια στο χειραφετητικό μας πρόταγμα.

2.     Ανώτατο όργανο αποτελεί η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων. Αυτή συγκροτείται ως όργανο και αποφασίζει τόσο σε γενικό- προγραμματικό επίπεδο, όσο και για ειδικότερα θέματα, μπορεί δε να εξουσιοδοτεί συγκεκριμένα μέλη της για την εκπροσώπηση του Σωματείου σε συγκεκριμένες διαδικασίες, και για τη διεκπεραίωση συγκεκριμένων ειδικά καθορισμένων υποθέσεων. Όλοι όσοι αναλαμβάνουν να εκπροσωπούν τη Συνέλευση ή να προβαίνουν σε συγκεκριμένες ενέργειες, υποχρεούνται σε λεπτομερή λογοδοσία.

3.     Η συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση είναι υποχρεωτική για όλα τα μέλη.

4.     Οι αποφάσεις που λαμβάνει η Γενική Συνέλευση δεσμεύουν όλους και όλες, η δε υλοποίησή τους είναι υποχρεωτική ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή τη διαφωνία με αυτές.

5.     Αν μια απόφαση κριθεί από άτομο ή ομάδα ατόμων λανθασμένη ή μη εφαρμόσιμη, τούτο μπορεί να τεθεί ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης, η οποία και θα αποφασίσει αν τελικά θα πρέπει να αλλάξει αυτή, να μεταρρυθμιστεί ή να διατηρηθεί. Σε κάθε περίπτωση, μέχρι την εκ νέου συζήτηση, η απόφαση δεσμεύει πλήρως όλους και όλες, και υποχρεούνται να πράττουν τα δέοντα για την υλοποίησή της Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε ειλημμένη απόφαση, θα καθορίζονται ποινές από τη Γενική Συνέλευση, που μπορούν να κυμαίνονται από απλή επίπληξη έως την αργία, και σε βαριές περιπτώσεις τη διαγραφή.

6.     Η ισοτιμία, εκτός από τη συμμετοχή στις αποφάσεις και τη χάραξη της στρατηγικής του υπό εργατικό έλεγχο εργοστασίου, περιλαμβάνει και τη συμμετοχή στις ζημίες και τα κέρδη του εργοστασίου.

7.     Η Γενική Συνέλευση, έπειτα από διαβουλεύσεις και αφού τεθούν όλοι οι σχετικοί παράγοντες προς συζήτηση, μπορεί να ορίζει τη θέση στην οποία θα εργάζεται κάθε εργαζόμενος/η. Αυτός/ή, θα μπορεί να διατυπώνει επιφυλάξεις κατά τη συνέλευση, σε κάθε περίπτωση όμως οφείλει να συμμορφώνεται προς αυτό που του έχει υποδειχθεί από την τελευταία. Ακόμη, κάθε εργαζόμενος/η θα πρέπει, στα πλαίσια του εφικτού, να μάθει να λειτουργεί/ δουλεύει σε κάθε πόστο που θα του ζητηθεί και στο οποίο θα θεωρηθεί ότι είναι απαραίτητος/η.

8.     Όσοι/ες υπογράφουν το παρόν συμφωνητικό δεσμεύονται ότι πληροφορίες οι οποίες κρίνονται σημαντικές για τη λειτουργία του εργοστασίου, για τη χάραξη της παραγωγικής αλλά και της πολιτικής μας στρατηγικής, και για τις μεταξύ μας σχέσεις (είτε τις έχουν λάβει στο παρελθόν είτε τις αποκτήσουν στο μέλλον με οποιονδήποτε τρόπο, και κυρίως από τη διαδικασία εκπροσώπησης του συνεταιρισμού ενώπιον εταιριών, ιδιωτών και όποιων άλλων δημόσιων ή ιδιωτικών φορέων) θα κοινοποιούνται στη Γενική Συνέλευση προς εκτίμηση και αξιοποίηση από κοινού και σε καμία περίπτωση δεν θα αποκρύπτονται.

Τα ως άνω συμφωνημένα αποτελούν τις βασικές αρχές της λειτουργίας του εργοστασίου με εργατικό έλεγχο και αυτοδιεύθυνση. Ο σεβασμός, τόσο σε επίπεδο αρχών, όσο και σε επίπεδο πρακτικό, αποτελεί υποχρέωση όσων υπογράφουμε το παρόν, το οποίο μπορεί να αλλάξει μόνο εφόσον η Γενική Συνέλευση κρίνει ότι πρέπει να επέλθουν αλλαγές σε αυτό. Στην περίπτωση αυτή, θα συνταχθεί νέο συμφωνητικό, έπειτα από συζήτηση στη συνέλευση, και θα υπογραφεί από όλους/ες.

Συνάδελφοι –συναδέρφισες , συναγωνιστές –συναγωνίστριες .

Θα θέλαμε να σας κάνουμε μια ενημέρωση , για το τι πρόκειται να πράξουν οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. το επόμενο διάστημα που ακολουθεί , μέχρι και τον Φεβρουάριο.

Το παραπάνω κείμενο είναι οι αρχές που υπογράφουν οι συμμετέχοντες στο εγχείρημα του συνεταιρισμού εργατοϋπαλλήλων της ΒΙΟ.ΜΕ.

Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο εργασίας , τονίσαμε προς τον υπουργό εδώ και 20 μήνες βάλαμε κάποια αιτήματα που δεν έχουν απαντηθεί και σε όσα υπήρξε μια πρωτοβουλία του υπουργείου εργασίας δεν προχωρούν γιατί κωλύονται από αλλά υπουργεία .

Εμείς τονίσαμε πως για μας είναι σύνολο η πολιτεία και όχι το κάθε υπουργείο χωριστά . και πως δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο.

 Έχουμε φτάσει σε απόγνωση και βλέπουμε πως δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα άλλο περισσότερο από αυτό που έχουμε χάσει ήδη.

Και ενημερώσαμε πως εμείς ξεκινάμε την λειτουργία του εργοστασίου και δεν μας ενδιαφέρουν οι συνέπειες όποιες και αν είναι γιατί θεωρούμε ότι είμαστε στα χειρότερα .

Συνάδελφοι και συναδέρφισες . Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. μέσα από την γενική συνέλευση αποφασίσαμε πως η μόνη λύση απέναντι στην λαίλαπα που έρχεται είναι να ελέγξουμε την παραγωγή άμεσα οι εργάτες . να πάρουμε την εύθηνη να διευθύνουμε το εργοστάσιο , μέσα από την γενική συνέλευση των εργαζομένων. και καλούμε όλους τους εργαζόμενους,  ανέργους , συνδικαλισμένους και μεμονωμένους να πάρουν θέση και να απαντήσουν στο ζήτημα που μπαίνει πλέον επιτακτικά.

Εμείς απαντήσαμε πως θέλουμε πίσω τις δουλείες μας , θέλουμε τις ζωές μας , θέλουμε την αξιοπρέπεια μας  . Το αν αυτό θεωρείται παράλογο;  ναι είμαστε παράλογοι! Αν θεωρείτε άνομο; ναι είμαστε άνομοι ! αν θεωρείτε άπιαστο Όνειρο; ναι τρέχουμε να πιάσουμε το Όνειρο μας, και να ζήσουμε τις οικογένειες μας!

Καλούμε : λαϊκές συνελεύσεις γειτονίας , συλλόγους , πολιτικές οργανώσεις  , σωματεία, νεολαιίστικα στέκια, να απαντήσουν!!

Καλούμε κάθε άνθρωπο που μπορεί να αντικρίζει ακόμα τον Ήλιο και να ελπίζει   πως , ναι! Δεν είναι ανάγκη να φύγουν τα παιδία μας για να βρουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό, Δεν είναι ανάγκη να είσαι  υποτακτικός για να δουλεύεις!! Δεν πρέπει να κάνεις  επαιτεία για να επιβιώσεις!.  Δώσε μια απάντηση στο ζήτημα που μπαίνει  σήμερα!!! Πάρε  θέση και σπάσε τα δεσμά που σε περικλείουν! Άνοιξε στόμα και μυαλό και απάντησε!

Η γενική συνέλευση του σωματείου εργατοϋπαλλήλων της  ΒΙΟ.ΜΕ.

Ανακοίνωση του σωματείου της ΒΙΟ.ΜΕ.

Συνάδερφοι – συναδερφισες , συναγωνιστές-συναγωνίστριες , φίλοι και φίλες

Οι εργαζόμενοι της βιομηχανικής μεταλλευτικής μέσα από το σωματείο μας , όλο αυτό το διάστημα , προσπαθούμε (μιας και το παράτησε η εργοδοσία ) να πάρουμε στα χέρια μας το εργοστάσιο και να το δουλέψουμε οι εργαζόμενοι και να το διευθύνουμε μέσα από την γενική συνέλευση των εργαζομένων.

Και έχουμε ήδη αναρτήσει τις αρχές λειτουργίας και το πώς θέλουμε να λειτουργήσει!

Κάποιοι «συνάδελφοι» από την αρχή της προσπάθειας ,(για να μην πούμε για πιο μπροστά) αυτό που κάνουν είναι να βάζουν εμπόδια σε κάθε προσπάθεια που έκαναν οι εργαζόμενοι μέσα από το σωματείο τους.

Παλιότερα έφερναν εμπόδια σε κάθε εργατικό αγώνα για διεκδίκηση όσον αφορούσε δεδουλευμένα , καθυστερήσεις πληρωμών , προσπάθεια να μην κλείσει το εργοστάσιο.

Τώρα αφού η εργοδοσία παράτησε το εργοστάσιο και μας άφησε χωρίς να μας πληρώσει, χωρίς να μας αποζημιώσει και χωρίς να ενδιαφερθεί για το αν ζούμε η πεθαίνουμε.

 Ακόμα και αυτή την στιγμή αυτοί οι άνθρωποι πιστά σκυλιά της εργοδοσίας αυτής που κατέστρεψε 70 και πλέον οικογένειες . Προσπαθούν με κάθε μέσο να δώσουν πίσω το εργοστάσιο στην εργοδοσία . Ψάχνουν τρόπους επί είκοσι μήνες  τώρα να φανούν άξιοι υποτακτικοί της οικογένειας Φιλίππου και προσπαθούν να της δώσουν πίσω, αυτό που παράτησε μαζί με 70 οικογένειες να βρίσκονται σε μαύρο χάλι επί είκοσι και πλέον  μήνες τώρα.

Προσπαθούν να οδηγήσουν σε πτώχευση την εταιρία της ΒΙΟ.ΜΕ. με σκοπό σε δεύτερο χρόνο να βγει σε πλειστηριασμό καθαρή από εργαζόμενους , χρέη σε εφορία, Ι.Κ.Α. , προμηθευτές . και πληρώνοντας μόνο ένα ευτελές αντίτιμο που θα βγάλει ο σύνδικος που θα αναλάβει την εκκαθάριση (όταν γίνει αυτό) . πρέπει να πούμε πως τα χρέη που έχει αυτή την στιγμή είναι σε εργαζόμενους μόνο πάνω από 1.800.000 €

Θα την αγοράσει με πολύ λιγότερα ώστε να μην πάρει κανείς μας τίποτα.

Προειδοποιούμε κάθε έναν συνάδελφο  (θεός να τον κάνει.) και μη ,να μην δοκιμάσει τέτοιες πρακτικές γιατί είναι σίγουρο πως δεν θα βγάλουν πουθενά . Και όπως η γενική συνέλευση αποφάσισε την  25/1/2013:  Είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπίσουμε την επαναλειτουργία του εργοστασίου με το αίμα μας !!!

Και καλούμε όλους τους συνάδελφους που πιστεύουν στην δυναμικότητα της ΒΙΟ.ΜΕ. και στις αξίες που βγαίνουν από το ιδιωτικό συμφωνητικό, να συνταχθούν δίπλα στο σωματείο εργατοϋπαλλήλων βιομηχανικής μεταλλευτικής . Και να στηρίξουν την προσπάθεια για την επαναλειτουργία του εργοστασίου.

Η γενική συνέλευση του σωματείου Βιομηχανικής Μεταλλευτικής .

Αναδημοσίευση από : http://biom-metal.blogspot.g

Καλόν Αγώνα Σύντροφοι  και καλή επιτυχία στην προσπάθειά σας...