Ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα των ελληνικών συμφερόντων εδώ και πολλά χρόνια είναι το λεγόμενο μακεδονικό ζήτημα, με ηλικία περίπου όση κι η ηλικία του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
Σε αυτήν την προσπάθεια καταγραφής του μακεδονικού ζητήματος φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει αρχαιολαγνεία, και αναφορές στην ελληνικότητα της περιοχής λόγω Μ. Αλεξάνδρου, Ελλήνων, ''Ελλήνων'' και ελληναράδων.
Το Μακεδονικό εμφανίζεται σαν ιδιαίτερο πρόβλημα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Τότε αρχίζει ν΄ αναπτύσσεται η Εθνική συνείδηση και στους άλλους, εκτός των Ελλήνων, λαούς της Βαλκανικής Χερσονήσου. Στην αρχή του 20ου αιώνα το Μακεδονικό ήταν πρόβλημα Εθνικού ή καλύτερα Εθνικιστικού ανταγωνισμού μεταξύ Ελλήνων, Βουλγάρων και Σλάβων.
Για το Μακεδονικό, η ουσία του προβλήματος βρίσκονταν στην ιδιόμορφη εθνολογική σύνθεση της περιοχής.
Στην Μακεδονία εκείνης της εποχής, που περιελάμβανε την σημερινή Ελληνική Μακεδονία, την FYROM και την Μακεδονία της Βουλγαρίας, ζούσαν μαζί Έλληνες, Βούλγαροι, Τούρκοι, Σλαβομακεδόνες, Ρομά και Εβραίοι.
Η ύπαρξη γύρω απ΄ τον χώρο αυτό, εθνικά συγκροτημένων κρατών, όπως της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Σερβίας, οδήγησαν τους λαούς που κατοικούσαν στην περιοχή σ΄ έναν επικίνδυνο ανταγωνισμό. ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο Μια μικρή ιστορική αναφορά
Η Τουρκική κατάκτηση της Βαλκανικής τον 15ο μ.χ. αιώνα, θέτει τέρμα στον σκληρό ανταγωνισμό για την ''ιδιοκτησία'' της περιοχής μεταξύ Βουλγάρων, Σέρβων και Βυζαντινών. Η κοινή θρησκεία, τους ''ενώνει'' για ν΄ αντιμετωπίσουν την Μουσουλμανική καταπίεση, που από πολλούς σύγχρονους ιστορικούς αμφισβητείται η σκληρότητά της σε σχέση, τουλάχιστον, με τις Βυζαντινές αγριότητες.
Οι Έλληνες σαν πιο μορφωμένοι απ΄ τους άλλους λαούς της Βαλκανικής ''επιβλήθηκαν'' στην περιοχή και την ηγεμόνευσαν. Έλληνες έμποροι εγκαταστάθηκαν σε βασικά κέντρα της Χερσονήσου και δημιούργησαν γρήγορα σημαντικές Ελληνικές πόλεις πέρα απ΄ τις ήδη υπάρχουσες. Και τα πράγματα κυλούσαν σχετικά ομαλά, με κοινή, πολλές φορές, αντίσταση κατά των κατακτητών. Ομαλά μέχρι που ο Βουλγαρικός εθνισμός αρχίζει ν΄ αναπτύσσεται. Δηλαδή την δεύτερη δεκαετία του 19ου αιώνα όπου Βούλγαροι διανοούμενοι αναλαμβάνουν να παρουσιάσουν τις εθνικές τους διεκδικήσεις. Ξεχωριστές Επισκοπές
Απ΄ το 1840 οι Βούλγαροι ζητούν χωριστούς επισκόπους απ΄ τους άλλους ομόθρησκους τους Βαλκάνιους και θέλουν η λειτουργία να γίνεται στην γλώσσα τους. Το Πατριαρχείο αρνείται το αίτημά τους που επανήλθε πιο έντονο, μετά την λήξη του Κριμαϊκού πολέμου. Όμως και πάλι απορρίφθηκε. Οι προσπάθειες τους καρποφόρησαν, τελικά, το 1868 όταν ο Σουλτάνος επέτρεψε την συγκρότηση Βουλγαρικών Επισκοπών με Βούλγαρους Επισκόπους. Το 1870 δημιουργείται η Βουλγαρική Εξαρχία με Σουλτανικό φιρμάνι. Η προσπάθεια σύγκλησης Οικουμενικής Συνόδου εκ μέρους του Πατριαρχείου για ανατροπή της νέας κατάστασης ματαιώνεται με επέμβαση του Σουλτάνου.
Η Βουλγαρική Εξαρχία περιελάμβανε τις Επισκοπές μεταξύ Δούναβη και Δίμου που χαρακτηρίστηκαν ως καθαρά Βουλγαρικές περιοχές. Ακόμα περιελήφθησαν οι περιοχές, Σόφιας, Σάρκιοϊ, Βάρνας (εκτός από είκοσι χωρία), Φιλλιπούπολης (μόνο η πόλη), Σλίμνου (εκτός απ΄ τα χωρία), Σωζόπολης, Στενήμαχος (εκτός από οχτώ χωριά), Νίσσας, Πιρότ, Κιονοτεντίλ, Σαμακόβου και Βελεσσών. Απ΄ αυτές τις περιοχές, μόνο η τελευταία ήταν στην Μακεδονία.
Οι Βούλγαροι Εθνικιστές θ΄ αγωνιστούν με όλα τα μέσα να περιλάβουν στην Βουλγάρική Εκκλησία κι άλλες περιοχές εκμεταλλευόμενοι το άρθρο 10 του Σουλτανικού φιρμανιού, που έλεγε : ''Eαν οι κάτοικοι οιωνδήποτε άλλων Χριστιανικών περιοχών, εκτός των ανωτέρω μνημονευομένων, επιθυμήσουν εις το σύνολό τους ή τουλάχιστον κατά τα δύο τρίτα του συνόλου των, να υπαχθούν υπό την δικαιοδοσίαν της Βουλγαρικής Εξαρχίας και αι εν συνεχεία διενεργηθησόμεναι έρευναι αποδείξουν τούτο ως αληθές, τότε η επιθυμία των αυτή θα ικανοποιηθή.''
Έτσι οι Βούλγαροι σε συνδυασμό με το Πανσλαβικό κίνημα προσπαθούν να περιλάβουν στα πλαίσια της Βουλγαρικής Εκκλησίας και την Μακεδονία.
Ρώσικες και Γερμανικές παρεμβάσεις στην περιοχή
Όταν οι Ρώσοι νίκησαν τους Τούρκους στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο το 1877, ο Τσάρος υπαγόρευσε στον Σουλτάνο την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, 1878, σύμφωνα με την οποία δημιουργόταν η λεγόμενη Μεγάλη Βουλγαρία (η Βουλγαρία του παρελθόντος). Αυτή περιελάμβανε όλη την Μακεδονία εκτός απ΄ την Θεσσαλονίκη (που σχεδόν ποτέ στο παρελθόν δεν βρέθηκε κάτω από οποιονδήποτε ζυγό, όταν οι άλλες περιοχές της Μακεδονίας την εποχή του Βυζαντίου, ήταν υπό ''κατοχή''), την Χαλκιδική και την Δυτική Μακεδονία, νότια της Καστοριάς. Προς την Δύση, η Μεγάλη Βουλγαρία έφτανε ως τα σημερινά Αλβανικά σύνορα.
Το συνέδριο του Βερολίνου, ανέτρεψε την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και δημιούργησε αυτόνομη Βουλγαρία μεταξύ Αίμου και Δούναβη. Δημιουργήθηκε και δεύτερη αυτόνομη ηγεμονία μ΄ έδρα την Φιλλιπούπολη που ονομάστηκε Ανατολική Ρωμυλία. Το Συνέδριο του Βερολίνου ''στάθμισε'' τα σύνορα Σερβίας, Μαυροβουνίου και Ελλάδας ( της παρεχώρησαν Θεσσαλία και Άρτα), άφησε τελικά την Μακεδονία στην όλο και συρρικνωμένη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στην Ανατολική Ρωμυλία αναγνωρίστηκαν ώς ίσες τρεις εθνότητες . Αυτές των Ελλήνων, των Βουλγάρων και των Τούρκων (1879). Αλλά η ζωή αυτής της αυτόνομης ηγεμονίας ήταν σύντομη. Το 1885 οι Βούλγαροι την κατήργησαν και την ένωσαν με την Βουλγαρία. Απ΄ αυτή την περίοδο αρχίζει ο σκληρότερος, μέχρι τότε, ανταγωνισμός Ελλήνων και Βουλγάρων.
Απ΄ το 1870 οι Βούλγαροι έχουν διεκδικήσει έντονα την Μακεδονία και έχουν επιτύχει τους στόχους τους σε μεγάλο βαθμό κυρίως χάρη στην αλλαγή στάσης των Τούρκων απέναντι στην Ελλάδα. Αυτή η κατάσταση επιδεινώνεται μετά το Συνέδριο του Βερολίνου όταν η Γερμανία γίνεται προστάτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγκαινιάζει το σχέδιο της που έγινε γνωστό ως DRANG NACH OSTEN- ΑΝΟΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΣ.
Αντικειμενικός στόχος του σχεδίου, ήταν να μετατρέψουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε ζωτικό χώρο της Γερμανίας, που εκείνη την εποχή γνώριζε εκπληκτική οικονομική ανάπτυξη. ''Σύμβολο'' αυτής της πολιτικής είναι τα σχέδια για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Βερολίνου- Κωνσταντινούπολης- Βαγδάτης. Στα σχέδια των Γερμανών κυριότερο εμπόδιο ήταν οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που τους θεωρούσαν πράκτορες των Γάλλων και των Άγγλων. Έτσι με την υποκίνηση των Γερμανών οι Οθωμανοί αλλάζουν στάση απέναντι στους Έλληνες κάνοντας παραχωρήσεις στους Βουλγάρους που είχε ως αποτέλεσμα έναν οξυμένο, μεταξύ τους, ανταγωνισμό με βίαιο χαρακτήρα πολλές φορές.
Κεφάλαιο 2ο Πληθυσμιακός συσχετισμός στην Μακεδονία
Στα όρια της ευρύτερης Μακεδονίας ζούσαν ανάμικτα, Έλληνες, Σλαβομακεδόνες, Βούλγαροι, Μουσουλμάνοι διαφόρων κατηγοριών, Αρβανίτες και εξισλαμισθέντες γηγενείς.
Τον 16ο αιώνα εγκαταστάθηκαν και Εβραίοι κυνηγημένοι απ΄ τις χώρες της Ευρώπης, κυρίως Αγγλία, Ισπανία καθώς και Ρομά.
Απ΄ τους κατοίκους της Μακεδονίας, οι Έλληνες και οι Βούλγαροι απέκτησαν νωρίς εθνική συνείδηση. Οι Σλαβομακεδόνες δεν είχαν αποκτήσει ακόμα εθνική συνείδηση ενώ οι Σέρβοι και οι καθ΄ αυτό Σλάβοι δεν είχαν ιδιαίτερα στηρίγματα ή επίδραση στην περιοχή.
Η διαμόρφωση των εθνικών κρατών Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σερβίας εμπόδισαν την διαμόρφωση ενιαίας εθνότητας στην αποτελούμενη, από διαφορετικά εθνολογικά στοιχεία, περιοχή.
Σε απογραφή που έγινε στις αρχές του 20ου αιώνα με διεθνή εποπτεία διαπιστώθηκε ότι στην ευρύτερη Μακεδονία ζούσαν 250.000 Έλληνες, 250.000 Μουσουλμάνοι κάθε κατηγορίας, 400.000 Σλαβομακεδόνες και Βούλγαροι, 70.000 Εβραίοι και μεγάλος αριθμός Ρομά που δεν μπόρεσε να καταμετρηθεί. Οι Έλληνες είναι εγκατεστημένοι πυκνά στο νότιο τμήμα της Μακεδονίας και σ΄ όλες τις ''ισχυρές'' πόλεις της. Οι Σλάβοι στο βόρειο τμήμα της εκτός από τις πόλεις που κυριαρχεί το Ελληνικό στοιχείο. Οι Εβραίοι ζούσαν, κυρίως, στην Θεσσαλονίκη. Οι Μουσουλμάνοι ήταν σκορπισμένοι σε όλη την περιοχή αλλά όπως έγραψα και πιο πάνω δεν έχουν κοινή βάση αναφοράς μιας και είναι διαφορετικών κατηγοριών. Στην Δυτική Μακεδονία υπάρχουν πολλοί Κονιάρηδες (άνθρωποι απ΄ το Ικόνι που βίαια μεταφέρθηκαν εκεί).
Οι διαφορές μεταξύ Σλαβομακεδόνων, Βουλγάρων και Σέρβων είναι αρκετά μεγάλες και όχι μόνο γλωσσικές. Βέβαια έγιναν επιμιξίες, κυρίως με τους Βουλγάρους της περιοχής σαν πιο συγγενής φυλή και σαν γείτονες που ήταν στ΄ Ανατολικά. Ενώ οι γείτονες, με τους Σέρβους, Σλαβομακεδόνες δέχονται μεγαλύτερη επιρροή απ΄ τους Σέρβους. Ο κύριος όμως όγκος τους είχε επηρεαστεί απ΄ τους Έλληνες που είχαν και ''ελαφρώς'' ανώτερο πολιτισμό από τους άλλους.
Ο Περικλής Ροδάκης, στο τεύχος 26 του περιοδικού ΤΟΤΕ γράφει, ''Oι Σλαβομακεδόνες ήταν και είναι μια πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί ν΄ αμφισβητήσει. Το ότι στις πόλεις της περιοχής που ζούσαν (οι Σλαβομακεδόνες), κυριαρχούσαν οι Έλληνες δεν αναιρεί την κατάσταση. Οι Έλληνες κυριαρχούσαν απόλυτα (εμπορικά, πνευματικά, πολιτικά) στην σημερινή Ρουμανία. Ποτέ όμως δεν διανοήθηκε κανένας να πει ότι η Ρουμανία (η παλιά Μολδαβία και Βλαχία) ήταν Ελληνική. Όταν αναπτύχθηκε η Ρουμανική Εθνική συνείδηση, το Ρουμανικό έθνος, οι Έλληνες έμειναν μια μειοψηφία.''
Οι Ρουμάνοι όμως ''μπήκαν'' στον εθνικιστικό ανταγωνισμό στην Μακεδονία, διεκδικώντας τους Κουτσόβλαχους που απ΄ το 1860 είχαν δημιουργήσει στο Βουκουρέστι το Μακεδονορουμανικό κομιτάτο, που κάνει έντονη προπαγάνδα και δημιουργεί Ρουμανοβλάχικα σχολεία στην Μακεδονία.
Ως το 1892 λειτουργούσαν στην Μακεδονία 24 Ρουμάνικα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης, ένα ημιγυμνάσιο, στο Κρούσοβο κι ένα γυμνάσιο στο Μοναστήρι. Ακόμη υπήρχαν 25 Ρουμάνικες Εκκλησίες μιας και δημιουργήθηκε αυτοκέφαλο Πατριαρχείο μετά την εθνική ανεξαρτησία της Ρουμανίας.
Η Ρουμανική προπαγάνδα όμως δεν είχε έρισμα μιας και οι Βλάχοι της περιοχής είχαν ενταχθεί, κατά πολύ μεγάλο ποσοστό στη νεοελληνική εθνότητα.
Το Αντιφασιστικό Μέτωπο - Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδοία (FAI) αναλαμβάνει την ευθύνη για την τοποθέτηση αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού στα Γραφεία της Χρυσής Αυγής Δυτικής Αττικήςστον Ασπρόπυργο, στο 17ο χλμ. της εθνικής οδού Αθηνών - Κορίνθου. Η χωροταξία του μέρους (πρόκειται για περιοχή με ελάχιστη κίνηση ιδιαίτερα τις βραδυνές ώρες) μας προσέφερε τοπλεονέκτημα να τοποθετήσουμε εκρηκτικό μηχανισμό χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε προειδοποιητικό τηλεφώνημα (που ίσως παρακινούσε τους μπάτσους να απενεργοποιήσουν τονωρολογιακό μηχανισμό που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε, για να προφυλάξουν τα γραφεία των χρυσαυγιτών συνεργατών και φίλων τους).
Άλλωστε οι σύντροφοι που πυροδότησαν τον εκρηκτικό μηχανισμό είχαν ελέγξει περιμετρικά τηνπεριοχή εκείνη την ώρα, ώστε να μην τραυματιστεί κάποιος τυχαίος περαστικός. Όσον αφορά τις ζημιές που προκλήθηκαν στο κατάστημα επιγραφών που βρίσκεται στο ισόγειο, δεν ήταν στις προθέσεις μας καθώς στόχος μας ήταν αποκλειστικά τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Όμως πρέπει να κάνουμε γνωστό πως όσοι ανέχονται να συστεγάζονται με τους φασίστες μεταφέρουν προβλήματα στην πόρτα τους. Ας ζητήσουν λοιπόν αποζημίωση απ' τους θρασύδειλους νεοναζί γείτονές τους.
Επιλέξαμε να χτυπήσουμε τα γραφεία της Χρυσής Αυγής γιατί πιστεύουμε πως τους φασίστες πρέπει να τους χτυπάς πρώτος πριν σε χτυπήσουν αυτοί. Δεν πρόκειται να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια να παρακολουθούμε την εκκόλαψη του φιδιού. Αρνούμαστε την παθητικότητα των δημόσιων καταγγελιών και τον ρόλο του αιώνιου θύματος που δειλιάζει να συγκρουστεί ανοιχτά με τους φασίστες. Σιχαινόμαστε την ανθρωπιστική υποκρισία και τον επαγγελματικόκαθωσπρεπισμό των πολιτικών και των δημοσιογράφων που δαιμονοποιούν την Χρυσή Αυγή καθαγιάζοντας την δημοκρατία της δημαγωγίας. Θυμώνουμε με τις συνταγματικές επικλήσεις νομιμότητας και τις γελοίες ικεσίες "να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή".
Το ζήτημα για εμάς δεν είναι να τεθεί η Χρυσή Αυγή εκτός νόμου, αλλά εκτός ζωής. Τότε ο Κασιδιάρης, αυτό το θυληπρεπές παιδάκι με τα χίλια τικ, θα καταλάβει ότι δηλώνοντας πως "η Χρυσή Αυγή δε σταματάει ούτε με βόμβες ούτε με σφαίρες" κάνει μεγάλο λάθος. Άλλωστε τα μεγάλα λόγια δεν βοήθησαν ποτέ κανέναν.
Φυσικά σήμερα ξέρουμε πως εκτός από μερικές δεκάδες ξυρισμένους κεφτέδες με μυαλό ραδικιού, η Χρυσή Αυγή διαθέτει έναν οργανωμένο κομματικό μηχανισμό (με κρατικές επιχορηγήσεις εκατομμυρίων ευρώ) και ένα μεγάλο λαϊκό έρεισμα σε ένα κομμάτι της κοινωνίας. Επίσης γνωρίζουμε πως οι χιλιάδες ψηφοφόροι της δεν είναι όλοι νεοναζί. Πρόκειται για ένα γραφικό συντηριτικό ψηφιδωτό κόσμου, βασιλοχουντικών απολιθωμάτων, θρασύδειλων πιτσιρικάδων που θαυμάζουν το μιλιταριστικό life style των Χρυσαυγιτών, απογοητευμένων δημοκρατών που θαμπώνονται απ' τα δήθεν ζοριλίκια και λαϊκισμό των ακροδεξιών, νεόπτωχων που η μόνη ιδιοκτισία που τους απέμεινε είναι οι εθνικιστικές τους φαντασιώσεις, φοβισμένων μικροαστών που έκαναν τα οικονομικά τους αδιέξοδα μίσος για τους ξένους και άλλων δεκάδων θλιβερών κοινωνικών καρικατούρων που αναπληρώνουν την μιζέρια και τη δειλία τους με τη ψευτομαγκιάτης Χρυσής Αυγής.
Αυτό το πλήθος των ψηφοφόρων δεν είναι νεοναζί, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι αθώοι. Απλώς είναι η ουρά του φιδιού. Φυσικά δεν είναι στο απυρόβλητο, αλλά τώρα προηγείται το κεφάλι.
Η Χρυσή Αυγή συχνά χρησιμοποιεί μια αντισυστημική ρητορική για να κρατήσει την ουρά της. Η αντισυστημική Χρυσή Αυγή είναι η Χρυσή Αυγή των κρατικών επιχορηγήσεων, ου κυπατζή προέδρου της με επίσημο μισθολόγιο από την ΚΥΠ για τις υπηρεσίες του, των ρουφιάνων που καταδίδουν πρώην πρωτοπαλίκαρά της (περίπτωση Χ. Κουσουμβρή) και που κλείνουν συμφωνίες με τηναστυνομία (πληροφορίες για τα νέα μέλη που στρατολογούν ώστε να χαρτογραφηθεί ο "χώρος των ακροδεξιών"). Είναι γνωστό επίσης πως η Χρυσή Αυγή πέρα από τις φαινομενικές αψιμαχίες που προκαλεί με τους μπάτσους, διατηρεί άψογες φιλικές σχέσεις με την αστυνομία, απ' την οποία προέρχεται και ένα μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων της. Έτσι με τις πλάτες των μπάτσων προχωράει ανενόχλητη στις ψευτομαγγιές της κλωτσώντας άδεια χαρτόκουτα μεταναστών μικροπωλητών και μαχαιρώνοντας...
Στο φαινομενικό αντίποδα οι επαγγελματίες γελωτοποιοί της αριστεράς προσπαθούν να καλύψουν με την μαγική χρυσόσκονη του "ανθρωπισμού" το ζήτημα των μεταναστών. Όμως η προσφυγιά δεν είναι ελαφρυντικό για καμιά τσογλανιά. Δεν υπάρχει άλλοθι για όποιον (είτε είναι "έλληνας" είτε "μετανάστης") βιάζει, ούτε κανένας οίκτος για αυτόν που δένει φιμώνει και βασανίζει άλλους ανθρώπους για να τους κλέψει λίγα λεφτά, αντί να πάει να ληστέψει μια τράπεζα. Έτσι η αριστερή και η αναρχική ρητορική υπεράσπισης που εκφράζεται με αόριστες "αθωωτικές" γενικεύσεις τους στυλ "Είμαστε όλοι μετανάστες" αυξάνει το συντηριτισμό και των κοινωνικόεκφασισμό.
Η εθνικότητα και η διαφορετικότητα όπως δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο ενοχής, έτσι δεν αποτελεί και τεκμήριο αθωότητας. Κάθε άνθρωπος κρίνεται από τις επιλογές και τις πράξεις του και όχι από τη φυλή ή το χρώμα του.
Σήμερα οι χρυσαυγίτες και οι συνοδοιπόροι τους, βρίσκουν καταφύγιο στη δειλία του πατριωτισμού. Είναι η εποχή της ομοψυχίας των φοβισμένων. Το αντιφασιστικό Μέτωπο - Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία πολεμάει ενάντια στο καθεστώς του φόβου. Μακριά από γραφειοκρατικές πλατφόρμες περνάμε από την άμυνα στην επίθεση. Δεν περιμένουμε τίποτα και κανέναν. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τέρμα με την παθητικότητα και την ηττοπάθεια. Επιτεθόμαστε στους φασίστες με κάθε μέσο - με ξύλο, με μαχαίρια, με κατσαβίδια, με φωτιά, με εκρήξεις, με σφαίρες.
Χαρτογραφούμε τους χρυσαυγίτες τους στήνουμε ενέδρες, τους τσακίζουμε στο ξύλο, τους καίμε τις μηχανές και τους "αποσύρουμε" απο τις ψευτομαγκιές τους. Καλύτερα να ξαπλώσουμε κάποιους από αυτούς τώρα, πριν πιστέψουν ότι μπορούν να σηκώσουν κεφάλι. Δεν χρειάζεται κάποια μιλιταριστική εξειδίκευση, χρειάζεται μόνο συνείδηση, τόλμη και αποφασιστικότητα... Δεν χρειάζονται επίσης "λυκοφιλίες" και τυχοδιωκτικοί καιροσκοπισμοί εφήμερων συμμαχιών "απέναντι στη φασιστική απειλή" που προβάλουν τη Χρυσή Αυγή ως το αντίπαλο δέος της δημοκρατίας, αθωώνοντας παράλληλα την κοινοβουλευτική δικτατορία.
Όμως ο πιο επικίνδυνος φασισμός δεν είναι οι γραφικοί ξυρισμένοι λουκουμάδες της Χρυσής Αυγής, αλλά ο φασισμός που δεν φαίνεται. Ο φασισμός που κρύβεται πίσω από τις βελούδινες ευγένειες του δημοκρατικού ολοκληρωτισμού. Ο νόμιμος φασισμός των αφεντικών, των πολυεθνικών, των δικαστηρίων, της φυλακής, του στρατού, της αστυνομίας, της στείρας γνώσης του σχολείου, της εκκλησίας, των νόμων, των διαφημίσεων, του ελέγχου της καθημερινότητας, της πλήξης και της μοναξιάς που βασιλεύουν στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μητροπόλεων. Όλοι αυτοί οι τύραννοι της ζωής μας όσο κι αν κρυφτούν πίσω από ένα τοίχος στολών και πολυβόλων θα είναι πάντα στο στόχαστρο του Αντιφασιστικού Μετώπου - Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας.
Η επίθεση στη Χρυσή Αυγή αποτελεί παράλληλα (έστω και πρόωρα, πριν τις ανακοινωμένες ημερομηνίες) έναν χαιρετισμό και μια ενεργή συμμετοχή στο κάλεσμα που έκανε η Αντιπολιτισμική Φράξια του Μετώπου Απελευθέρωσης της Γης (FAI) στο Μεξικό μέσω της διπλής βομβιστικής επίθεσης που πραγματοποίησε, προσκαλώντας σε Διεθνή Εβδομάδα Άμεσης Δράσης για τον αναρχικό αδερφό μας Mario Lopez που βρίσκεται φυλακισμένος εκεί.
Συντροφικούς Χαιρετισμούς σε όλα τα αδέρφια μας που κάνουν την Άτυπη Αναρχική Ομονσπονδία, πραγματικότητα...
Η εξέγερσή μας για την ελευθερία ας πυρπολήσει τις καρδιές μας.
Υ.Γ. Στέλνουμε επίσης τους συνωμοτικούς μας χαιρετισμούς σε όλους όσους από την Βέροια εως την Πάτρα και την Κρήτη και από το Αγρίνιο εως την Ξάνθη, επιτίθονται στους φασίστες. Κάθε ξυλοδαρμός χρυσαυγίτη και κάθε καταστροφή των φραφείων τους είναι μέρος του αντιφασιστικού μετώπου. Ο φασισμός τσακίζεται με πράξεις και όχι με λόγια...
''Είμαστε ο πιο καταραμένος
λαός στη γη. Ακόμα κι ο
θεός μας έχει ξεχάσει.
Αν μας θυμόταν, θα μας
έδινε τουλάχιστον λίγο ήλιο...''
Στον τεράστιο κατάλογο των ''καταραμένων'' λαών, μαζί με τους Βορειο-Ιρλανδούς, τους Παλαιστίνιους, τους Αρμένιους και τόσους άλλους, βρίσκονται και οι Κούρδοι. Ένας λαός που δεν γνώρισε πατρίδα.
Οι Καρδούχοι ή Κάρδοι, όπως τους αναφέρει ο Ξενοφώντας στην ''Κάθοδο των Μυρίων'', είναι ένας απ΄ τους αρχαιότερους λαούς της Μέσης Ανατολής.
Οι Κούρδοι είναι Ινδοευρωπαϊκής καταγωγής, απόγονοι των Μήδων. Η γλώσσα τους μοιάζει με τα Περσικά και πάντα υπήρξε σημαντική στο κίνημα του Κουρδικού εθνικισμού.
Σαν λαός ήταν νομαδικός που ζούσε απ΄ την κτηνοτροφία, αλλά παράλληλα ήταν και καλοί πολεμιστές, Όταν τον 7ο μ.χ. αι. οι Άραβες κατέκτησαν τις περιοχές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όπου κατοικούσαν Κούρδοι, αυτοί προέβαλλαν ισχυρή αντίσταση. Από τότε υπάρχει μεγάλη παράδοση με τραγούδια που εξυμνούν τους Κούρδους πρίγκιπες που αντιστάθηκαν στους Άραβες. Η πολεμική τους ικανότητα τους οδηγεί σε υψηλά αξιώματα στα Τουρκικά και Αραβικά στρατεύματα. Κι ενώ μέχρι τον 12ο αι. μ.χ. ζουν σαν νομάδες, οργανωμένοι κατά φυλές αρχίζει μια διαδικασία μόνιμης εγκατάστασής τους που όμως τον 13ο-14ο μ.χ. αι. διακόπτεται απ΄ τις επιδρομές των Μογγόλων στις περιοχές τους. Χαρακτηριστικό της ''ατυχίας'' των Κούρδων είναι ότι όλοι οι κατακτητές διάλεγαν το Κουρδιστάν ως τόπο των συγκρούσεών τους και ο κάθε νικητής που τους υπέτασσε προσπάθησε να τους αφομοιώσει με αποτέλεσμα ο Κουρδικός λαός να καταφεύγει στα βουνά για να διατηρήσει την ύπαρξή του.
Απ΄ τον 15ο αι. μ.χ. οι Κούρδοι ζουν σε πριγκιπάτα, υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία με πρίγκιπες τους αρχηγούς των φυλών τους και ζούσαν σε σχετική αυτονομία. Στους πολέμους με τους Πέρσες πήραν το μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που τους ''φιλοξενούσε'' και συνέβαλλαν αποφασιστικά στη νίκη τους. Πέρα απ΄ τις πολεμικές τους ικανότητες, οι Κούρδοι ''έδωσαν'' στους Οθωμανούς και την κοινωνική δομή τους. Συνέβαλλαν στην δημιουργία του Οθωμανικού φεουδαρχικού συστήματος.
Το 1639 επιτεύχθηκε συμφωνία ανάμεσα στην Υψηλή Πύλη (Οθωμανική Αυτοκρατορία) και το Ισφαχάν (Περσία) που σταθεροποίησε την μοιρασιά των Κούρδων ανάμεσα στις δύο αυτοκρατορίες.
Από τότε μέχρι σήμερα οι εξεγέρσεις των Κούρδων, που είναι πάρα πολλές, ήταν αποτυχημένες. Σ΄ αυτό συνέβαλλαν και οι ενδοκουρδικές συγκρούσεις μεταξύ των ηγετών των διαφόρων φυλών.
Πάντως, οι Κούρδοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ζούσαν σε σχετική αυτονομία. Τα μεγάλα τους προβλήματα αρχίζουν στον αιώνα μας.
Τον Μάη του 1916 έγινε μια νέα μοιρασιά της Μέσης Ανατολής μεταξύ Άγγλων και Γάλλων, μετά από μακρές διαπραγματεύσεις. Με τις συμφωνίες Σάϊκς-Πικό η Γαλλία έπαιρνε την Συριακή ακτή και το όρος Λίβανος ενώ γινόταν η προστάτιδα δύναμη της πετρελαιοφόρου περιοχής της Μοσούλης ενώ οι Άγγλοι έπαιρναν την Μεσοποταμία και θα ''προστάτευε'' την περιοχή απ΄ την Αίγυπτο ως τον Περσικό Κόλπο.
Με την νίκη των Συμμάχων στον Α. Παγκόσμιο Πόλεμο η Γαλλία παραχωρεί στους Άγγλους στην Μοσούλη και σαν αντάλλαγμα παίρνει το Γερμανικό μερίδιο της Τούρκις Πετρόλιουμ Κόμπανυ, ενώ παράλληλα δημιουργεί τον Λίβανο για να ικανοποιήσει τους Μαρονίτες ''συμμάχους'' της. Η Συρία στερείται και την περιοχή της Αλεξανδρέτας (Ισκανταρούν) που θα δωθεί λίγο καιρό αργότερα στην Τουρκία.
Οι Άγγλοι με την σειρά τους, ξεσηκώνουν τους Κούρδους ενάντια στον Σουλτάνο, μιας και είχε προηγηθεί μεγάλη σφαγή- γύρω στα 700.000 άτομα- με την υπόσχεση ότι θ΄ αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους ή τουλάχιστον την εσωτερική αυτοδυναμία τους.
Το 1920 υπογράφεται η Συνθήκη των Σεβρών που σε δύο άρθρα της προέβλεπε την δημιουργία Κουρδικού κράτους, στα όρια της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατοράις, που όμως η κυριαρχία του περιοριζόταν απ΄ τις αποικιακές δυνάμεις. (Για τους Κούρδους της Συρίας και της Περσίας δεν προβλεπόταν τίποτα).
Αυτή η συνθήκη, παραμένει μέχρι σήμερα, το κύριο σημείο αναφοράς των Κούρδων εθνικιστών, τουλάχιστον της Τουρκίας.
Την ίδια χρονιά, 1920, οι Άγγλοι αντιμετωπίζουν ισχυρή εξέγερση στο Ιράκ. Ο τότε υφυπουργός αποικιών της Αγγλίας, Ουίνστον Τσώρτσιλ βομβαρδίζει τις θέσεις των Κούρδων στην Μοσούλη, περιοχή με πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου.
Το 1921 οι Άγγλοι τοποθετούν τον Φεϊζάλ Α. στο θρόνο του βασιλείου του Ιράκ. Η Συνθήκη των Σεβρών δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Η εξέγερση του Κεμάλ Ατατούρκ ενάντια στο μοίρασμα της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οι νίκες του Τουρκικού στρατού έναντι όλων των εχθρών του, οδηγούν τον Ιούνιο του 1923 στη Συνθήκη της Λωζάνης με την οποία η Τουρκία παίρνει όλη την Μικρά Ασία, ενώ η Μοσούλη μένει υπό την ηγεμονία των συμμάχων και τελικά θα δωθεί στο Ιράκ το 1925 απ΄ την Κοινωνία των Εθνών.
Το Κουρδικό κράτος πεθαίνει πριν καν γεννηθεί. Ο Κεμάλ την περίοδο της διακυβέρνησης του, αλλά και οι μετά απ΄ αυτόν ηγέτες της Τουρκίας, ακολούθησαν πολιτική εθνοκτονίας των Κούρδων με σκοπό την πλήρη αφομοίωσή τους.
Στην Συνθήκη της Λωζάνης υπήρχε ειδική παράγραφος που προέβλεπε την αναγνώριση ειδικών δικαιωμάτων για τους Κούρδους που όμως δεν έγιναν ιδιαίτερα σεβαστά απ΄ τα κράτη που τους ''φιλοξενούσαν''. Έτσι υπήρξαν πολλές εξεγέρσεις των Κούρδων και ιδιαίτερα μετά την ανεξαρτησία του Ιράκ το 1932.
Η Μεγάλη Βρετανία. ήταν μόνιμος αρωγός των κρατών που στα εδάφη τους υπήρχαν Κούρδοι, και ιδιαίτερα του Ιράκ γιατί η οικονομική βιωσιμότητα του εξαρτώταν σε μεγάλο βαθμό απ΄ το πετρέλαιο της Μοσούλης, ιστορικής περιοχής του Κουρδιστάν, και εφόσον τα κοιτάσματα του Νότου δεν είχαν βρεθεί ακόμα. Εξάλλου ένα μεγάλο και ισχυρό Ιράκ υπό Βρετανικό έλεγχο εξασφάλιζε την επιτήρηση των Ινδιών.
Στο Ιράν τώρα ίσως λόγο συγγένειας της γλώσσας και της καταγωγής τα πράγματα ήταν πιο ήρεμα.
Το 1932 η κυβέρνηση της Τουρκίας εκτοπίζει πολλές χιλιάδες Κούρδους και αποφασίζει την βίαιη αφομοίωσή τους, βαφτίζοντας την περιοχή τους ως Ανατολική Ανατολία ενώ τους ίδιους ως Ορεσίβιους Τούρκους.
Η κατάσταση των Κούρδων της Τουρκίας γίνεται ολοένα και χειρότερη και ιδιαίτερα μετά το 1944 όπου μπαίνει σε εφαρμογή ο θρησκευτικός νόμος και διάφορες άλλες απαγορεύσεις, ενώ μέχρι το 1965 απαγορευόταν η πρόσβαση των ξένων στις περιοχές τους. Με το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου πολλού Κούρδοι πηγαίνουν στην Σοβιετική Δημοκρατία του Μαχαμπάντ όπου υπάρχει υποψία δημιουργίας αυτόνομης δημοκρατίας αλλά η εγκατάλειψή τους απ΄ το Σταλινικό καθεστώς δεν οδηγεί πουθενά.
Πάντως μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 επικρατεί σχετική ηρεμία στην περιοχή του Κουρδιστάν. Εκείνη
την εποχή έχουμε αφύπνιση του εθνικιστικού κινήματος ιδιαίτερα κάτω απ΄ την επίδραση του ένοπλου αγώνα του Μουσταφά Μπαρζανί στο Ιράκ. Αυτό σήμανε την αρχή κάποιων μεταρρυθμίσεων που άρχισαν να γίνονται στις αρχές του 1970.
Κάθε εθνικιστικό κίνημα των Κούρδων, Ιρακινό- Ιρανικό γινόταν σύμμαχος με τον εχθρό της κυβέρνησης της χώρας τους έστω κι αν ο σύμμαχος τους αυτός καταπίεζε τους Κούρδους της δικιάς του χώρας. Όταν ο θρυλικός Μουσταφά Μπαρζανί ξεσηκώθηκε κατά της Βαγδάτης τον βοήθησε ο σάχης του Ιράν, οι Ε.Π.Α., αλλά και το Ισραήλ. Ενώ όταν αργότερα ο Χομεϊνί έσφαζε τους Κούρδους του Ιράκ αυτοί βρήκαν στήριγμα στο Σαντάμ Χουσεϊν.
Όταν το 1975 ο σάχης και ο Σαντάμ υπογράφουν συμφωνία στο Αλγέρι μπαίνει σε εφαρμογή σχέδιο αφανισμού των Κούρδων με την βοήθεια του Χένρι Κίσσινγκερ και της C.I.A. Στο Ιράν μετά την Ισλαμική επανάσταση του Χομεϊνί οι Κούρδοι του Ιράν περνούν για λίγο καιρό χωρίς διώξεις αλλά σιγά σιγά στρέφεται εναντίον τους και τους στέλνει κατά δεκάδες στο εκτελεστικό απόσπασμα και εξορία.
Με τον Περσικοιρακινό πόλεμο οι Κούρδοι και των δύο χωρών ''αναπνέουν'' λίγο και ενισχύουν τις θέσεις τους. Ιδιαίτερα οι Κούρδοι απελευθερώνουν ορισμένες περιοχές όπου βρίσκουν καταφύγιο οι αντάρτες του Ρ.Κ.Κ., τουλάχιστον μέχρι το 1985 προκαλώντας τις ένοπλες επιδρομές των Τούρκων στο Ιρακινό έδαφος με βάση το ''δίκαιο της καταδίωξης'' και με την ανοχή της Βαγδάτης. Το Ρ.Κ.Κ. είναι το κόμμα των Κούρδων εργαζομένων της Τουρκίας και ιδρύθηκε το 1978.
Διαφοροποιήθηκε από τις αυτονομιστικές οργανώσεις του Ιράν και του Ιράκ αλλά και συνεργάστηκε μαζί τους. Το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία τον Σεπτέμβρη του ΄80, η αναστολή όλων των ελευθεριών και η αθλιότητα των νοτιοανατολικών περιοχών της Τουρκίας επιταχύνουν την ριζοσπαστικοποίηση των Κούρδων της Τουρκίας με αιχμή του δόρατος το Ρ.Κ.Κ.
Όπως σημείωσα και πιο πάνω το κόμμα αυτό διαφοροποιήθηκε απ΄ τις αυτονομιστικές οργανώσεις του Ιράκ και του Ιράν και η διαφοροποίηση αυτή έγκειται στην καταγωγή των ηγετών του Ρ.Κ.Κ. που προέρχονται από λαϊκά στρώματα αντίθετα απ΄ τους άλλους, που είναι φεουδαρχικής καταγωγής.
Ακόμα και με τα συνθήματά τους κατά των προυχόντων και των αγάδων που συνεργάζονται με την κεντρική εξουσία.
Άλλη μεγάλη διαφορά είναι και η αριστερή ιδεολογία του Ρ.Κ.Κ. αλλά και ο ένοπλος αγώνας που ξεκίνησε το 1984 που όμως πολλές φορές αποξένωσε τους οπαδούς του, λόγω της άκριτης τρομοκρατίας που εφάρμοσε.
Το τέλος τώρα του οχταετούς Περσικοιρακινού πολέμου φέρνει ένα ''ξαναμοίρασμα των χαρτιών''.
Τα δύο κράτη νοιώθουν ικανά να ασχοληθούν και πάλι με τους Κούρδους. Ο Σαντάμ Χουσεϊν εξαπολύει τα στρατεύματά του ενάντια στις περιοχές των Κούρδων και με την χρήση χημικών όπλων εξοντώνει κάθε αντίδραση των Κούρδων ενώ εκτοπίζει αθώους πολίτες στο Νότο.
Στο Ιράν το δημοκρατικό κόμμα του Κουρδιστάν του Ιράν με ηγέτη τον δρα Αμπντελραχμάν Γκασεμπλού υποχωρεί και αρχίζει διαπραγματεύσεις με την κεντρική εξουσία. Σε συνάντηση σε Ιρανούς αξιωματούχους στην Βιέννη τον Ιούλιο του 1989 ο Γκασεμπλού δολοφονείται.
Στην Τουρκία το Ρ.Κ.Κ. συνεχίζει την ένοπλη δράση του αξιοποιώντας και τη βοήθεια της Συρίας η οποία νοιώθει να απειλείται απ΄ την Τουρκία γιατί στηρίζεται στα νερά του Ευφράτη για ύδρευσή της και οι Τούρκοι φτιάχνουν το φράγμα Ατατούρκ πάνω στο ποταμό για να ελέγχουν την ροή των νερών τόσο προς τη Συρία όσο και το Ιράκ. Το Ρ.Κ.Κ. μεταφέρει τα στρατεύματά του στην κοιλάδα Μπεκάα στο Λίβανο, κάτω από Συριακό έλεγχο, και εντίνουν τον αγώνα τους στο Τουρκικό Κουρδιστάν καθοδηγώντας ακόμα κα μαζικές εκδηλώσεις αντίστασης ενάντια στις Τουρκικές αρχές. Μετά τον πόλεμο για το Κουβέϊτ και την ήττα του Σαντάμ απ΄ τα συμμαχικά στρατεύματα οι Κούρδοι του Ιράκ παρακινημένοι απ΄ τις συνεχείς εκκλήσεις και προτροπές του προέδρου Μπους και των άλλων Δυτικών ηγετών ξεσηκώθηκαν και άρχισαν να καταλαμβάνουν πόλεις και χωριά απελευθερώνοντας σε λίγες μέρες το 95% του Ιρακινού Κουρδιστάν.
Ο Σαντάμ Χουσεϊν αφού δοκίμασε τις αντιδράσεις των Ε.Π.Α. που συνεχίζουν να κατέχουν μέρος του Νότου, στράφηκε κατά των Σιιτών στο Νότιο Ιράκ και αφού τους συνέτριψε έστειλε όλες τις δυνάμεις της Προεδρικής Φρουράς στον Βορρά όπου σε λίγες μέρες ανακατέλαβε όλους τους μεγάλους κόμβους.
Οι Κουρδικές πόλεις έπεσαν στα χέρια του Σαντάμ και άρχισε η σφαγή των Κούρδων και το κυνηγητό τους με ελικόπτερα κι αεροπλάνα μέχρι τα σύνορα με την Τουρκία και το Ιράν.
Η Τουρκία κρατάει κλειστά τα σύνορά της και αντιμετωπίζει μ΄ εχθρική στάση τους Κούρδους πρόσφυγες.
Η σφαγή τους είναι τόσο μεγάλη που ακόμα και οι θρυλικοί Κούρδοι αντάρτες ΠΕΣΜΕΡΓΚΑ, σύμβολα ηρωισμού στο Κουρδιστάν, κατέβηκαν απ΄ τα βουνά και παρέδωσαν τα όπλα τους ως αντάλλαγμα για λίγο νερό και φαί στα σύνορα με την Τουρκία.
Ποτέ μέχρι τώρα δεν αποτελούσαν ενιαίο κράτος με κεντρική εξουσία και η γεωγραφική θέση του Κουρδιστάν δεν είναι συγκεκριμένη. Ζουν στα οροπέδια και στην ορεινή περιοχή της Ανατολικής Τουρκίας, στο Βόρειο Ιράκ, στο Βορειοδυτικό Ιράν, στη Συρία και σε μέρος της Σοβιετικής Αρμενίας. Ο πληθυσμός τους δεν είναι ούτε αυτός ακριβής. Κυμαίνεται από 15 ως 40 εκαταμμύρια ανάλογα με τους ''παρατηρητές''. Στην Τουρκία ζουν 15 ως 20 εκατομμύρια, στο Ιράκ γύρω στα 5 εκατομμύρια, στο Ιράν 7-8 εκατομμύρια, στη Συρία 1.500.00 ενώ στη Σοβιετική Ένωση από 4000.000 ως 4.000.000. Η διασπορά τους σ΄ αυτά τα κράτη θα συνεχιστεί ακόμα.
Για το Ιράκ τώρα που τόσο πολύ οι Κούρδοι θέλουν αυτονομία μέσα σε δημοκρατική, δυτική αστικού τύπου, χώρα δεν ''προβλέπεται'' τίποτα νεότερο γιατί ο Σαντάμ είναι λιγότερο επικίνδυνος και περισσότερο προβλέψιμος από πριν. Έτσι με το πρόσχημα της ακεραιότητας του Ιράκ, οι Ε.Π.Α. άφησαν τον Σαντάμ γιατί τους βολεύει η γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής και γιατί το Ιράκ παραμένει μια απ΄ τις μεγαλύτερες χώρες παραγωγής πετρελαίου και μια τεράστια αγορά για τα δυτικά προϊόντα.
Σ.Σ. Βέβαια απ΄το 1990 που γράφτηκε αυτό το κείμενο μέχρι τώρα πολλά έχουν αλλάξει στην περιοχή. Σοσιαλιστικές Κυβερνήσεις έχουν παραδώσει, στα χέρια των εχθρών τους, ηγέτες της Κουρδικής επανάστασης. Έχουν πέσει κυβερνήσεις, έχουν ανέβει άλλες. Έχουν εισβάλλει οι Δυτικοί σε χώρες, παλιοί συνεργάτες έγιναν εχθροί, εχθροί έγιναν σύμμαχοι. Πρώην συμμαχικές χώρες είναι υπό κατοχή, ηγέτες, έστω και παράφρονες, έχουν εκτελεστεί. Το μόνο που παραμένει σταθερό είναι το άλυτο Κουρδικό. Ένας ολόκληρος λαός (και δυστυχώς όχι ο μόνος) δεν έχει αποκτήσει ακόμα δικαίωμα αυτονομίας και αυτοδιάθεσης..
Εξάρχεια 21:00. Συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου ο πραιτωριανός φρουρός, Επαμεινώνδας Κορκονέας, σε επίδειξη μαγκιάς βγάζει το υπηρεσιακό του περίστροφο και δολοφονεί τον 15χρόνο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, που βρίσκοταν εκεί για να γιορτάσει την ονομαστική εορτή φίλου του. Η σφαίρα, σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, διαπέρασε την καρδιά και καρφώθηκε στον 10ο θωρακικό σπόνδυλο.
Στις μέρες που ακολούθησαν, τόσο στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο, σε πολλές ευρωπαικές πόλεις, στην Κωνσταντινούπολη και στη Νέα Υόρκη γίνονται δυναμικές διαδηλώσεις με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του νεαρού. Ο Ελλαδικός χώρος γίνεται ένα απέραντο θέατρο συγκρούσεων και το κράτος με τις δυνάμεις καταστολής σε συνεργασία με ακροδεξιές, "εξωθεσμικές" δυνάμεις προκαλούν με την βιαιότητα που αντιμετωπίζουν τους διαδηλωτές αλλά ακόμα και τους παρατηρητές των διαδηλώσεων.
Μπάτσοι προκαλούν λίγο μετά την κηδεία του δολοφονημένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου
Στις 9 Δεκέμβρη, ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, στο νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου, οι μπάτσοι προκαλούσαν τον κόσμο και κυρίως τα παιδιά που είχαν συγκεντρωθεί για να τιμήσουν τον νεκρό, σημαδεύοντας με τα χέρια τους σε σχήμα πιστολιού τους διαδηλωτές, με βρισιές και με πυροβολισμούς στον αέρα.
Για σήμερα, τέσσερα χρόνια απ΄την δολοφονία του παιδιού, η συγκυβέρνηση ετοιμάζει προβοκάτσιες. Αρκεί να διαβάσει κανείς την δήλωση που έβγαλε χτες το κόμμα της Συγγρού, με αφορμή ανακοίνωση της νεολαίας του ΣυΡιζΑ για τις σημερινές εκδηλώσεις μνήμης, για να διαπιστώσει του λόγου το αληθές.
Ανακοίνωση νεολαίας ΣυΡιζα :
"...η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ήταν ο αγώνας για ελπίδα και δικαίωμα στη ζωή. Σήμερα, που η τρικομματική συγκυβέρνηση Σαμαρά εντείνει την επίθεση στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας, που οι ελαστικές σχέσεις απασχόλησης συνιστούν πλέον καθεστώς και η ανεργία καλπάζει, ο αγώνας για ελπίδα και κοινωνική χειραφέτηση αποτελούν πλέον μονόδρομο....Δεν περιμένουμε πλέον κάποια αφορμή. Η ξοφλημένη μνημονιακή συγκυβέρνηση, πρέπει να ανατραπεί εδώ και τώρα"
Ανακοίνωση της ΝΔ :
"Η πέμπτη φάλαγγα του ΣΥΡΙΖΑ, με εμπροσθοφυλακή τη νεολαία του, ξεσκεπάζεται. Βγάζουν τις μάσκες, φορούν τις κουκούλες και εξοπλίζονται με μολότοφ, με σκοπό να κάψουν για μία ακόμη φορά την Αθήνα και να λεηλατήσουν τις περιουσίες των πολιτών...Να είναι σίγουροι, οι κουκουλοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η κυβέρνηση και οι Έλληνες πολίτες δεν πρόκειται να επιτρέψουν στα "άκρα" να πετύχουν το σκοπό τους. Δε θα αφήσουν να υπάρξει καμία νέα MARFIN. Καμία κουκούλα δεν πρόκειται πλέον να τους κρύψει"
Η αλητεία του κρατικού μηχανισμού σε όλο της το μεγαλείο.
Το κράτος δολοφονεί. Είμαστε όλοι εν δυνάμει θύματα του. ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ.
ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ Ε.Π.Α. ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 1984
Η Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ στην προκήρυξή της, για την εκτέλεση του Νίκου Μομφεράτου στις 21-2-1985 κάνει μια ''αποκάλυψη'' που κανείς απ΄ τους ''έγκυρους'' αναλυτές δεν έκανε τον κόπο να ψάξει, είτε επειδή αγνοούσαν την ιστορία, είτε επειδή έπρεπε να ''θαφτεί''. Αλλά ας δούμε ποια είναι αυτή η ''αποκάλυψη'', όπως τη κατέγραψε η Ε.Ο 17Ν στην πέμπτη παράγραφο της προκήρυξής της:
''...Επέτρεψε (το ΠΑ.ΣΟ.Κ) οι ομάδες πρακτόρων- φονιάδων της CIA με εγκληματική προϊστορία απ΄ το Βιετνάμ μέχρι το Σαλβαδόρ ν΄ αλωνίζουν την Αθήνα με θωρακισμένα αυτοκίνητα μ΄ Ελληνικούς αριθμούς για να βρουν την 17Ν. Να υποκαθιστούν έτσι την Ελληνική Αστυνομία να δρουν ανεξέλεγκτα, να κάνουν έρευνες σε σπίτια, να κάνουν συλλήψεις όπως αυτή του περασμένου Μάρτη του δήθεν Άραβα τρομοκράτη, όχι μόνο χωρίς να ειδοποιούν τις Ελληνικές αρχές αλλά έχοντας επιπλέον μαζί τους και κάτω απ΄ τις διαταγές τους, Έλληνες πράκτορες της Κ.Υ.Π. και της αστυνομίας, σαν να είναι η Ελλάδα αποικία των Η.Π.Α. Πλήρης καταπάτηση της κυριαρχίας του κράτους στο Ελληνικό έδαφος, πλήρης εξευτελισμός, πλήρης δουλικότητα. Αυτή είναι η Εθνική Ανεξαρτησία, το Έξω οι Αμερικάνοι. Κι ακόμα πιο πέρα έφτασε στο σημείο να καλύψει το ξεβράκωμά του, κοροϊδεύοντας τα λαό. έσω του τύπου, ότι δήθεν απέλασε τον αρχηγό της CIA, ενώ στην πραγματικότητα αυτός έφυγε για λίγο, απλά επειδή μετά την επιχείρηση σύλληψης του Άραβα ''τρομοκράτη'' είχε ''καεί'' και ξαναγύρισε στην Αθήνα για να συνεχίσει ανενόχλητος το έργο της καθοδήγησης των επαγγελματιών πρακτόρων- φονιάδων της CIA...''
Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε στη συνέχεια ένα ρεπορτάζ της αγγλόφωνης επιθεώρησης
THE STRATEMIST.
Η επιθεώρηση αυτή εκδίδεται στην Μαδρίτη με χρηματοδότηση από ΝΑΤΟικά κονδύλια. Το ακροδεξιό αυτό έντυπο κυκλοφορεί στην Ευρώπη, μόνο σε συνδρομητές, και οι αναγνώστες του είνια ΝΑΤΟικά στελέχη και πράκτορες των Αμερικανών μυστικών υπηρεσιών, Αμερικάνοι και αλλοδαποί.
Το ρεπορτάζ, που αμέσως παραθέτω, ήταν το πρώτο θέμα της επιθεώρησης στο τεύχος του Ιούλη 1984, με τίτλο: ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ. ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΩΝ Η.Π.Α. Ο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΥΡΣΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΒΗΝΕΙ ''Την πρώτη βδομάδα του μήνα Μάη του 1984 οι ειδικές μονάδες επιχειρήσεων των Η.Π.Α., πέρασαν απ΄ την Αθήνα χωρίς θόρυβο, και διέλυσαν μια νέα πανίσχυρη διεθνή τρομοκρατική ομάδα, προτού ακόμα οργανωθεί κατάλληλα. Η ομάδα είχε συσταθεί από Παλαιστίνιους και άλλους Άραβες, βετεράνους της τέχνης της τρομοκρατίας, σε συνεργασία με την Υπηρεσία Πληροφοριών της Συρίας και μ΄ ένα τμήμα της Ιρακινής Ασφάλειας και με την βοήθεια των Βουλγαρικών, Ανατολικογερμανικών και Τσεχοσλοβακικών Μυστικών Υπηρεσιών. Η επιχείρηση έγινε προληπτικά. Ο υποστράτηγος WESLEY H. RICE, Διευθυντής της Κοινής Υπηρεσίας Ειδικών Επιχειρήσεων στο Πεντάγωνο, πληροφορήθηκε ότι το δίκτυο με έδρα την Αθήνα δεν είχε τεθεί εκτός μάχης και ήταν η πιο επικίνδυνη τρομοκρατική απειλή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του LOS ANGELES. M' αυτή τη δράση, οι Αμερικάνοι έδειξαν πως ήταν έτοιμοι να καταστρατηγήσουν τον συγκεκαλυμμένο πόλεμο εναντίον των τρομοκρατών ακόμη και σε βάρος της κυριαρχίας φιλικού τους κράτους, όταν το κράτος αυτό κλείνει τα μάτια του στην παρουσία τη τρομοκρατίας. Τον Ιανουάριο του 1984 η CIA και μετά η MOSSAD πήραν τις πρώτες πληροφορίες για μια νέα σημαντική τρομοκρατική οργάνωση που το αρχηγείο της το είχε στην Αθήνα. Αλλά αν και τα τμήματα της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (K.Y.Π.) γνώριζαν ότι αυτή προγραμμάτιζε να χτυπήσει στρατιωτικούς Δυτικών Χωρών στη χώρα, η κυβέρνηση Παπανδρέου δίσταζε να κινηθεί. Το ένα χέρι στο φρένο, πίστευαν οι Αμερικάνοι, ήταν από ένα διακριτικό αξιωματούχο του γραφείου του Πρωθυπουργού, που ονομάζεται Γιώργος Κίσσονος, ενός άνδρα με μεγάλη ισχύ. Αυτός διευθύνει την ιδιαίτερη ομάδα πληροφοριών του Σοσιαλιστικού Κόμματος, του Πρωθυπουργού, για τον οποίο η CIA πίστευε ότι ήταν η πίσω πόρτα του Παπανδρέου με το σοβιετικό μπλοκ, τους άραβες τρομοκράτες αρχηγούς και τις διεθνείς τρομοκρατικές ομάδες που δρουν στις αραβικές χώρες. Στις 10 Απρίλη μια ομάδα της νέας τρομοκρατικής οργάνωσης, σκότωσε τον πλοίαρχο Γεώργιο Τσάντες του Αμερικανικού Ναυτικού και μετά από λίγες ημέρες τον KENETH WHITTY έναν επίσημο του Βρετανικού Συμβουλίου, και οι δύο ήταν αντιτρομοκρατικοί πράκτορες που δρούσαν στην Ελληνική πρωτεύουσα κάτω από διπλωματική κάλυψη. Αποφασισμένες οι Η.Π.Α. να μη δώσουν χρόνο στη νέα οργάνωση να απλώσει τα φτερά της, πήραν μια απόφαση κορυφής να χτυπήσουν χωρίς να περιμένουν την επέμβαση των Ελλήνων. Κατά την πρώτη εβδομάδα του Μαϊου μια μικρή μονάδα, απ΄ την εκλεκτή των Ειδικών Επιχειρησιακών Δυνάμεων των Η.Π.Α., αποβιβάστηκε στην Αθήνα, φτάνοντας χωριστά από αέρα και θάλασσα. Στις 10 Μαϊου στις 04.30 το πρωί, 15 περίπου αμερικάνοι κομάντος σύγκλιναν σε διαμέρισμα μια πολυκατοικίας πάνω από εμπορικό κέντρο, στο κέντρο της Αθήνας. Παρουσιάστηκαν σα μεταφορείς εμπορευμάτων για τα καταστήματα μέσα σε δυο φορτηγά αυτοκίνητα. Μια ομάδα ακινητοποίησε τον θυρωρό που είχε τοποθετηθεί να φυλάει την είσοδο και έφθασαν στο διαμέρισμα με το ασανσέρ. Η άλλη ομάδα ανέβηκε σ΄ έναν ψηλότερο όροφο και την ώρα που η πρώτη ομάδα τοποθετούσε εκρηκτικό μηχανισμό στη μεταλλική πόρτα, κατέβηκε στο μπαλκόνι έξω απ΄ το διαμέρισμα. Μέσα υπήρχαν τρεις τρομοκράτες οι δύο , ένας Σύριος και ένας Μαροκινός, επυροβόλησαν κατά των παρείσακτων, και αυτοί τους σκότωσαν. Ο τρίτος, ένας Παλαιστίνιος με διαβατήριο Ιορδανίας, που το όνομά του είναι FUAD KURAD, παραδόθηκε και συνελήφθηκε με την Εγγλέζα φίλη του. Ταυτοχρόνως, μια τρίτη ομάδα των Η.Π.Α., εισέβαλλε σε μια βίλα πλησίον του αεροδρομίου της Αθήνας, και συνέλαβε 10 τρομοκράτες και με στρατιωτικό αεροπλάνο τους έστειλε στην Δυτική Γερμανία για να τους ανακρίνουν στις αμερικάνικες βάσεις που είναι εκεί, ενώ η βίλα ήταν το επιχειρησιακό κέντρο της οργάνωσης,το διαμέρισμα ήταν το αρχηγείο της κι επομένως ο πυρήνας. Με βάση έναν κατάλογο που βρέθηκε εκεί, ένα ευρύ δίκτυο κυρίως από αραβικούς και παλαιστινιακούς πυρήνες που περίμεναν οδηγίες στις Η.Π.Α., τη Βρετανία, Ελβετία και Δ. Γερμανία ισοπεδώθηκε εκείνο το βράδυ και 27 ακόμη τρομοκράτες που κοιμούνταν συνελήφθησαν αθόρυβα. Από το διαμέρισμα προέκυψαν κι άλλες πολύτιμες πληροφορίες ότι η νέα οργάνωση βασιζόταν σε οργανώσεις επιμελητείας και κανάλια εφοδιασμού που είχαν συσταθεί για τη Δυτική Ευρώπη και Μέση Ανατολή από τη Συριακή Υπηρεσία ΠΛηροφοριών και τα δίκτυα του ABU NIDAL και του CARLOS. Στο διαμέρισμα υπήρχαν 10 βαλίτσες με μυστικές κρύπτες απομονωμένες από τα ραντάρ στο αεροδρόμιο και τους ανιχνευτές σκύλους. Μια ποσότητα αυτομάτων όπλων, κυρίως πολωνικών και τσεχοσλοβάκικων με σιγαστήρες, χειροβομβίδες, πλαστά διαβατήρια αμερικάνικα, βρετανικά, γαλλικά, αιγυπτιακά, κουβετιανά, μαροκινά και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, πανίσχυρα όργανα επικοινωνίας (τα πιο εκλεπτυσμένα που βρέθηκαν ποτέ σε τρομοκράτες), συνδέοντας την βάση των Αθηνών μ΄ όλα τα μέρη της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης και εφοδιασμένα μ΄ ένα ειδικό μηχανισμό αντιπαρακολούθησης.... ...Η λεία αυτής της μπάζας ήταν το λεπτεμερές σχέδιο των επιχειρήσεων του δικτύου αυτού με τις παρακάτω ημερομηνίες..."
Σ΄ αυτό το σημείο, στο άρθρο, ακολουθούν διάφοροι στόχοι, ημερομηνίες και περιοχές όπου θα γίνουν τα χτυπήματα τη οργάνωσης των Αράβων και συνεχίζει: '''Οταν έμαθε για την αμερικανική επέμβαση στην Αθήνα, ο Ανδρέας Παπανδρέου απείλησε με θυμό να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με τις Η.Π.Α. και να δημιουργήσει διεθνές σκάνδαλο. Όταν ηρέμησε λίγο, διέταξε τον αρχηγό του σταθμού της CIA στην Ελλάδα να εγκαταλείψει τη χώρα. Λίγες μέρες αργότερα επαναφέρθηκε στη θέση του αθόρυβα, αφού οι Η.Π.Α. απείλησαν ν΄ αποκαλύψουν στον κόσμο ότι η Αθήνα είχε εξελιχθεί σε τρομοκρατικό καταφύγιο, σε αντικατάσταση της Βηρυτού, σαν ευνοούμενη παγκόσμια βάση του σοβιετικού μπλοκ και των ομάδων που πατρονάρονταν απ΄ την Συρία. Οι Αμερικάνοι, που ΄χαν διαλύσει την πιο επικίνδυνη οργάνωση της Αθήνας, αισθάνονταν πιο άνετα σε σχέση με την απειλή για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο λιβυκός κίνδυνος έχει μετριαστεί αφού ο Καντάφι έχει ν΄ ασχοληθεί με την εκκαθάριση της αντιπολίτευσης στο εσωτερικό κι εξωτερικό. Ο Χομεϊνί έχει πράγματι δημιουργήσει μεγάλους πυρήνες του Αλλάχ στην Αμερική, αλλά αυτοί εμποδίστηκαν απ΄ τις δυσκολίες επιμελητείας. Ωστόσο, όσο αυτοί φανερώνονται τόσο περισσότερο οι δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων εκτίθενται σε κινδύνους νομικών θεμάτων μέσα κι έξω απ΄ το κογκρέσο...''
Το άρθρο έχει άλλες τέσσερις, μικρές, παραγράφους που αναφέρονται στην αντιτρομοκρατική πολιτική που θ΄ ακολουθήσουν οι Ε.Π.Α. μετά την επανεκλογή του Ρέηγκαν.
Αν αυτό το άρθρο λέει αλήθειες, μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες αλλά δημιουργεί και ερωτηματικά. Αφήνω έξω ότι έχει σχέση με την ξεφτίλα της κυβέρνηση και κάνω την εξής ερώτηση σε σχέση με την ''τρομοκρατία''.
Το άρθρο αναφέρει, ότι ο Τσάντες εκτελέστηκε απ΄ την Αραβική ''τρομοκρατική'' οργάνωση. Μα η 17 ΝΟΕΜΒΡΗ δεν είχε αναλάβει την ευθύνη για την εκτέλεση; Μήπως κάνει λάθος ο αρθρογράφος; Ή η 17Ν είναι ''μέρος'' μιας διεθνούς Οργάνωσης; Μήπως όμως, η 17Ν απλώς χρησιμοποίησε, για εκπαιδευτικούς ή άλλους λόγους, τα μέλη της αραβικής οργάνωσης; Ή σ΄ ένδειξη διεθνιστικής αλληλεγγύης προσπάθησε η 17Ν να θολώσει τα νερά με την ανάληψη της ενέργειας; Μήπως όμως ο αρθρογράφος δεν ξέρει τι του γίνεται;
Βέβαια στο άρθρο της ΝΑΤΟικής επιθεώρησης υπάρχουν και ανακρίβειες όπως στο ότι τοποθετεί στις 10 Απρίλη, την εκτέλεση του Τσάντες κι όχι στις 15 Νομέβρη όπως είναι το σωστό.
Μου είναι λίγο δύσκολο να πιστέψω ότι ο ή οι συντάκτες του κειμένου δεν ήξεραν την πραγματική ημερομηνία της εκτέλεσης. Εδώ ήξεραν τ΄ όνομα ενός ειδικού συμβούλου του Πρωθυπουργού που τ΄ όνομά του ήταν σχεδόν άγνωστο.
Ή έγινε λάθος εκ παραδρομής ή ...Μήπως αυτή είναι η πραγματική ημερομηνία εκτέλεσης του Τσάντες; Αν είναι έτσι τότε ποιός είναι ο πραγματικός ρόλος της 17Ν; Αν είναι γνήσια μήπως το ''δίκτυο'' πληροφοριών της δεν είναι και τόσο καλά οργανωμένο; Ή πραγματικά είναι ερασιτέχνες που κάποιες υπηρεσίες τους εκμεταλλεύονται.
Συνεχίζω την αναφορά μου σ΄ αυτό, το μέχρι σήμερα, άγνωστο περιστατικό με το ρεπορτάζ των εφημερίδων εκείνης της εποχής γι΄ αυτό το θέμα.
Την 1-3-1985, αρκετούς μήνες μετά την δημοσίευση του άρθρου στο STRAGETIST και πολύ περισσότερους μήνες απ΄ την δημοσίευση της προκήρυξης της 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, το ΠΟΝΤΙΚΙ, σε έρευνά του για το αντάρτικο πόλης, επιβεβαιώνει έμμεσα την επέμβαση και την θέληση της Κυβέρνησης να κρατηθεί μυστική. Έγραφε χαρακτηριστικά: ''...H αστυνομία μετά το έγκλημα στο Κολωνάκι, πιστεύει ότι η προκήρυξη της 17Ν έχει- τούτη τη φορά-
μ ε γ α λ ύ τ ε ρ ο ε ν δ ι α φ έ ρ ο ν, γιατί κάποια στοιχεία που αναφέρονται σ΄ αυτήν μαρτυρούν γνώση πραγμάτων που και 'φρέσκα' είναι και λίγοι ήξεραν''. Και πάμε λίγους μήνες πιο πριν.
Στις 10 Μάη 1984 το ΠΟΝΤΙΚΙ αποκαλύπτει ότι πριν το Πάσχα του ίδιου χρόνου είχε έρθει ο υπαρχηγός της CIA, MC MAON, ο οποίος είχε έντονη συζήτηση με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, Σκουλαρίκη.
Γράφει συγκεκριμένα: ''Φαίνεται ότι κάτι σ ο β α ρ ό ανάγκασε τους Αμερικάνους να στείλουν τον τύπο στην Αθήνα, κάτι π ο λ ύ σ ο β α ρ ό που σχετίζεται μ΄αυτή την ιστορία. Το βέβαια είναι ότι ο αμερικάνος είχε μια ... πολύ έντονη συζήτηση με τον Σκουλαρίκη, καθώς του έβαλε τις φωνές για την αδυναμία των Ελληνικών αρχών να βρουν τους δράστες των ανεξιχνιάστων δολοφονιών (Γουέλς και Τσάντες) και της τελευταίας κατά Τσαντ απόπειρας, και να συνεργαστούν εποικοδομητικά με τους ε ι δ ι κ ο ύ ς που έστειλαν οι Η.Π.Α. Ο Σκουλαρίκης αντέδρασε με τον ίδιο τρόπο γιατί από ένα σημείο και πέρα θεώρησε υπερβολικό να διαμαρτύρονται οι Αμερικάνοι για... έλλειψη συνεργασίας, όταν αυτοί κρατάνε μυστικές και τις πιο 'ασήματες' αποστολές τους...''
Μια βδομάδα αργότερα, στις 18-5-1984, πάλι το ΠΟΝΤΙΚΙ αποκαλύπτει ότι ''...η Κυβέρνηση απέλασε τον υποσταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, γιατί έ φ τ α σ ε σ τ ο σ η μ ε ί ο να κάνει και ... έ ρ ε υ ν α σε κάποιο σπίτι Έλληνα, που ο Αμερικανός υποσταθμάρχης της CIA θεώρησε ...ύποπτο''.
Τελειώνοντας με αυτό το κεφάλαιο θέλω να παραθέσω μερικά απ΄ τα λόγια του Γιώργου Καράμπελα, απ΄ το βιβλίο του ''ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΠΟΛΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1974-1985'', όπου και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το άρθρο της ΝΑΤΟικής επιθεώρησης ''THE STRAGETIST'':
''...Έγινε ή δεν έγινε επέμβαση των κομάντος στην Αθήνα; Δεν είμαι ηλίθιος να πιστέψω ότι οι Αμερικάνοι μέσα από ένα έντυπο που κυκλοφορούν για 'ειδικούς λόγους' θα έδιναν με λεπτομέρειες την καταδρομή τους στο κέντρο της Αθήνας. Μου είναι άλλωστε αδιάφορο αν χρησιμοποιήθηκε φορτηγό αυτοκίνητο μεταφοράς εμπορευμάτων ή τεθωρακισμένο όχημα της αμερικανικής βάσης. Για ΄κείνο όμως που ομολογώ ότι δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία και υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, είναι ότι η ε π ι δ ρ ο μ ή έ γ ι ν ε κ α ι μ ά λ ι σ τ α ε ν γ ν ώ σ η κ ά π ο ι ω ν Ε λ λ ή ν ω ν α ξ ι ω μ α τ ι κ ώ ν... Τόσα χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες, απ΄ την ακροδεξιά μέχρι την ακροαριστερά μας έχουν σπάσει τ΄ αρχίδια με τα κηρύγματά τους και τις βαρύγδουπες δηλώσεις τους, ότι θα πατάξουν τον οποιονδήποτε τολμήσει ν΄ αμφισβητήσει την Εθνική Ανεξαρτησία των Ελλήνων. Να λοιπόν, αξιότιμε αρχηγέ κι εμπνευστή της Αλλαγής, Ανδρέα Παπανδρέου, που οι Αμερικάνοι κομάντος ήλθαν και απήλθαν στην Αθήνα εξευτελίζοντας κάθε έννοια Εθνικής Ανεξαρτησίας. Κι αντί να δώσεις την εντολή να τους κώψουν τον κώλο, περιορίστηκες στην απέλαση ενός πράκτορα της CIA, που- τι κοροϊδία- εθεάθη πρόσφατα να σουλατσάρει πάλι στα παλιά λημέρια. Κι αυτή, την απέλαση έπρεπε να την μάθαιναν όσο το δυνατόν λιγότεροι, Έλληνες. Γιατί αν την μάθαιναν πολλοί, τότε θα μάθαιναν και πως οι φονιάδες του Ρήγκαν μας βάλαν κωλοδάχτυλο χωρίς ν΄ ακουστεί καν ένα αχ. Φόβος και τρόμος λοιπόν. Υποταγή και υποκλίσεις για να μην χαλάσουν η διπλωματία και οι σχέσεις με τα κοράκια των Η.Π.Α. Τολμήστε, λοιπόν κύριοι εραστές της εξουσίας ν' αποκαλύψετε ολόκληρη την αλήθεια για όλα αυτά τα γεγονότα. Ποτέ δεν περνάει ο καιρός για τέτοιες αλήθειες. Εκτός αν με τη σιωπή σας υποδηλώνετε την ικανοποίησή σας για το δημόσιο βιασμό της χώρας από μια άλλη χώρα. Αν ναι, τουλάχιστον αφήστε τους ανθρώπους της 17 ΝΟΕΜΒΡΗ να ξεπαστρέψουν κάθε είδους καθίκι των ξένων συμφερόντων που κυκλοφορεί στον τόπο''.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Στις 26-2-1992 έγινε η τελευταία, μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες επίθεση Οργάνωσης Ένοπλης Πάλης. (πάνε 20 χρόνια που την έγραψα...πώς περνάν τα χρόνια :( )
Τηλεχειριζόμενη βόμβα ''χτύπησε'' κλούβα των ΜΑΤ στις 06.30 στο Θησείο. (Για πρώτη φορά στα 18 χρόνια Ελληνικού Αντάρτικου Πόλης έχουμε τραυματισμό και μάλιστα σοβαρό αθώου πολίτη).
Στην αρχή οι αρχές θεώρησαν την Ε.Ο 17Ν ως υπεύθυνη. Όμως με 9σέλιδη προκήρυξη που έστειλαν την επόμενη μέρα στο ΕΘΝΟΣ, ο Ε.Λ.Α. και η 1η ΜΑΗ αναλάμβαναν την ευθύνη.
Η ''μεγάλη'' είδηση της προκήρυξης ήταν ότι οι δυο οργανώσεις ''συγχωνεύτηκαν''. Μάλιστα το νέο λογότυπο τους είναι Ε.Λ.Α. μέσα σε κόκκινο αστέρι, δηλαδή η ονομασία της ''παλιάς'' οργάνωσης και το αστέρι της ''νεότερης'' που δεν χρησιμοποιούσε ο Ε.Λ.Α. παλαιότερα.
Αυτή η ''συγχώνευση'' σε συνδυασμό με την ομοιότητα των βομβιστών με τους εκτελεστές της ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων και σύγκρισης σκίτσων, οδήγησε τις αρχές, στην βεβαιότητα ότι τα νήματα της ''τρομοκρατίας'' τα κινεί ο ένας και αυτός εγκέφαλος.
Μάλιστα ορισμένοι πιο ''προχωρημένοι'' συνδέουν τους 'Ελληνες Αντάρτες Πόλεων με την Διεθνή Ένοπλη Πάλη.
Μα και οι δυο περιπτώσεις είναι λογικές και φυσικές εξελίξεις.
Μετά από 18, σχεδόν, χρόνια ένοπλης δράσης είναι φυσικό να έχουν βρεθεί δίαυλοι επικοινωνίας και αλληλοβοήθειας, ακόμα και συνεργασίας των Οργανώσεων. Όσο για τις σχέσεις με το Διεθνές Αντάρτικο Πόλης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ορισμένοι το θεωρούν ως κακό και ως επέμβαση ξένης δύναμης στα εσωτερικά μας. Δηλαδή, μόνο η Ευρώπη έχει ανάγκη ενοποίησης; Κι αν είναι αυτή επέμβαση στα εσωτερικά μας τότε τι είναι η στρατιωτική επιδρομή των Ε.Π.Α. στην Ελλάδα, όπως την περιέγραψα σε προηγούμενο κεφάλαιο.
Στο κάτω κάτω οι Αντάρτες Πόλης, σ' όλα τα πλάτη και μήκη της γης έχουν σαν σκοπό τους, την ανατροπή του Καπιταλιστικού καθεστώτος, δικτατορίας ή αστικής δημοκρατίας, την δημιουργία ένοπλου λαού που θ΄ αυτοδιαχειρίζεται τις τύχες του και την, σε τελική φάση, πτώση των συνόρων.
Στην Ελλάδα, οι Οργανώσεις Πάλης, και πρώτα απ΄ όλες η Ε.Ο 17 Ν, είναι πολύ καλά οργανωμένες με άψογη εκπαίδευση των μελών της. Αυτά σε συνδυασμό με την ανικανότητα των διωκτικών αρχών οδηγούν στην ''μη σύλληψη''- όπως λέμε ''μη πόλεμος''- κανενός μέλους, καμιάς οργάνωσης.
Εκτός από δυο νεκρούς, οι αρχές δεν έχουν τίποτ΄ άλλο στα χέρια τους. (σ.σ, Μιλάμε πάντα για τα μέχρι πριν 20 χρόνια δεδομένα μιας και ήδη έχει γίνει η δίκη του Ε.Λ.Α και η σύλληψη των μελών της Ε.Ο 17Ν και οι καταδικαστικές αποφάσεις για τα περισσότερα απ΄τα μέλη της)
Ο Χρήστος Κασίμης, ο πρώτος νεκρός, δολοφονήθηκε στην ενέργεια του Ε.Λ.Α. στην AEG το 1977, από τους αστυνομικούς Πλέσσα και Στεργίου. Η σύγκρουση των κομάντος του Ε.Λ.Α. με τους αστυνομικούς έγινε κατά τύχη, ή όπως λέει η 17Ν από ''κακή οργάνωση της όλης επιχείρησης''.
Ο Χρήστος Τσουτσουβής, ο δεύτερος νεκρός, δολοφονήθηκε, μετά από παρακολούθηση αρκετών ημερών, στην γνωστή σε όλους συμπλοκή του Γκύζη, το 1986. Τις πληροφορίες για τον Τσουσουβή τις είχε δώσει ο, πασίγνωστος σήμερα χαφιές πέντε κρατικών υπηρεσιών, Ντάνος Κρυστάλλης. Αλλά οι πληροφορίες που μπορούσε να δώσει ήταν μέχρι εκεί.- Πολλοί θεωρούν ότι ο χαφιές είχε ''ακουμπήσει'' κάποιες πληροφορίες.-
Η οργάνωση που θεωρητικά άνηκε ο Τσουτσουβής, υποτίθεται ότι ήταν διασπασμένη απ΄ τον Ε.Λ.Α. ομάδα. Αυτό το βεβαιώνει η Ασφάλεια. Το κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη... είναι στην διακριτική ευχέρεια του καθένα από μας.
Τον Μιχάλη Πρέκα δεν τον ''έβαλα'' στους δολοφονημένους Αντάρτες Πόλης. Γιατί αν για τον Τσουτσουβή οι πιθανότητες είναι 50-50 να ήταν ή να μην ήταν μέλος κάποιας, μικρής ή μεγάλης οργάνωσης, για τον Μιχάλη τον Πρέκα ήταν και είναι 100% σίγουρο ότι δεν είχε καμιά απολύτως σχέση.
Το παλληκάρι ήταν ποινικός κρατούμενος και μέσα στην φυλακή γνώρισε πολιτικούς κρατούμενους. Η ευαισθησία του σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα τον οδήγησε, μετά την αποφυλάκιση του να διατηρεί σχέσεις με τους πολιτικούς συγκρατούμενούς του που είχαν εν τω μεταξύ στελεχώσει την ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ. Δηλαδή τους Γιάννη Μπουκετσίδη, Μάκη Μπουκουβάλα, Ροζίνα Μπέργκνερ, Βαγγελιώ Βογιατζή (ήταν συμβία του από καιρό πριν), Μάνια Μπαρσέφσκι, Σπύρο Κογιάννη και πολλούς άλλους ''συνήθεις υπόπτους''. Γνωστός ποινικός ο ένας, γνωστοί Αναρχικοί, διαφόρων τάσεων, οι άλλοι...πως να το κάνουμε, δημιουργούν ''εκρηκτικό μηχανισμό''. Κάπως πρέπει να συνδεθούν αυτά. Και ο Πρέκας, μόνο νεκρός δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα σ΄ αυτόν τον συσχετισμό.
Στο κάτω κάτω λείπει κι ένας ''εγκέφαλος'' για να παρουσιαστεί στο κοινό.
Ακόμα και σήμερα, πέντε χρόνια μετά την δολοφονία του (1987) και την μερική αθώωση των ''συνεργατών'' του Σμυρναίου και Μαρίνου, πλανάται το ερώτημα σ' ορισμένους ανεγκέφαλους: ''Λες να είχε δίκιο η ασφάλεια και να ΄ναι τρομοκράτες;'' Βέβαια η κιτρινοφυλλάδα ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ και τους δυο αλλά και άλλους για διαφορετικές περιπτώσεις τρομοκράτες τους ανέβαζε, τρομοκράτες τους κατέβαζε και οργιζόταν σε κάθε ολική ή μερική αθώωση των παιδιών της ΚΙΝΗΣΗΣ.
Αλλά και δίκιο να ΄χει η ασφάλεια με προκάτ, δίκες με συλλήψεις και ξυλοδαρμούς αφισοκολλητών (αλήθεια γιατί δεν έχουν ''τσιμπήσει'' κανέναν αφισοκολλητή από κόμμα;) με τρομονόμους, αλλά ακόμα και με συλλήψεις κι εξάρθρωση όλων των οργανώσεων η λεγόμενη, απ΄ τους φορείς της αστικής δημοκρατίας, ''τρομοκρατία'' δεν πρόκειται να εξαλειφθεί.
Γιατί πουθενά στον κόσμο δεν ήταν η γεννησιουργός αιτία της κρατικής τρομοκρατίας, μ΄ όλες τις μορφές της, αλλά το αντίθετο και γι΄ αυτό όσο και το κράτος παραμένει ένα απέραντο νεκροταφείο, όπου θυσιάζονται, πεθαίνουν και θάβονται οι λαϊκές διεκδικήσεις, όσο το κράτος παραμένει ένας μηχανισμός βίας, καταστολής, καταπάτησης δικαιώματων του πολίτη, όσο η πολιτεία εφαρμόζει νόμους τιμωρίας, τόσο θα υπάρχουν Οργανώσεις Ένοπλης Πάλης.
Κι αν κάποτε ''διαλυθούν'' οι σημερινές, αργά ή γρήγορα θα δημιουργηθούν νέες. Και θα συνεχίζεται αυτό μέχρι να καταργηθεί κάθε είδους εξουσίας. Ο κύκλος της Ε.Ο 17Ν έκλεισε στα τέλη του Ιούνη του 2002 με τον σοβαρό τραυματισμό του Σάββα Ξηρού, μέλους της Οργάνωσης, από πρόωρη έκρηξη βόμβας στα χέρια του, στον Πειραιά, με αποτέλεσμα το ντόμινο συλλήψεων των μελών ή κατά κάποιους, μερικών μελών της Οργάνωσης. Η πολύμηνη δίκη ξεκίνησε το 2003 ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου κακουργημάτων.
Οι ποινές που αποδόθηκαν είναι οι εξής :
Εφετειακή απόφαση: 5 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 5 δολοφονίες, ληστείες, εκρήξεις και συΠρωτόδικη απόφαση: 6 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 5 δολοφονίες, ληστείες, εκμμετοχή στην οργάνωση.
Πρωτόδικη απόφαση: 3 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 5 δολοφονίες, εκρήξεις ληστείες και συμμετοχή σε 4 δολοφονίες, εκρήξεις, ληστείες και συμμετοχή στην οργάνωση.
Εφετειακή απόφαση:4 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 4 δολοφονίες, ληστείες, εκρήξεις και συμμετοχή στην οργάνωση.
Αντίθετα με την Ε.Ο 17Ν, ο Ε.Λ.Α δεν εξαρθρώθηκε αλλά το τέλος της δράσης του ήρθε από λήψη σαφούς πολιτικής απόφασης των μελών του τον Γενάρη του '95, αν θυμάμαι καλά. Απ΄το 2001 ο Ε.Λ.Α δεν συμπεριλαμβάνεται στις λίστες των ευρωπαικών και αμερικάνικων διωκτικών αρχών, ως ενεργή "τρομοκρατική οργάνωση". Το 2003 συλλαμβάνονται και παραπέμπονται σε δίκη οι Αγγελέτος Κανάς. Μιχάλης Κασσίμης, Κώστας Αγαπίου, Χρήστος Τσιγαρίδας, Ειρήνη Αθανασάκη και φυσικά ο μόνιμα διωκόμενος απ΄τους εγκεφάλους της κρατικής καταστολής, Γιάννης Σερίφης.
Πρωτόδικα είχαν καταδικαστεί σχεδόν όλοι όμως στο εφετείο αθωώθηκαν όλοι με διαφορετικό σκεπτικό ο καθένας. Αντιγράφω από το blog ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ :
Δίκη ΕΛΑ τέλος! Με αθώωση όλων των κατηγορούμενων, με διαφορετικό σκεπτικό για τον καθένα. Σχεδόν εφτά χρόνια μετά τη σύλληψη των Χρ. Τσιγαρίδα, Κ. Αγαπίου, Ειρ. Αθανασάκη και Αγγ. Κανά, το πενταμελές εφετείο κακουργημάτων απάλλαξε τους τρεις (ο Κ. Αγαπίου είχε στο μεταξύ πεθάνει), με μια απόφαση-παζλ, η οποία περιλαμβάνει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία. - Καταρχάς, υπάρχει ένα σκέλος ομόφωνης απόφασης, το οποίο αποδομεί εν μέρει τη ναζιστική αρχή της συλλογικής ευθύνης, στην οποία στηρίχτηκε η καταδίκη όλων των κατηγορούμενων στην πρώτη πρωτόδικη δίκη (στη δεύτερη, ως γνωστόν, απαλλάχτηκαν κατά πλειοψηφία, ο μεν Τσιγαρίδας διότι δεν προέκυψε τίοποτα που να τον συνδέει με τις ενέργειες, αν και υπήρξε μέλος του ΕΛΑ, οι δε Αγαπίου, Αθανασάκη, Κανάς διότι δεν αποδείχτηκε ότι υπήρξαν μέλη του ΕΛΑ). Το σκέλος που αποφασίστηκε ομόφωνα η αθώωση των κατηγορούμενων είναι αυτό της προμήθειας και κατοχής εκρηκτικών. - Δεύτερο, υπάρχει ένα ακόμη σκέλος ομόφωνης αθώωσης, με το σκεπτικό ότι μια σειρά χώροι που "χτύπησε" ο ΕΛΑ, όπως το ΠΕΡΠΑ, το ΕΛΚΕΠΑ κ.ά., δεν μπορούν να θεωρηθούν εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας και επομένως τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. - Τρίτο, αποφασίστηκε κατά πλειοψηφία 3-2 ότι επίσης δε μπορούν να χαρακτηριστούν εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας κτίρια όπως υπηρεσίες υπουργείων, εφορίες, γραφεία ΙΚΑ κ.ά. και επομένως οι σχετικές κατηγορίες παραγράφηκαν. Η μειοψηφία των δύο δικαστών είχε τη γνώμη ότι οι εγκαταστάσεις αυτές είναι κοινής ωφέλειας. Με άλλα λόγια, η πλειοψηφία δεν δέχτηκε την ακραία κατασταλτική άποψη, ότι κάθε κρατικό κτίριο είναι εγκατάσταση κοινής ωφέλειας. Κοινής ωφέλειας είναι μόνο οι εγκαταστάσεις παραγωγής και διανομής αγαθών όπως το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα, εγκαταστάσεις που βέβαια ποτέ δεν θα έπληττε μια επαναστατική οργάνωση. - Τέλος, οι μεν εκρήξεις θεωρήθηκαν ένα αδίκημα (έκρηξη κατ' εξακολούθηση), όπως επίσης και οι απόπειρες ανθρωποκτονίας, αφού μία ενέργεια έγινε π.χ. ενάντια σε αστυνομικά λεωφορεία. Για τον καθένα από τους κατηγορούμενους το δικαστήριο αποφάσισε τα εξής: Χρήστος Τσιγαρίδας: Δέχεται ομόφωνα τη δήλωσή του ότι υπήρξε μέλος του ΕΛΑ μέχρι το τέλος του 1989 και τον απαλλάσσει για κάθε πράξη από το 1990 και μετά. Για το διάστημα που ήταν μέλος, τον απαλλάσσει με πλειοψηφία 3-2 από την κατηγορία της απλής συνέργειας στις ενέργειες του ΕΛΑ. Κατά τη γνώμη της μειοψηφίας, έπρεπε να κηρυχτεί ένοχος απλής συνέργειας σε έκρηξη κατ' εξακολούθηση. Δηλαδή, η μειοψηφία δέχτηκε ότι η ιδιότητα του μέλους του ΕΛΑ, χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, συνεπάγεται ενοχή απλής συνέργειας (προφανώς λόγω ψυχικής συνδρομής, όπως ήταν η πρωτόδικη καταδίκη) σε όλες τις ενέργειες της οργάνωσης, κατ' εφαρμογή της ναζιστικής αρχής της συλλογικής ευθύνης. Αγγ. Κανάς: Αθώος με πλειοψηφία 3-2 για απλή συνέργεια σε όλες τις εκρήξεις μέχρι και το Δεκέμβρη του 1993 (η μειοψηφία, όπως και για τον Τσιγαρίδα, ζήτησε ενοχή για απλή συνέργεια σε έκρηξη κατ' εξακολούθηση, με το σκεπτικό της πρωτόδικης καταδίκης). Αθώος με πλειοψηφία 4-1 για τις εκρήξεις του 1994. Αθώος ομόφωνα για την έκρηξη στην ΑΣΟΕΕ (τελευταία ενέργεια του ΕΛΑ). Για ποιο λόγο; Προφανώς, διότι -όπως είχαν προτείνει οι εισαγγελείς- είχε ξενοικιάσει το διαμέρισμα της οδού Πάτμου, που βαφτίστηκε γιάφκα και θεωρήθηκε απόδειξη υλικής συνδρομής στους άγνωστους δράστες! Αθώος ομόφωνα για ορισμένες απόπειρες ανθρωποκτονίας, αλλά με διαφοροποίηση στο σκεπτικό: 3 δικαστές έμειναν σταθεροί στην άποψη ότι δεν προέκυψαν ενοχοποιητικά στοιχεία σε βάρος του, ενώ 2 είχαν την άποψη ότι δεν είχε δόλο. Αθώος με πλειοψηφία 3-2 για τις απόπειρες ανθρωποκτονίας κατά την έκρηξη εναντίον κλούβας των ΜΑΤ στο Θησείο και με πλειοψηφία 4-1 για την ανθρωποκτονία Βέλιου και απόπειρες ανθρωποκτονίας των επιβαινόντων στο αστυνομικό λεωφορείο που "χτυπήθηκε" στον Περισσό (η μειοψηφία ζήτησε να κηρυχτεί ένοχος ως απλός συνεργός, όπως στην πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση). Ειρήνη Αθανασάκη: Ομόφωνα αθώα, με διαφοροποίηση όμως στο σκεπτικό. Τρεις δικαστές έκριναν ότι δεν προέκυψε απολύτως τίποτα σε βάρος της (αν και δεν έγινε καθαρό, φαίνεται να επαναλαμβάνεται το αθωωτικό σκεπτικό της πλειοψηφίας του δεύτερου πρωτοβάθμιου δικαστήριου), ενώ δύο έκριναν ότι ναι μεν υπήρξε μέλος του ΕΛΑ, όμως δεν προέκυψαν στοιχεία σε βάρος της για το διάστημα 1987-1995. Καταβλήθηκε, δηλαδή, προσπάθεια να κρατηθούν κάποιες ισορροπίες. Και καταδικαστική απόφαση να μην υπάρξει και να σωθεί -εν μέρει έστω- η κατασκευή των Χρυσοχοΐδη-Διώτη-Σύρου-Νασιάκου. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στην πλειοψηφία των δικαστών αξιοπρέπεια και εντιμότητα. Αρνήθηκαν να γίνουν τυφλά όργανα της "αντιτρομοκρατίας", ενεργώντας σαν μέλη έκτακτου στρατοδικείου, μολονότι δεν αμφισβήτησαν το πλαίσιο της έκτακτης νομοθεσίας εντός του οποίου κλήθηκαν να δικάσουν. Δικαίωση Η απόφαση αυτή αποτελεί πάνω απ' όλα δικαίωση του Χρήστου Τσιγαρίδα και του αγώνα που έδωσε με επαναστατική αξιοπρέπεια και περηφάνια. Αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ, ο Τσιγαρίδας έδωσε το δεύτερο ισχυρό χτύπημα (το πρώτο το είχε δώσει εμφανιζόμενος ο Δημήτρης Κουφοντίνας) στην τρομοϋστερία και στην προσπάθεια απαξίωσης των οργανώσεων που άσκησαν ένοπλη επαναστατική βία. Μέσα και έξω από το δικαστήριο, ο Τσιγαρίδας έδωσε έναν αγώνα, όχι τόσο για να διεκδικήσει την αθώωσή του, όσο για να νομιμοποιήσει κοινωνικά και πολιτικά τον αγώνα του σύγχρονου αντάρτικου πόλης. Ηθικά και πολιτικά ο Τσιγαρίδας ήταν ήδη νικητής. Με την αθωωτική απόφαση νίκησε και στο πεδίο της πάλης με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Με τις παρεμβάσεις του κατέδειξε την αναξιοπιστία της Κυριακίδου και έκανε φύλλο και φτερό την κατηγορία. Γι' αυτό και στην εισαγγελική καταδικαστική πρόταση θεωρήθηκε ως στοιχείο συμμετοχής του στην "ηγετική ομάδα του ΕΛΑ" το γεγονός ότι "ύψωσε ομπρέλα προστασίας πάνω από τους συγκατηγορούμενούς του, υπερασπιζόμενος περισσότερο την αθωότητα αυτών παρά τη δική του". "Από την αρχή αυτών των δικών ο κ. Τσιγαρίδας φωνάζει ότι οι συγκατηγορούμενοί του είναι αθώοι", του απένειμε σε κάποια στιγμή της δίκης τα εύσημα ο Δ. Τσοβόλας, συνήγορος της Αθανασάκη. Ο Χρ. Τσιγαρίδας με την επαναστατική του στάση απέδειξε, ότι στο χρηματιστήριο της ζωής και του αγώνα αξία έχουν εκείνοι που ξέρουν με συνέπεια να υπερασπίζονται τις επιλογές τους και τον αγώνα για την αλλαγή της κοινωνίας, μεταλαμπαδεύοντας το επαναστατικό πνεύμα στις επόμενες γενιές. Στο πορόσωπό του, έννοιες όπως "στράτευση", "πολιτική ευθύνη", "συνέπεια", "επαναστατική τιμή και αξιοπρέπεια" απέκτησαν και πάλι τη σημασία που τους έδωσαν χιλιάδες κομμουνιστές και επαναστάτες, γυναίκες και άνδρες, στο διάβα της Ιστορίας.
Η παύση της δράσης των δύο μεγαλυτέρων Οργανώσεων Λαικής Βίας δεν σημαίνει ότι το καθεστώς έχει "τελειώσει" με το Αντάρτικο Πόλης. Οργανώσεις όπως ο Επαναστατικός Αγώνας, η Σέχτα Επαναστατών, η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς κι άλλες οργανώσεις, με διαφορετικό ιδεολογικό υπόβαθρο, από επαναστατικό κομμουνιστικό ως Αναρχικό, έχουν κάνει την εμφάνισή τους και είτε αυτοδιαλύθηκαν είτε είναι σε προσωρινή αδράνεια είτε έπεσαν στα χέρια των καθεστωτικών διωκτικών αρχών. Αλλά ακόμα κι αν όλοι, οι γνωστοί στις αρχές, επαναστάτες πέσουν στα χέρια του καθεστώτος, είναι βέβαιο ότι όσο παραμένει ανάλγητο και ακραία φασιστικό (φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει ούτε ένας σώφρων άνθρωπος που να πιστεύει ότι το πολίτευμα στον ελλαδικό χώρο είναι δημοκρατία, έστω και αστικού τύπου), όπως αυτό που βιώνουμε στις μέρες μας, οργανωμένες ή αυθόρμητες ομάδες αντίστασης, θα γεννιούνται διαρκώς. Κι αν κάποια στιγμή ο Λαός ξυπνήσει, προσπεράσει τα φοβικά του σύνδρομα και καταφέρει να ριζοσπαστικοποιηθεί αντί ν' αλληθωρίζει στους υπηρέτες του συστήματος, τους νεοναζί δολοφόνους, όχι μόνο θα ανατρέψει τους δυνάστες του, δεν θα τους αντικαταστήσει με άλλους και δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης οι Οργανώσεις Αντάρτικου Πόλης.
Στο ηχητικό που ακολουθεί, ο Δημήτρης Κουφοντίνας στην "απολογία" του στο ειδικό δικαστήριο που τον οδήγησε το καθεστώς μετά την παράδοσή του. Το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ
Παιδί, το περιβόλι που θα κληρονομήσεις, όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις. Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα, και πλούτησε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του, κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας - κι αν αγαπάς τ' ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι, ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν, και τη ζωντάνια σπείρε του μ' όσα γερά, δροσάτα. Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.
Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δένδρα για τίποτ' άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόψ' το, και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π' όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να 'ρθει, κι όλο συντρίμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων. Φτάνει μια ιδέα να σ' το πει, μια ιδέα να σ' το προστάξει, κορόνα ιδέα, ιδέα σπαθί που θα είν' απάνου απ' όλα.
Κωστής Παλαμάς
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ -Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ Ε.Ο 17Ν ΚΑΙ ΤΟΥ Ε.Λ.Α. ΧΡΗΣΤΟΣ ΗΛ. ΧΑΛΑΖΙΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΒΑΣΔΕΚΗΣ -ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΠΟΛΗΣ 1974-1985 ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΡΟΠΤΡΟ -ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΖΕΗΜΣ ΤΖΟΛ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ -ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ (Πρόσωπα/ Ιδέες) ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΛΕΘΡΟΝ -Η ΑΝΑΡΧΙΑ Π. ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΝΕΟΣ ΠΑΛΜΟΣ -ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ -ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ -ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΖΑΝΦΡΑΝΚΟ ΣΑΓΓΟΥΙΝΕΤΤΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΥΨΙΛΟΝ/ ΒΙΒΛΙΑ -ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΕΡΙΧ ΦΡΟΜ -Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: MΠOYKOYMANHΣ -ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ. Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ (Γκεβάρα, Σαρτρ, Μαρκούζε, Φάνον, Μπλακ Πάουερ, Λαινγκ) Μετάφραση: Ν. ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ Επιμέλεια: MΩΡΙΣ ΚΡΑΝΣΤΟΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ -ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΜΠΕΛΙΑ ΠΩΛ ΛΑΦΑΡΓΚ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ -Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΝΗ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΛΙΟΥ -Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ -17Ν Ο ΗΓΕΤΗΣ -Η ΠΑΓΙΔΑ ΔΗΜΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ Ακόμα χρησιμοποιήθηκαν οι εφημερίδες: (1975-1991) EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ- ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (+) ΕΨΙΛΟΝ- ΑΥΓΗ- ΤΑ ΝΕΑ ΕΘΝΟΣ- ΑΥΡΙΑΝΗ- ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΠΟΝΤΙΚΙ- ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ- ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ. Τα περιοδικά: (1982-1991) ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ- ΕΝΑ- ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ- ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ- ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ. Και η ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ
Στην αρχή του 20ου αιώνα το Μακεδονικό ήταν πρόβλημα Εθνικού ή καλύτερα Εθνικιστικού ανταγωνισμού μεταξύ Ελλήνων, Βουλγάρων και Σλάβων.
