-αν- Αρχική Σελίδα

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Νίκος Μαζιώτης : Προς τη Συνέλευση Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους, τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές

Συντρόφισσες, σύντροφοι
Όπως γνωρίζετε η λειτουργία των φυλακών τύπου Γ' στο Δομοκό εγκαινιάστηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2014, με τη μεταγωγή μου από τις φυλακές Διαβατών και ακολούθησαν και άλλες μεταγωγές τις επόμενες μέρες πολιτικών και κοινωνικών ποινικών κρατουμένων. Τα εγκαίνια των φυλακών τύπου Γ' με πρώτη τη μεταγωγή πολιτικού κρατούμενου σε αυτές, κάτι που είχε προαναγγελθεί μήνες πριν, ήταν ένας ισχυρός συμβολισμός εκ μέρους του κράτους και έδινε ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα, ότι αυτοί, οι οποίοι προορίζονται πρωταρχικά για αυτές τις φυλακές, είναι οι πολιτικοί εχθροί του καθεστώτος.
Θέλω να σας ενημερώσω για την κατάσταση που επικρατεί εδώ. Η κράτηση αυτών που υπάγονται στο καθεστώς των φυλακών τύπου Γ΄ αφορά δύο πτέρυγες των φυλακών Δομοκού, την Ε1 και Ε2. Προς το παρόν δεν ισχύουν ειδικές συνθήκες κράτησης. Ο εσωτερικός κανονισμός που αφορά τις φυλακές τύπου Γ' είναι σχεδόν ίδιος με τον εσωτερικό κανονισμό που αφορά τις φυλακές τύπου Β' και Α', εκτός από τον περιορισμό που ισχύει για τα επισκεπτήρια των κρατούμενων, που ενώ στις φυλακές τύπου Β' και Α', οι κρατούμενοι έχουν το δικαίωμα να δέχονται συγγενείς μέχρι 4ου βαθμού, στις φυλακές τύπου Γ΄ το δικαίωμα αυτό περιορίζεται μέχρι τους συγγενείς 3ου βαθμού.  Κατά τα λοιπά, ο τρόπος λειτουργίας των φυλακών τύπου Γ', το ωράριο λειτουργίας, άνοιγμα και κλείσιμο των κελιών, ο προαυλισμός, τα επιτρεπόμενα και τα απαγορευμένα είδη από το επισκεπτήριο ή το σούπερ μάρκετ και την καντίνα της φυλακής, οι συνθήκες που αφορούν την αλληλογραφία και την τηλεφωνική επικοινωνία των κρατουμένων, δεν διαφέρουν από ότι ισχύει στις φυλακές τύπου Α' και Β'.
Αυτό βέβαια μπορεί να είναι μια προσωρινή συνθήκη και μπορεί να ανατραπεί προς το χειρότερο. Οποιαδήποτε αλλαγή προς το χειρότερο, θα εξαρτιόταν από τους πολιτικούς συσχετισμούς που επικρατούν στο εκάστοτε μπλοκ εξουσίας και από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που αφορούν την όξυνση ή τη συνέχιση της πολιτικής της κοινωνικής γενοκτονίας που επέβαλλε η υπερεθνική ελίτ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, όπως και οποιαδήποτε αλλαγή προς το καλύτερο θα εξαρτιόταν από την πίεση  των ίδιων των κρατουμένων και των αλληλέγγυων και φυσικά από την κοινωνική αποδοχή προς αυτές τις αλλαγές.
Αυτό που ουσιαστικά διαφοροποιεί το καθεστώς κράτησης των εγκλείστων των φυλακών τύπου Γ' από τους υπόλοιπους κρατούμενους, είναι το νομοθετικό πλαίσιο που αφορά τους εγκλείστους των φυλακών τύπου Γ' και αυτό περιλαμβάνει 3 κύριες διατάξεις:
1ο) Την αύξηση των ετών έκτισης της ποινής της ισόβιας κάθειρξης που από 16  έτη από τα οποία
-τα 4 είναι εργασία- που ισχύει για τους ισοβίτες στις φυλακές τύπου Β' και Α', ο χρόνος έκτισης της ποινής αυξάνεται στα 20 έτη τουλάχιστον για τους ισοβίτες που εκτίουν την ποινή τους στις φυλακές τύπου Γ'.
2ο) Τη μη χορήγηση αδειών για τους κρατούμενους που εκτίουν την ποινή τους  στις φυλακές τύπου Γ'
3ο) Τη μη χορήγηση εργασίας –μεροκάματων έτσι ώστε να μην υπάρχει ευεργετικός υπολογισμός της ποινής και έτσι να μην υπάρχει η δυνατότητα μείωσης του χρόνου έκτισης της ποινής, όπως ισχύει για τους υπόλοιπους κρατούμενους στις φυλακές  Α' και Β'.
Ουσιαστικά το νομοθετικό πλαίσιο  των αλλαγών, που αφορούν τους κρατούμενους των φυλακών τύπου Γ' στοχεύουν στην αύξηση του χρόνου έκτισης της ποινής όσων κρατούνται σ’ αυτές τις φυλακές, είτε είναι ισοβίτες, είτε είναι βαρυποινίτες με ποινή άνω των 12 ετών κάθειρξης.
Πιστεύω ότι ακόμα και στην περίπτωση που οι κρατούμενοι των φυλακών τύπου Γ' συμπληρώσουν το όριο έκτισης της ποινής, σύμφωνα με το οποίο, έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν αναστολή του υπολοίπου της ποινής τους, όπως είναι το όριο των 20 ετών για τους ισοβίτες ή τα 3/5 των υπολοίπων ποινών κάθειρξης, όπως για παράδειγμα τα 15 έτη για τους καταδίκους των 25 και άνω ετών κάθειρξης, η αναστολή του υπολοίπου της ποινής δεν θα χορηγείται αυτονόητα, όπως πάνω κάτω συνέβαινε μέχρι τώρα, αλλά μετά από παρέλευση και άλλου χρόνου ή χρόνων έκτισης ποινής αφού οι νομοθετικές αλλαγές που αφορούν τους κρατουμένους έγκλειστους στις φυλακές τύπου Γ' και ιδιαίτερα τους πολιτικούς κρατούμενους καταδικασμένους για ένοπλη επαναστατική δράση, επιδιώκουν τη μέγιστη παραμονή τους στις φυλακές.
Και αυτό έχει ήδη συμβεί στην Ευρώπη, που εδώ και δεκαετίες υπάρχουν νομοθετικά πλαίσια παρόμοια με το νόμο Αθανασίου και αφορούν τους κρατούμενους μέλη ενόπλων επαναστατικών οργανώσεων, όπου πολλοί από αυτούς έχουν εκτίσει από 15 έως 30 χρόνια στις φυλακές.
Μερικά παραδείγματα:
 Ο Μαουρίτσιο Φεράρι, της πρώτης γενιάς των Ερυθρών Ταξιαρχιών, ο οποίος είχε δεχτεί να είναι πολιτικός μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα, αλλά το 2012 βρισκόταν ξανά στη φυλακή. Εξέτισε 30 ολόκληρα χρόνια, από το 1974 ως το 2004.
Ο Πρόσπερο Γκαλινάριτης ίδιας οργάνωσης, εξέτισε περίπου 18 χρόνια.
Η Ίρμγκαρντ Μέλερ της RAF, η μοναδική επιζήσασα της νύχτας του Σταμχάιμ το 1977, εξέτισε 22 χρόνια, από το 1972 ως το 1994.
Οι Στέφαν ΒισνιέφσκιΜπριγκίτε Μονχάουπτ  και Χανς Κρίστιαν Κλαρ της RAF, έχουν εκτίσει άνω των 20 ετών.
Ο Ζαν Μαρκ Ρουιγιάν, της Action Directe, έχει εκτίσει 23 περίπου χρόνια, το ίδιο και η Ναταλί Μενινιόντης ίδιας οργάνωσης, που αποφυλακίστηκε ανάπηρη λόγω εγκεφαλικού. Ενώ ο Ρεζίς Σλέιζερ της ίδιας οργάνωσης, έμεινε 25 χρόνια από το 1984 ως το 2009.
Η Ζοέλ Ομπρόν, επίσης της Action Directe, έμεινε 17 χρόνια στη φυλακή, βγήκε με καρκίνο και πέθανε μετά από ένα χρόνο.
Ο Μπερτράντ Σασουά, των Μαχόμενων Κομμουνιστικών Πυρήνων του Βελγίου, εξέτισε 15 χρόνια. Ήταν ένας από τους πολιτικούς μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο γνωστός Ιλιτς Ραμίρες Σάντσες, «το τσακάλι», είναι ήδη κρατούμενος στις γαλλικές φυλακές από το 1994, ενώ ο Ζορζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα, μέλος των Λιβανέζικων Ένοπλων Επαναστατικών Φραξιών, διανύει ήδη το 31ο έτος της κράτησης του στις γαλλικές φυλακές,  αφού του αρνούνται λόγω πιέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής , την αναστολή που δικαιούται εδώ και μια δεκαετία.
Για να καταλάβουμε το αδυσώπητο της αντιμετώπισης που είχαν όλοι αυτοί οι επαναστάτες και οι επαναστάτριες και τις εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες κράτησης που είχαν, που σε σύγκριση με αυτές οι ελληνικές φυλακές και οι φυλακές τύπου Γ' του Δομοκού μοιάζουν με παιδική χαρά, οι αγωνιστές αυτοί, μέλη αντάρτικων οργανώσεων στη Δυτική Ευρώπη, εξέτισαν πολύ περισσότερα χρόνια φυλακής σε σύγκριση με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, οι οποίοι πολέμησαν σε ένα συμβατικό πόλεμο και αντάρτικο, και οι οποίοι δεν εξέτισαν παραπάνω από 15 χρόνια στις τότε ελληνικές φυλακές.
Όσον αφορά λοιπόν τη μεγιστοποίηση του χρόνου έκτισης της ποινής για τους πολιτικούς κρατούμενους στις φυλακές τύπου Γ', η πιθανότητα αναστολής του υπόλοιπου της ποινής θα συνδέεται με μια πίεση προς τους πολιτικούς κρατούμενους για μεταμέλεια ή αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα για παράδειγμα, για να έχει μεγαλύτερες ελπίδες ώστε να υπάρξει αναστολή όσο γίνεται πιο σύντομα.
Άλλωστε η παραμονή των κρατουμένων στις φυλακές τύπου Γ΄, εξαρτάται από την κρίση του εκάστοτε εισαγγελέα, ο οποίος θα κρίνει με βάση και τις κατηγορίες για τις οποίες καταδικάστηκε κάποιος, αλλά και την προσωπικότητα του, αν είναι δηλαδή επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια.
¨Έτσι για τους πολιτικούς κρατούμενους οι οποίοι παραμένουν αμετανόητοι και αμετακίνητοι σε επιλογές αγώνα, όπως παραδείγματος χάρη ο ένοπλος αγώνας, αυτό θα σημαίνει επ' αόριστο κράτηση στις φυλακές τύπου Γ', μέχρι το όριο αναστολής ή και μέχρι το τέλος της ποινής τους.
Να μην έχει λοιπόν κανείς αμφιβολία, συντρόφισσες και σύντροφοι, ότι οι σημερινοί φασίστες, μέλη των ελληνικών κυβερνήσεων, που είναι ανδρείκελα και εντολοδόχοι  της υπερεθνικής ελίτ που εφαρμόζουν εδώ και τεσσεράμισι χρόνια στην Ελλάδα μια πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας, θα ήθελαν να ευθυγραμμιστεί τελείως και απόλυτα η Ελλάδα στον τρόπο αντιμετώπισης των πολιτικών εχθρών του καθεστώτος, που είναι τα μέλη των ενόπλων επαναστατικών οργανώσεων και όσων έχουν καταδικαστεί για συμμετοχή με τον ίδιο τρόπο που έχει ήδη γίνει στην Ευρώπη, τα τελευταία χρόνια, τις τελευταίες δεκαετίες, με τα παραδείγματα που προανέφερα.
Και το νομοσχέδιο λοιπόν Αθανασίου για τις φυλακές τύπου Γ' που ψηφίστηκε το περασμένο καλοκαίρι, είναι ένα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση αυτή.
Είναι λοιπόν, πολύ σημαντικό να υπονομεύσουμε αυτή τους την προσπάθεια, σε αυτό το αρχικό στάδιο. Πιστεύω ότι το πλαίσιο ενός ενδεχόμενου αγώνα των κρατουμένων για τις φυλακές τύπου Γ' και των πολιτικών κρατουμένων και των κοινωνικών κρατουμένων, από τη στιγμή που δεν υπάρχουν προς το παρόν ειδικές συνθήκες κράτησης, θα αφορά την κατάργηση των 3 επιβαρυντικών διατάξεων που προανέφερα. Δηλαδή, την επιμήκυνση του χρόνου έκτισης ισόβιας κάθειρξης, τη μη χορήγηση αδειών και τη μη χορήγηση εργασίας μέσα στη φυλακή, όπως ισχύει και για τους υπόλοιπους κρατούμενους.
Γι’ αυτό είναι αναγκαίο, οι ίδιοι οι πολιτικοί κρατούμενοι, πρωταρχικά να οργανωθούν και να βάλουν το πλαίσιο ενός τέτοιου αγώνα, που να είναι διατεθειμένοι να τον φέρουν εις πέρας, ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή τη συνδρομή ή τη συμπόρευση των κοινωνικών ποινικών κρατουμένων.
Επίσης ως αναρχικός, επιμένω και συνιστώ, να μην υπάρχουν αυταπάτες στο ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης Σύριζα, που μπορεί να προκύψει μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, σε σχέση με την προεκλογική δέσμευση για κατάργηση των φυλακών τύπου Γ'. Δεν είναι αυτονόητο, ότι μια κυβέρνηση Σύριζα, θα είναι πιο ευάλωτη στις πιέσεις του αγώνα των κρατουμένων για την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ'.
Τέλος, θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ καλή η πρόταση της Συνέλευσης Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους, τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές, για τη διοργάνωση ενός διήμερου αγώνα που θα αφορά:
Πρώτον, μια εκδήλωση με διεθνές μάλιστα χαρακτήρα, για τις ειδικές συνθήκες κράτησης και φυλακές όπως είναι οι τύπου Γ', με προσκεκλημένους συντρόφους και συντρόφισσες που ήταν μέλη οργανώσεων αντάρτικου στη Δυτική Ευρώπη και στην Τουρκία και που κρατήθηκαν για χρόνια σε συνθήκες απομόνωσης.
Και δεύτερον, μια κεντρική πορεία για τους φυλακισμένους κρατούμενους και διωκόμενους αγωνιστές στην Ελλάδα.

Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα
φυλακές Δομοκού

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Τάσος Θεοφίλου : Ενας κρατούμενος εξηγεί – Επιστολή από τις φυλακές Δομοκού για την προσπάθεια ποινικοποίησης των σχέσεων των «μέσα» και των «έξω»

Ενας κρατούμενος εξηγεί
Επιστολή του Τάσου Θεοφίλου από τις φυλακές Δομοκού για την προσπάθεια ποινικοποίησης των σχέσεων των «μέσα» και των «έξω»
Στην αγωνιώδη πλην όμως αβάσιμη προσπάθεια των διαφόρων αστυνομικών και δημοσιογραφικών σεναρίων να ποινικοποιήσουν ακόμα και τις δεδομένες και υπαρκτές σχέσεις μεταξύ κρατουμένων που ζουν στον ίδιο χώρο ανεξάρτητα από τις αφετηρίες, τις πράξεις και τις απόψεις τους απαντάει απλά και πολύ καθαρά ένας κρατούμενος.
«Εκπληκτος έχει μείνει ο δημοσιογραφικός κόσμος, με προεξάρχοντες τους εντεταλμένους υπηρέτες της καμπάνιας “Νόμος και Τάξη”. Εκπληκτοι έχουν μείνει με το γεγονός ότι κάποιοι κρατούμενοι κάνουν στον Κορυδαλλό ελεύθερο επισκεπτήριο και όχι με το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία είναι καταδικασμένη να βλέπει τα αγαπημένα της πρόσωπα πίσω από μια τριπλή σειρά λιγδιασμένων και θολωμένων plexiglass.
»Εκπληκτοι έχουν μείνει με το γεγονός ότι στη φυλακή -ω θεοί, τι σκάνδαλο!- υπάρχει ιεραρχία μεταξύ των κρατουμένων κι ότι στα υψηλότερα κλιμάκια αυτής της ιεραρχίας δεν βρίσκεται ας πούμε κάποιος ακαδημαϊκός, αλλά -οποία ανατριχίλα- ο Παναγιώτης Βλαστός.
Εκπληκτοι έχουν μείνει με το γεγονός ότι η σωφρονιστική υπηρεσία διοικεί τη φυλακή συναγελαζόμενη με τους ανώτερους στην ιεραρχία κρατούμενους και όχι με κάποιον τοξικομανή φτωχοδιάβολο από το Αφγανιστάν.
»Εκπληκτοι έχουν μείνει με το γεγονός ότι παρ’ ολίγον πρωθυπουργοί, σωφρονιστικοί υπάλληλοι και αστυνομικοί εμπλέκονται σε παραβατική δραστηριότητα, σαν να ακούνε για πρώτη φορά ότι η “μαύρη” οικονομία είναι δομικό και αναπόσπαστο κομμάτι της “λευκής”. Οι θιασώτες του δόγματος “Νόμος και Τάξη” ψάχνουν σκάνδαλα για να δικαιολογήσουν ακόμα πιο αυστηρά μέτρα στις τριτοκοσμικές ελληνικές φυλακές.
«Να σπάνε πέτρες»
»Ομως σκάνδαλο δεν είναι ότι ο Χριστόδουλος Ξηρός πήρε πενθήμερη άδεια μετά από 11 χρόνια συνεχούς εγκλεισμού (ενώ τη δικαιούταν από τα 8), αλλά ότι υπάρχουν καταδικασμένοι για την ίδια υπόθεση που 13 χρόνια μετά δεν έχουν πάρει ούτε 24ωρη. Σκάνδαλο δεν είναι ότι οι “Πυρήνες” έκαναν, όπως όλος ο πλανήτης, πάρτι την πρωτοχρονιά του 2014, αλλά ότι βγαίνουν δημοσιογράφοι να το καταγγείλουν με τη φυσικότητα που υπονοεί ότι το προβλεπόμενο είναι να υποδέχονται το νέο έτος σπάζοντας πέτρες.[…]
»Σκάνδαλο δεν είναι αν ο Βλαστός προσπάθησε να βάλει βόμβα σε μια από τις δεκάδες δικαστικούς που τον έχουν καταδικάσει, αλλά ότι η δικαστική εξουσία είναι πραγματικά ανεξέλεγκτη και δεν λογοδοτεί πουθενά. Επιπλέον, σκάνδαλο είναι ότι θεωρεί χρέος της όχι να δικάζει, αλλά να καταδικάζει. Και μεγαλύτερο ακόμη σκάνδαλο είναι ότι τα καταφέρνει περίφημα ακόμη και χωρίς στοιχεία.
»Πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι κρατούμενοι έχουν “προνόμια”, αλλά ακριβώς ότι αυτονόητα δικαιώματα θεωρούνται προνόμια. Πρόβλημα είναι ο υπερπληθυσμός στις φυλακές και η λύση δεν είναι να χτιστούν κι άλλες φυλακές, αλλά να μη φυλακίζονται και να μην καταδικάζονται οι άνθρωποι με τόση ευκολία. Πρόβλημα είναι οι άδειες και αναστολές που απορρίπτονται ετσιθελικά. Πρόβλημα είναι ότι αυτός ο υποκριτικός ηθικός πανικός οδηγεί σε εκτρώματα τύπου Γ’.
Τάσος Θεοφίλου, κρατούμενος φυλακών Δομοκού»

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

"Η λαϊκή κινητοποίηση είναι το μεγάλο έλλειμμα και το μεγάλο ζητούμενο." Συνέντευξη του έγκλειστου Αντάρτη Πόλης, Δημήτρη Κουφοντίνα στην Εφημερίδα των Συντακτών και τον Τάσο Παππά

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, που πρόσφατα μεταφέρθηκε στον Δομοκό, στις φυλακές υψίστης ασφαλείας, μιλάει για τον Χριστόδουλο Ξηρό -την απόδραση, τη σύλληψη, αλλά και τη στάση του την περίοδο της εξάρθρωσης της 17Ν-, το δολοφονικό χτύπημα στο Παρίσι («ήταν ενέργειες εκδίκησης, πράξεις αναντίρρητης αγριότητας»), για τον εισαγγελέα Διώτη που παραπέμπεται σε δίκη με βαριές κατηγορίες («δεν είμαι από εκείνους που χαμογελούν ειρωνικά όταν οδηγείται κάποιος στη φυλακή, αν και δεν πιστεύω ότι θα καταλήξει εκεί») και για τις εκλογές.
• Η υπόθεση του Χριστόδουλου Ξηρού, έτσι όπως εξελίχθηκε από τη στιγμή της απόδρασης μέχρι τη στιγμή της σύλληψης, ποιον έβλαψε και ποιον ωφέλησε;
Κατ’ αρχάς δεν ήταν απόδραση, αλλά μια παραβίαση αδείας, πράγμα πολύ διαφορετικό. Τώρα, το βασικό κλειδί για να ερμηνευτεί αυτή η παραβίαση αδείας, αλλά και όσα επακολούθησαν, βρίσκεται στο καλοκαίρι των συλλήψεων για τη 17Ν, το 2002. Τότε πολλοί συλληφθέντες διέπραξαν το άγος, τη μεγάλη ντροπή είτε να καταδώσουν συντρόφους είτε να αποκηρύξουν την οργάνωση, ενώ δεν προχώρησαν αργότερα σε ειλικρινή και γενναία αυτοκριτική για να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Ετσι είδαμε στη συνέχεια άλλους να αιτιώνται τους πάντες και τα πάντα, εκτός από τον ίδιο τον εαυτό τους, και άλλους όπως ο συγκεκριμένος να προσπαθούν, όπως προσπάθησαν, να επανορθώσουν και να τα κάνουν τελικά μούσκεμα σε όλα τα επίπεδα. Οσο για τον απολογισμό (ποιον ωφέλησε, ποιον έβλαψε) που ρωτάτε, καλύτερα να μην πω τίποτε τώρα, μια που ο συγκεκριμένος βρίσκεται σε δυσχερή θέση. Θα σταθώ μόνο στην περίοδο της σύλληψής του, για να πω για την Α.Σ. που εκτέθηκε και έγινε γνωστή στις αρχές, για να καταγγείλω τα παπαγαλάκια της αστυνομίας στα ΜΜΕ που πλασάρουν τα οφθαλμοφανή ψέματα της αστυνομίας και καλλιεργούν κλίμα κυνηγιού μαγισσών, χαφιεδισμού και εκφασισμού της κοινωνίας. Αξιος ο μισθός τους!
• Τι νομίζεις ότι επιδιώκει η κυβέρνηση με τη δημιουργία των φυλακών υψίστης ασφαλείας;
Είναι, πρώτα, μια καθαρά προεκλογική κίνηση. Η ακροδεξιά ατζέντα του πρωθυπουργού, αυτού του τέκνου του κομμουνιστοφάγου Αβέρωφ και οργανωτή παλιότερα των γιορτών του Μελιγαλά, έπρεπε να συμπεριλάβει και την επιτυχία ότι μάντρωσε τους «κακούς» των ένοπλων οργανώσεων, τους έκλεισε σε ένα βαθύ μπουντρούμι και πέταξε έξω το κλειδί. Είναι, έπειτα, ξεκάθαρη εκδικητικότητα. Δειλή εκδίκηση γνωστών πολιτικών μας αντιπάλων κυρίως απέναντι στους δικούς μας, για να εξοντωθούν σωματικά, συναισθηματικά, ακόμα και οικονομικά, μετρώντας τα ατέλειωτα χιλιόμετρα μέχρι τον Δομοκό. Ομως δεν μας τρομάζουν. Για μας ο Δομοκός «είναι κι αυτή μια ελληνική γωνιά», όπως λέει το αντάρτικο τραγούδι.
Πέρα όμως από αυτά τα εφήμερα και ποταπά της κυβέρνησης που χαρακτηρίζουν την κουλτούρα της, η δημιουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας είναι ένα από τα βασικά μνημονιακά προαπαιτούμενα. Η καταστολή, με συμβολική κορύφωσή της τις φυλακές Γ’ τύπου, είναι η άλλη όψη της λιτότητας. Ο οικονομικός πόλεμος κατά της κοινωνίας και η λεηλασία του δημόσιου πλούτου δεν μπορούν να αναπτυχθούν μέσα σε συνθήκες δικαιοσύνης, δημοκρατίας, ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ολα αυτά πρέπει να περιοριστούν δραστικά, μέχρι την ουσιαστική εξαφάνισή τους. Χρειάζεται να εγκληματοποιηθεί η κοινωνική διαμαρτυρία με απειλητικό φόντο τις φυλακές τύπου Γ’. Ο πολιτισμός του θαυμαστού νέου κόσμου που σχεδιάζουν στα όνειρά τους οι ισχυροί του κόσμου κοσμείται από τα κορυφαία μνημεία του, τα Γκουαντάναμο. Γι’ αυτό ο αγώνας για να καταργηθούν αυτές οι φυλακές δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς κρατούμενους - που ξέρουν καλά πώς να τον διεξαγάγουν, και θα το κάνουν αποφασιστικά και ενωτικά, δίχως αναβολές. Αφορά ολόκληρη την αγωνιζόμενη κοινωνία. Για να καταργηθούν οι μαύρες φυλακές τύπου Γ’ και να σβήσει αυτό το στίγμα από την περιοχή αυτή, κι ο Δομοκός να μένει στη μνήμη μόνο για την ομορφιά των βουνών του και την ιστορία των αγώνων του.
• Ο εισαγγελέας Διώτης ήταν ο δικαστικός που χειρίστηκε την υπόθεση της «17 Νοέμβρη» και ήταν απ’ αυτούς που πιστώθηκαν την εξάρθρωσή της. Σήμερα έχει προβλήματα με τη Δικαιοσύνη και παραπέμπεται για κακούργημα. Στη θέση σου κάποιος θα χαμογελούσε ειρωνικά.
Ο εισαγγελέας Διώτης απέδειξε το 2002 πόσο αδίστακτος είναι, όταν βασάνιζε στον «Ευαγγελισμό» έναν πολυτραυματία δεμένο χειροπόδαρα, καταπατώντας κάθε νόμο και κάθε ηθική. Το ίδιο αδίστακτα πορεύτηκε και στη συνέχεια, όχι ως λειτουργός της Δικαιοσύνης, αλλά με τον τρόπο που ξέρουν οι εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών του πλούτου. Φυσικά ανταμείφθηκε γενναιόδωρα για αυτές τις υπηρεσίες του, με θέσεις και αξιώματα, και ενδεχομένως με άλλα, που δεν περιμένουμε να αποκαλύψει κανείς συνάδελφός του. Εντέλει, όμως, οι υπέρμετρες φιλοδοξίες του, που όπως αποδείχτηκε δεν υποστηρίζονταν από τα ανάλογα προσόντα και τις υποκειμενικές του δυνατότητες, τον έφεραν κατηγορούμενο, με βαριά κακουργήματα. Εγώ πάντως δεν είμαι από εκείνους που χαμογελούν ειρωνικά όταν οδηγείται κάποιος στη φυλακή. Αν και δεν πιστεύω ότι θα καταλήξει τελικά εκεί. Σίγουρα όμως δεν θα τον δούμε στις φυλακές τύπου Γ’.
• Αν, όπως λέει ο Ζορζ Λαμπικά, «το κινούν αίτιο της τρομοκρατίας είναι η οδύνη», θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε, και ορισμένοι ενδεχομένως να δικαιολογήσουν, τη δολοφονική επίθεση στο Παρίσι;
Ο Λαμπικά, για την ακρίβεια, γράφει ότι η βία, είτε ατομική είτε συλλογική, γεννιέται από την οδύνη. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά, γιατί ανδρώθηκε στην Αλγερία, την εποχή που η γαλλική αποικιοκρατία εξολόθρευε στη χώρα αυτή το ένα δέκατο του πληθυσμού της. Μια πραγματική γενοκτονία. Βίωσε αυτή την οδύνη και ήξερε τι μπορεί αυτή να γεννήσει. Γι’ αυτό επικροτούσε ακόμα και τις βόμβες των Αλγερινών σε καφετερίες στο Παρίσι, όπως επικροτούσε παρόμοιες ενέργειες από Παλαιστίνιους στο Ισραήλ. Ομως ο Λαμπικά ήταν αντίθετος με ενέργειες όπως αυτές στο Παρίσι από ακραίους ισλαμιστές. Τις καταδίκαζε, όπως τις καταδίκασαν εξάλλου και οι οργανώσεις του αγωνιζόμενου Ισλάμ, η Χεζμπολά και η Χαμάς. Οι επιθέσεις στο Παρίσι ήταν ενέργειες εκδίκησης, πράξεις αναντίρρητης αγριότητας.
Ποιο ήταν όμως το «κινούν αίτιό» τους; Ηταν άραγε πιο άγριες από τη διαρκή γενοκτονία ολόκληρων λαών; Γενοκτονίες που διεξάγουν και τώρα γαλλικά όπλα στο Μάλι και στην υποσαχάριο Αφρική, στη Λιβύη, τη Συρία, πιο πριν στο Αφγανιστάν και ακόμα πιο πριν σε τόσες άλλες χώρες. Γάλλοι στρατιωτικοί σπέρνουν τον θάνατο και την οδύνη σε μουσουλμανικές χώρες, με σκοπό τη λεηλασία των φυσικών πόρων τους. Γαλλικές κυβερνήσεις τις διατάζουν, και σπέρνουν τους ανέμους - δεν σκέφτηκαν ότι θα θερίσουν θύελλες; Οτι εξωθούν πολλούς ισλαμιστές στις ακραίες αιρέσεις, πέρα από το διαλλακτικό Ισλάμ, ότι τους ρίχνουν στην αγκαλιά οργανώσεων σαν το ISIS; Το ISIS και άλλες τέτοιες ομάδες που, ας μην το ξεχνάμε, τα χρηματοδότησαν οι ίδιοι οι Δυτικοί, για να τα στρέψουν κατά του Ασαντ. Γι’ αυτό είναι πολύ σωστά τα λόγια ότι οι εξουσιαστές ηγέτες αμαύρωσαν την πορεία του γαλλικού λαού στο Παρίσι. Είναι απίστευτη υποκρισία να παρελαύνουν κατά της βίας οι ηγέτες της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Γερμανίας, του Ισραήλ και της Τουρκίας, που μαζί με τις ΗΠΑ είναι υπεύθυνες για όλες τις γενοκτονίες στον πλανήτη, για όλο τον πόνο, την οδύνη, τον θάνατο που έχουν σπείρει σε ολόκληρο τον κόσμο.
• «Αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν το σύστημα, θα ήταν παράνομες», λέει το γνωστό σύνθημα. Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές στην Ελλάδα.
Αυτές οι εκλογές γίνονται στην κορύφωση της πολιτικής κρίσης του συστήματος. Είναι η εποχή της συρρίκνωσης ή της διάλυσης των μνημονιακών κομμάτων. Η κοινωνία τιμωρεί εκείνους που την κατέστρεψαν. Είναι ακόμα η εποχή των σαλτιμπάγκων, αυτών που εγκαταλείπουν τα ναυάγια αυτών των κομμάτων, ανεμίζοντας παρτάλια τις παλιές κομματικές σημαίες τους. Είναι επίσης η εποχή που καναλάρχες και εργολάβοι στήνουν ένα δικό τους κόμμα, με έμβλημα «Να τα αλλάξουμε όλα», ακριβώς για να μην αλλάξει τίποτα. Σ’ αυτή την εποχή της κρίσης διαμορφώνεται ένας νέος δικομματισμός, μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς πόλωσης, με επιθετικό λόγο εμφυλιοπολεμικού τύπου από το εγχώριο σύστημα και απροκάλυπτες επεμβάσεις από τους διευθυντικούς κύκλους της Ευρώπης. Οι επεμβάσεις αυτών των τελευταίων εξηγούνται από την κρίσιμη πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη. Τα τελευταία χρόνια της διαρκούς λιτότητας έφεραν τη μεγαλύτερη ιστορικά μεταφορά πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο δημιουργώντας έτσι τεράστιες οικονομικές ανισότητες, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ακραίας πολιτικής αστάθειας.
Ετσι, οι ισχυροί της Ευρώπης φοβούνται μήπως και άλλες χώρες της περιοχής ακολουθήσουν το παράδειγμα του ελληνικού λαού που αμφισβητεί, έστω και εκλογικά, την επίθεση της λιτότητας. Φοβούνται ακόμα μήπως σπάσει ο φόβος του ελληνικού λαού, αυτός ο παραλυτικός φόβος που διαλύει τις συλλογικότητες, μήπως εισβάλει ο λαός στο προσκήνιο της Ιστορίας. Αυτή η λαϊκή κινητοποίηση είναι ακριβώς το μεγάλο έλλειμμα και το μεγάλο ζητούμενο σήμερα στη χώρα. Λείπει ένα αυτόνομο οργανωμένο κίνημα, η μόνη εγγύηση για ελπιδοφόρα προοπτική. Λείπει ακόμα και εκείνο το κίνημα των αγαναχτισμένων που η δυναμική του το 2011-2012 εκτόξευσε τα ποσοστά τότε του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που υπάρχει είναι η σιωπηλή οργή μιας κοινωνίας που σιχαίνεται και μισεί, όσο δεν μισήθηκε ποτέ καμία κυβέρνηση τις τελευταίες δεκαετίες, μισεί αυτούς τους ακροδεξιούς-νευρόσπαστα που της λεηλάτησαν τη ζωή και της δολοφόνησαν το όνειρο. Η σιωπηλή οργή αποκτά τώρα φωνή. Ομως, εκλογική φωνή μόνο. Και η Ιστορία διδάσκει ότι αυτό δεν αρκεί. Η ιστορία, για παράδειγμα, των αριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική που αναδείχτηκαν χάρη στα ριζοσπαστικά κινήματα των λαών τους, τα οποία αξιοποιούσαν κάθε θετικό μέτρο των κυβερνήσεων, τα οποία διεύρυναν ποσοτικά και ποιοτικά κάθε χώρο ανάσας και ελευθερίας που ανοιγόταν, αλλά που έλεγχαν και κάθε αντιλαϊκό μέτρο και το πολεμούσαν και το αντέκρουαν στην πράξη, όπως έγινε επανειλημμένα στη Βολιβία και το Εκουαδόρ, αλλά και στήριζαν τις κυβερνήσεις τους απέναντι σε κάθε οικονομική επίθεση των εγχώριων και ξένων ισχυρών.
Αλλά, και πάλι, αυτά τα κινήματα δεν ήταν τόσο ισχυρά ώστε να επιβάλουν μια ριζική κοινωνική αλλαγή. Με όλα αυτά τα δεδομένα, πώς θα πορευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει; Αν η ηγεσία του επιμείνει στα ανοίγματα στους συστημικούς ανθρώπους. Αν επιμείνει στην πάση θυσία πληρωμή του χρέους που στραγγαλίζει τη χώρα. Αν δεν προχωρήσει στην παραγωγική ανασυγκρότηση (με τον αναγκαίο έλεγχο στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας και το τραπεζικό σύστημα, τις πολιτικές υποκατάστασης των εισαγωγών κ.λπ.). Αν δεν προχωρήσει στον αναγκαίο γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό. Αν δηλαδή θελήσει να επιβιώσει πολιτικά ως μια «αριστερή» έκφραση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, τότε θα έχει διαπράξει μια ιστορικού μεγέθους προδοσία απέναντι σε έναν καθημαγμένο λαό. Οσο με αφορά, συμφωνώ φυσικά με τα λόγια του Μαρξ, πράγματι η επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας δεν έρχεται μέσα από τις εκλογές. Κι αν μου αντιτάξετε ότι ο Μαρξ είχε προτείνει κάποτε στους εργάτες να στηρίξουν τους Εργατικούς απέναντι στους Τόρηδες, θα πω ότι ταυτόχρονα τους έλεγε να μην έχουν αυταπάτες και να εργάζονται για την κοινωνική επανάσταση και την ανατροπή του καπιταλισμού. Γιατί ξέρουμε καλά ότι μόνο χωρίς καπιταλισμό θα υπάρξει η κοινωνία της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.

Αναδημοσίευση από : Εφημερίδα των Συντακτών

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

κείμενο του σ. Νίκου Μαζιώτη για την δημιουργία νέας πολιτικής πλατφόρμας

Μετά το κείμενο του μέλους του Επαναστατικού Αγώνα Νίκου Μαζιώτη και κρατούμενου στις φυλακές υψίστης ασφαλείας, «Τη λύση δεν την δίνουν οι εκλογές, αλλά ο ένοπλος λαός» που δημοσιεύτηκε στο indymedia,στις 12/12/2014, έχει ξεκινήσει ένας διαδικτυακός διάλογος για την οργάνωση του αναρχικού κινήματος, την απεύθυνσή του στην κοινωνία, την διάδοση των ιδεών και των θέσεών του…πάνω σε αυτή τη συζήτηση που μπορεί όποιος θέλει να την παρακολουθήσει στο indymedia, ο Νίκος Μαζιώτης απαντά και προτείνει «να παρθούν πρωτοβουλίες από συντρόφισσες και συντρόφους μέσα στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο και τον ευρύτερο αντικαπιταλιστικό, ανεξάρτητα αν ανήκουν σε συλλογικότητες ή είναι άτομα, για τη σύνθεση μιας πλατφόρμας που θα εμπεριέχει τις δικές μας κοινές θέσεις και προτάσεις για έναν επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό στην ελληνική επικράτεια και όχι μόνο.»
Ολόκληρο το κείμενο έχει ως εξής:

Είναι αρκετά θετικό το γεγονός ότι έχει ξεκινήσει ένας διάλογος μεταξύ συντρόφων στο διαδίκτυο για την πλατφόρμα του Επαναστατικού Αγώνα, η οποία είχε κατατεθεί για πρώτη φορά, όταν είχαμε αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδας τον περασμένο Απρίλιο και την επικαιροποίησα στο πρόσφατο κείμενο μου «Tη λύση δεν την δίνουν οι εκλογές αλλά ο ένοπλος λαός».
Ούτως ή άλλως, εμείς ως οργάνωση επιδιώκαμε και επιδιώκουμε τον διάλογο μέσα στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο και στον ευρύτερο αντικαπιταλιστικό και το είχαμε δηλώσει όταν είχε κατατεθεί η πλατφόρμα, η οποία κατά τη γνώμη μας θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση ενός επαναστατικού κινήματος, δηλαδή θα μπορούσε να αποτελέσει τις πολιτικές θέσεις και προτάσεις ενός κινήματος στη σημερινή εποχή της κρίσης για έναν επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό.
 Άποψη μου είναι ότι αυτός ο διάλογος θα πρέπει να συνεχιστεί, όχι μόνο στα πλαίσια του διαδικτύου, αλλά θα πρέπει να παρθούν πρωτοβουλίες από συντρόφισσες και συντρόφους μέσα στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο και τον ευρύτερο αντικαπιταλιστικό, ανεξάρτητα αν ανήκουν σε συλλογικότητες ή είναι άτομα, για τη σύνθεση μιας πλατφόρμας που θα εμπεριέχει τις δικές μας κοινές θέσεις και προτάσεις για έναν επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό στην ελληνική επικράτεια και όχι μόνο.
  Αυτές οι θέσεις, αποτελούν ουσιαστικά τις προτάσεις μας στον λαό και στην κοινωνία, πάνω στο τί θέση παίρνουμε πάνω στα σημερινά προβλήματα που δημιούργησε η καπιταλιστική κρίση, πώς θα ανατρέψουμε τον καπιταλισμό και το κράτος και τι προτείνουμε για να οικοδομήσουμε την ακρατική-αταξική κοινωνία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
 Η σύνθεση θέσεων και προτάσεων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία επαναστατικού κινήματος και προηγείται μιας συζήτησης για τις δομές του κινήματος. Όμως οι θέσεις και οι δομές δεν είναι ανεξάρτητα πράγματα μεταξύ τους, γιατί οι θέσεις και οι δομές ενός κινήματος αντανακλούν σε μικρογραφία την κοινωνική οργάνωση την οποία προτείνουμε.
 Ακριβώς όπως το συγκεντρωτικό μονολιθικό κόμμα των μπολσεβίκων αντανακλούσε το συγκεντρωτικό και ολοκληρωτικό χαρακτήρα της Σοβιετικής Ένωσης και των καθεστώτων του ανύπαρκτου σοσιαλισμού, έτσι και η ομοσπονδιακή οργάνωση των αναρχικών από την εποχή της πρώτης διεθνούς αντανακλά την ομοσπονδιακή μορφή της αταξικής κοινωνίας και του ελευθεριακού κομμουνισμού που πρεσβεύουμε ως αναρχικοί, και έγινε πράξη ως ένα βαθμό για ένα βραχύβιο διάστημα το 1936-1937, στο τμήμα της ισπανικής επικράτειας όπου είχε κατασταλεί το πραξικόπημα του Φράνκο.
 Εδώ θα μπορούσα να κάνω έναν ιστορικό παραλληλισμό, ότι όπως τότε οι Ισπανοί αναρχικοί οι οποίοι δεν έτρεφαν καμία εκτίμηση απέναντι στον αστικό κοινοβουλευτισμό και στην τότε κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου, απάντησαν στο  φασιστικό πραξικόπημα με μια ένοπλη κοινωνική επανάσταση, έτσι και τώρα οι αναρχικοί στην Ελλάδα απέναντι στην επέλαση του σύγχρονου φασισμού της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ που έχει επιβληθεί τα τελευταία τεσσερισήμισι χρόνια, θα πρέπει δημιουργώντας ένα ευρύ ταξικό και κοινωνικό ρεύμα, να απαντήσουν αναλόγως με μια ένοπλη κοινωνική επανάσταση.
  Εμείς από την πλευρά μας ως Επαναστατικός Αγώνας, έχοντας μιλήσει επανειλημμένα από το 2009, ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα, που θα εκμεταλλευτεί την κρίση του συστήματος και θα απαντήσει στο σύγχρονο φασισμό και την πολιτική διάσωση του καπιταλισμού που επιβάλλουν τα μνημόνια, προσπαθούμε να συνεισφέρουμε προς αυτή την κατεύθυνση είτε μέσα από την πρακτική της ένοπλης προπαγάνδας, είτε μέσα από τις αναλύσεις των προκηρύξεων μας, με τις οποίες προσπαθούμε να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε το ίδιο το σύστημα, τον εχθρό, τις συνθήκες που ζούμε, την κρίση του συστήματος και τα αίτια που την προκάλεσαν, και την πολιτική διάσωση που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια.
  Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, καταθέσαμε την πλατφόρμα του Απριλίου του 2014, προσπαθώντας να συνθέσουμε όσο γίνεται πιο ξεκάθαρα, τις θέσεις που κατά τη γνώμη μας πρέπει να έχει ένα επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα, όσον αφορά την κρίση χρέους, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ΟΝΕ, ζητήματα για τα οποία πρέπει να πάρουμε θέση, καθώς και τον επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό που αφορά τη συντριβή του κεφαλαίου και του κράτους και την αναδιοργάνωση της κοινωνίας στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιαχείρισης.
  Είναι θετικό και θεμιτό ότι υπήρξαν προβληματισμοί και ερωτηματικά σε σχέση με την πλατφόρμα. Γι’ αυτό επιθυμώ και οφείλω ως μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, που συμμετείχε στη σύνθεση αυτής της πλατφόρμας, να πάρω θέση και να απαντήσω στους προβληματισμούς που αναπτύχθηκαν στο διάλογο των  συντρόφων.
Το σημείο  που προκάλεσε τους προβληματισμούς, είναι η θέση της πλατφόρμας που αναφέρεται στην «κατάργηση του κράτους και του αστικού κοινοβουλίου των επαγγελματιών πολιτικών και αντικατάσταση τους από ένα συνομοσπονδιακό σύστημα Λαϊκών Συνελεύσεων και Εργατικών Συμβουλίων, ο συντονισμός των οποίων, η επικοινωνία και η εκτέλεση των αποφάσεων θα γίνεται από αντιπροσώπους αιρετούς και άμεσα ανακλητούς.
 Σε εθνικό επίπεδο θα υπάρχει στη θέση του παλιού αντιπροσωπευτικού αστικού κοινοβουλίου μια ανώτατη Συνομοσπονδιακή Λαϊκή Συνέλευση, τα μέλη της οποίας θα προέρχονται από εξουσιοδοτημένα μέλη – αντιπροσώπους αιρετούς και άμεσα ανακλητούς από τις τοπικές Λαϊκές Συνελεύσεις και τα Εργατικά Συμβούλια».
Τέθηκε από ορισμένους συντρόφους το ερώτημα κατά πόσο μπορεί να θεωρείται αναρχική μια κοινωνική οργάνωση που αποδέχεται την αντιπροσώπευση και υπάρχει μια ανώτατη Συνομοσπονδιακή Λαϊκή Συνέλευση, και ότι μια τέτοια μορφή οργάνωσης έχει περισσότερη σχέση με τη λενινιστική αντίληψη πραγμάτων και πιθανόν με ένα μεταβατικό στάδιο, υπονοώντας τη «δικτατορία του προλεταριάτου» ή του «εργατικού κράτους», αντίληψη που υποστήριζαν οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν.
  Οι προβληματισμοί αυτοί είναι αβάσιμοι γιατί οι θέσεις της πλατφόρμας, είναι συμβατές με την ιστορική εμπειρία του αναρχικού κινήματος.
  Επειδή ζούμε στην εποχή της σύγχυσης όπου οι έννοιες έχουν χάσει το νόημα τους, και επειδή πρέπει να τις επανεφεύρουμε και να τις επαναοικειοπηθούμε, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι οι αναρχικοί ιστορικά ποτέ δεν είχαν πρόβλημα με το ζήτημα της αντιπροσώπευσης ή της εκπροσώπευσης, όπως το έθεσε κάποιος σύντροφος. Η έννοια της αντιπροσώπευσης ή της εκπροσώπευσης, δεν είναι ταυτόσημη με τον αστικό κοινοβουλευτισμό, όπως ενδέχεται να νομίζουν αρκετοί αναρχικοί σήμερα. Μη συγχέουμε το αντιπροσωπευτικό  σύστημα του αστικού κοινοβουλευτισμού με την άμεση δημοκρατία.
  Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και να τα πούμε με το όνομα τους, σε αυτό που εναντιωνόμαστε ως αναρχικοί είναι  στη λογική της ανάθεσης, της διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων στους επαγγελματίες πολιτικούς και στο κράτος, λογική που χαρακτηρίζει τον αστικό κοινοβουλευτισμό και όχι όταν είναι αναγκαίο να έχουμε αντιπροσώπους-εκτελεστικά όργανα αιρετούς και άμεσα ανακλητούς.
Αυτό που χαρακτηρίζει τον αστικό κοινοβουλευτισμό, την αστική δημοκρατία, είναι ότι ο λαός  παραιτείται από το να εξασκεί ο ίδιος τη διαχείριση των  κοινωνικών υποθέσεων και την αναθέτει  στους επαγγελματίες πολιτικούς των κομμάτων που εκπροσωπούν διαφορετικά μπλοκ εξουσίας. 
   Σε περίπτωση που όπως γίνεται συνήθως, αν οι πολιτικοί και το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία δεν υλοποιήσει το πρόγραμμα για το οποίο τους ανατέθηκε η διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων, τότε ο λαός δεν μπορεί να τους ελέγξει και να τους ανακαλέσει αμέσως από την εξουσία, αλλά μπορεί να το κάνει παραδείγματος χάρη, σε τέσσερα χρόνια ή όταν προκηρυχθούν εκλογές.
 Το αστικό κοινοβούλιο, τα κόμματα, και οι επαγγελματίες πολιτικοί ως διαχειριστές του κρατικού μηχανισμού, είναι μια διαχωρισμένη και μη ελεγχόμενη εξουσία από τον λαό και την κοινωνική βάση. Εκτός και αν πιστεύουμε μέσα στη σύγχυση ότι το κράτος και η κοινωνία είναι το ίδιο πράγμα, ή ότι το κράτος αντιπροσωπεύει όχι τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης αλλά όλης της κοινωνίας. Αντιθέτως, σε πολλά από τα επαναστατικά εγχειρήματα από το  δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, λειτούργησαν δομές λαϊκής εξουσίας, κοινωνικής  αυτοδιεύθυνσης και άμεσης δημοκρατίας, όπου υπήρχαν τα όργανα λήψης αποφάσεων των επαναστατημένων μαζών, τα συμβούλια των εργατών, των αγροτών, των στρατιωτών, τα οποία συντονίζονταν με αντιπροσώπους αιρετούς και άμεσα ανακλητούς.
  Τέτοια παραδείγματα ήταν: η  Επαναστατική Επιτροπή της Παρισινής Κομμούνας, τα Σοβιέτ εργατών, αγροτών και στρατιωτών στη Ρωσία το 1905 και 1917- 1921 προτού οι μπολσεβίκοι τα  αφομοιώσουν και τα μετατρέψουν σε όργανα της εξουσίας τους, τα Συμβούλια των εργατών και στρατιωτών στη Γερμανία το 1918-19, οι Εργοστασιακές Επιτροπές και τα Συμβούλια των αγροτικών κολεκτίβων στην Ισπανία το 1936-37, τα Συμβούλια εργατών στην Ουγγαρία το 1956. Πώς γίνονταν η επικοινωνία, οι ανταλλαγές προϊόντων, η διακίνηση των πρώτων υλών, χωρίς να υπάρχουν αντιπρόσωποι αυτών των δομών λαϊκής εξουσίας και αυτοδιεύθυνσης, που να είναι εξουσιοδοτημένοι από τα συμβούλια στα οποία ανήκαν ή από τις συνελεύσεις για να κανονίσουν τέτοια ζητήματα;
  Τέτοιου είδους αντιπρόσωποι ή εκπρόσωποι δεν έχουν καμία σχέση με τους βουλευτές  του αστικού κοινοβουλίου. Είναι εκτελεστικά όργανα των αποφάσεων των συνελεύσεων στις οποίες συμμετέχουν, συνελεύσεις των εργαζομένων, χωρικών, τοπικών συνελεύσεων στις γειτονιές των πόλεων και των κοινοτήτων. Είναι εκτελεστικά όργανα που μεταφέρουν τη θέληση των ανθρώπων που διαχειρίζονται παραδείγματος χάρη, μια βιομηχανική μονάδα, τα μέσα μεταφορών, ένα νοσοκομείο, εκπαιδευτικά ιδρύματα, μια γειτονιά, μια κοινότητα, ένα δήμο, την αγροτική παραγωγή και λοιπά. Μιλάμε για τη διαχείριση των υποθέσεων εκατομμυρίων ανθρώπων. Γίνεται να συνευρεθούν εκατομμύρια άνθρωποι αυτοπροσώπως σε μια γενική λαϊκή συνέλευση;
Γίνεται μια τέτοια διαχείριση χωρίς αντιπροσώπους ή εκπροσώπους; Αν υποθετικά αυτοί οι αντιπρόσωποι δεν εκτελέσουν σωστά ή δεν εκτελέσουν καθόλου τις αποφάσεις των συνελεύσεων τους, τότε θα ελεγχθούν και θα καθαιρεθούν άμεσα από τα καθήκοντά τους, σε αντίθεση με τους βουλευτές στον αστικό κοινοβουλευτισμό που ένα τέτοιο πράγμα είναι αδύνατον.
  Ας φανταστούμε ότι γίνεται μια κοινωνική επανάσταση στην Ελλάδα με αναρχικό προσανατολισμό, όπου απαλλοτριώνονται η περιούσια του κεφαλαίου και του κράτους και κοινωνικοποιείται. Πώς θα λειτουργήσει αυτή η κοινωνικοποίηση; Θα συμμετέχουν αυτοπροσώπως εκατομμύρια άνθρωποι σε μια συνέλευση για να λύσει όλα τα προβλήματα; Πώς θα γίνεται η τροφοδοσία των πόλεων με αγροτικά προϊόντα και της υπαίθρου και των χωριών με βιομηχανικά προϊόντα; Μήπως φαντάζονται κάποιοι ότι όλα αυτά τα θέματα θα λυθούν με συνελεύσεις όπως συνηθίζει να κάνει ο αναρχικός-αντιεξουσιαστικός χώρος στο Γκίνη ή στο ΜΑΧ στο ΕΜΠ.
  Δεν μιλάμε για πρωτόγονες κοινωνίες φυλών, μερικών εκατοντάδων ή μερικών χιλιάδων μελών, όπου οι έννοιες του κράτους και της ιδιοκτησίας ήταν άγνωστες και που όλα τα μέλη της φυλής μπορούσαν να συμμετέχουν στη συνέλευση της φυλής και να αποφασίζουν. Δεν μιλάμε για κοινωνίες, όπως η ομοσπονδία των ιθαγενών Ιροκέζων της Βόρειας Αμερικής και το ίδιο ισχύει για την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία , που καμία σχέση δεν είχε με τον αστικό κοινοβουλευτισμό και όπου η εκκλησία του δήμου αποτελείται από πολίτες που ήταν εκπρόσωποι όλων των φυλών που συγκροτούσαν τους δήμους της αρχαίας Αττικής, που αριθμούσαν μερικές χιλιάδες ελεύθερους πολίτες, όχι παραπάνω από 20.000.
  Σε ένα πρώτο επίπεδο, η κοινωνικοποίηση σημαίνει, ότι όπου απαλλοτριώθει η ιδιοκτησία του κεφαλαίου και του κράτους, είτε αφορά τα μέσα παραγωγής, εργοστάσια, ναυπηγεία, διυλιστήρια, βιομηχανικές και βιοτεχνικές μονάδες, είτε αφορά λιμάνια, μέσα μεταφοράς και συγκοινωνίες, επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, νοσοκομεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα, παντού θα δημιουργηθούν δομές κοινής διαχείρισης, κομμούνες, κολεκτίβες, όπου τη διαχείριση την αναλαμβάνουν οι εργαζόμενοι και όσοι συμμετέχουν με τις συνελεύσεις και τα συμβούλια.
  Το ίδιο ισχύει και για τομείς εκτός εργασίας και παραγωγής, είτε αφορά γειτονιές των πόλεων, ή χωριά,  που σ’ αυτή την περίπτωση τη διαχείριση την αναλαμβάνουν οι κάτοικοι με τις συνελεύσεις τους.
  Σε αυτό το επίπεδο είναι εφικτή η αυτοπρόσωπη παρουσία όλων στις συνελεύσεις των δομών αυτοδιαχείρισης, όπου ο καθένας και η καθεμία έχει δικαίωμα λόγου και γνώμης για όλα τα κοινά προβλήματα, και έχει δικαίωμα στη λήψη αποφάσεων, αλλά και εκλογής σε ρόλο αντιπροσώπου ή εκπροσώπου της κολεκτίβας ή της κομμούνας, σε περίπτωση που πρέπει οι κολεκτίβες μιας γεωγραφικής περιοχής, επαρχίας, νομού ή περιφέρειας, να έρθουν σε επικοινωνία και συντονισμό για όλα τα κοινά προβλήματα, ανταλλαγή-διακίνηση προϊόντων, προμήθεια πρώτων υλών, θέματα περιβάλλοντος, ενέργειας κτλ.
 Η ανάγκη επικοινωνίας συντονισμού για όλα τα κοινά θέματα και προβλήματα, που αφορούν τις κολεκτίβες και τις κομμούνες μιας ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής ή περιφέρειας, καθιστούν αναπόφευκτη την ύπαρξη αντιπροσώπων ή εκπροσώπων που είναι εκτελεστικά όργανα των αποφάσεων που επιβάλλουν οι συνελεύσεις των κολεκτίβων στις οποίες συμμετέχουν.
  Είναι αναπόφευκτο αυτό, γιατί δεν μπορεί, αντί για αντιπροσώπους, να γίνει μια συνέλευση μερικών χιλιάδων ή δεκάδων χιλιάδων ή και περισσότερων κατοίκων και εργαζομένων, που συμμετέχουν σε όλες τις δομές αυτοδιαχείρισης μιας ευρύτερης γεωγραφικής περιφέρειας.
   Η επικοινωνία, ο συντονισμός και η κοινή διαχείριση όλων των κοινών προβλημάτων των κολεκτίβων μιας γεωγραφικής περιφέρειας μέσω αντιπροσώπων, αποτελεί τον πρωτοβάθμιο χαρακτήρα ενός ομοσπονδιακού συστήματος, που αντικαθιστά το κράτος, που με την κοινοβουλευτική του μορφή, είναι ένας υπερσυγκεντρωτικός μηχανισμός διαχείρισης προς όφελος μιας κοινωνικής μειοψηφίας, παραδείγματος χάρη κεφάλαιο-γραφειοκρατία.
 Οι αντιπρόσωποι ή εκπρόσωποι των λαϊκών συνελεύσεων και των κολεκτίβων, δεν είναι οι ηγέτες που  επιβάλλουν την άποψη τους προς όφελος τους, αλλά εκτελούν τις αποφάσεις των συνελεύσεων, των κολεκτίβων και των δομών αυτοδιαχείρισης, στις οποίες συμμετέχουν και μπορούν να ελεγχθούν άμεσα, αν πράγματι έχουν σεβαστεί την εξουσιοδότηση που έχουν λάβει ή αν την έχουν παραβεί οπότε είναι εφικτή η άμεση  καθαίρεση και ανάκληση.
  Αυτή είναι η άμεση δημοκρατία και έχει τεράστια διαφορά με το αντιπροσωπευτικό σύστημα των επαγγελματιών πολιτικών του αστικού κοινοβουλευτισμού, οι οποίοι και προνόμια έχουν, και πλούτο συσσωρεύουν κατά τη διάρκεια της θητείας τους ,και αποδεικνύονται ψεύτες και απατεώνες καθώς ξεγελούν τον λαό και τους ψηφοφόρους , που δεν μπορούν να τους ανακαλέσουν άμεσα και να τους καθαιρέσουν παρά μόνο όταν γίνουν εκλογές.
 Αυτός ο τρόπος διαχείρισης, δηλαδή μια ομοσπονδία παραγωγών, κολεκτίβων και κομμούνων μιας γεωγραφικής περιφέρειας, οι οποίες συνεργάζονται μεταξύ τους μέσω αντιπροσώπων, έγινε στη Ισπανική Επανάσταση το 1936-37, όπως για παράδειγμα, στην περιφέρεια της Αραγονίας, όπου στο τμήμα που είχε κυριαρχήσει η επανάσταση και είχε κατασταλεί το φρανκικό πραξικόπημα, είχε  απαλλοτριωθεί και κολεκτιβοποιηθεί ολόκληρη η ιδιοκτησία των τσιφλικάδων και των μεγαλογαιοκτημόνων από τους αγρότες, και είχαν προσχωρήσει εθελοντικά στη κολεκτιβοποίηση και οι αγρότες μικροϊδιοκτήτες. Για την καλύτερη διαχείριση όλων των κολεκτίβων της περιοχής είχε συσταθεί το Συμβούλιο κολεκτίβων της Αραγονίας, που αποτελείτο από αντιπροσώπους των κολεκτίβων της περιοχής, με γραμματέα του συμβουλίου, τον αναρχικό Χοακίν Ασκάσο, αδερφό του Φρανσίσκο Ασκάσο, γνωστού «τρομοκράτη», μέλος της CNT (Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας) και της ένοπλης οργάνωσης Los solidarios (οι αλληλέγγυοι), ο οποίος σκοτώθηκε τον Ιούλιο του 36′ στην επίθεση των αναρχικών στο στρατόπεδο Αταραζάνας στη Βαρκελώνη, τις πρώτες μέρες του φρανκικού πραξικοπήματος.
 Αν ένα τέτοιο συμβούλιο που είναι διαχειριστικό όργανο μιας ομοσπονδίας αγροτών και χωρικών, δηλαδή των κολεκτίβων της περιοχή, το οποίο έχει και γραμματέα, φαίνεται για κάποιους σημερινούς αναρχικούς ότι είναι ένα γραφειοκρατικό σώμα που είναι πιο κοντά στη λενινιστική θεώρηση πραγμάτων, να υπενθυμίσω ότι αυτό το συμβούλιο καταστράφηκε  από τους κομμουνιστές, από την ταξιαρχία του Ενρίκε Λίστερ, τον Ιούνιο του 1937, που κατέστρεψε πολλές κολεκτίβες της περιοχής και συνέλαβε και φυλάκισε τα μέλη του Συμβουλίου της Αραγονίας, ανάμεσά τους και τον γραμματέα Χοακίν Ασκάσο.
  Αυτή η επίθεση ήταν συνέχεια της πολιτικής της κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου που ελεγχόταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας με πρωθυπουργό τον σταλινικό Χουάν Νεγκρίν, η οποία στόχο είχε να καταστρέψει τις αυτοδιαχειριζόμενες δομές, δηλαδή τις κολεκτίβες.
  Η αρχή της επίθεσης στις αυτοδιαχειριζόμενες δομές είχε γίνει ένα μήνα πριν τον Μάιο του 1937, όταν η ημιαυτόνομη κυβέρνηση της Καταλονίας, η οποία ελεγχόταν από το επίσης σταλινικό Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας, επιτέθηκε να καταλάβει την τηλεφωνική εταιρεία της πόλης η οποία βρισκόταν υπό εργατικό έλεγχο, γεγονός που πυροδότησε την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ αναρχικών και κομμουνιστών με 400 νεκρούς στις μάχες.
 Και οι κολλεκτιβοποιημένες επιχειρήσεις της Βαρκελώνης, οι οποίες είχαν κοινωνικοποιηθεί από τα εργατικά συνδικάτα, από την αναρχοσυνδικαλιστική CNT, συντονίζονταν από ένα κεντρικό οικονομικό συμβούλιο στο οποίο συμμετείχαν αντιπρόσωποι και από την αναρχοσυνδικαλιστική CNT, και από τη Σοσιαλιστική Συνδικαλιστική Ένωση UGT (Γενική Ένωση Εργατών).
 Ένα άλλο παράδειγμα, όπου αναρχικοί είχαν θέση αντιπροσώπου ήταν στην εξέγερση των ναυτών της Κροστάνδης (το καμάρι της Ρωσικής επανάστασης) κατά των μπολσεβίκων το 1921. Στο συμβούλιο που είχε εκλεγεί, από το σύνολο των στασιαστών ναυτών των πληρωμάτων των πλοίων του  στόλου της Κροστάνδης, πρόεδρος ήταν ο αναρχικός Στεπάν Πετριτσένκο, ο οποίος μετά την καταστολή της εξέγερσης, διέφυγε στη Φιλανδία και εκτελέστηκε αργότερα από τους Μπολσεβίκους, όταν επέστρεψε με την υπόσχεση αμνηστίας.
   Είναι λοιπόν ιστορικά αβάσιμο, ότι οι αναρχικοί είναι εξ’ορισμού αντίθετοι στην αντιπροσώπευση ή στην εκπροσώπευση. Μη συγχέουμε την λογική της ανάθεσης που είναι χαρακτηριστικό του αστικού κοινοβουλευτισμού και των επαγγελματιών πολιτικών με τους αιρετούς και άμεσα ανακλητούς εκπροσώπους, που είναι χαρακτηριστικό της άμεσης δημοκρατίας.
 Φυσικά πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος, κάποιος αντιπρόσωπος να παραβιάσει την εξουσιοδότηση που έχει λάβει και να πράξει κατά παράβαση των αποφάσεων των συνελεύσεων και γι’ αυτό πρέπει η κοινωνική βάση να είναι σε εγρήγορση και σε επιφυλακή, ώστε να ελέγχονται άμεσα οι αντιπρόσωποι και να καθαιρούνται αν χρειάζεται. Συνήθως αυτός ο κίνδυνος ελλοχεύει με τους «συντρόφους με επιρροή». Στην Ισπανική Επανάσταση τέτοιοι « σύντροφοι με επιρροή» ήταν αυτοί οι οποίοι συγκατατέθηκαν στην συνεργασία και όχι στην ανατροπή των δύο κυβερνήσεων της ημιαυτόνομης κυβέρνησης της Καταλονίας και της κεντρικής κυβέρνησης της Μαδρίτης. Όμως εδώ, οι ευθύνες είναι αμφίπλευρες, γιατί ευθύνη έχει και η κοινωνική βάση, η βάση της CNT και της FAI (Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής), που δεν αντέδρασε στην προοπτική της συνεργασίας με αποτέλεσμα τις διαρκείς υποχωρήσεις απέναντι στις αντεπαναστατικές δυνάμεις, τους κομμουνιστές, τους σοσιαλιστές και τους καταλανούς αυτονομιστές, οι οποίοι ήταν εχθροί της κοινωνικοποίησης, της αυτοδιαχείρισης και του εργατικού ελέγχου. Το αποτέλεσμα ήταν η ήττα της επανάστασης, αλλά και η νίκη των φρανκικών, όμως η επανάσταση είχε χαθεί πολύ πριν την επικράτηση των φασιστών.
 Η Συνομοσπονδιακή Λαϊκή Συνέλευση, που προτείνεται στην πλατφόρμα του Επαναστατικού Αγώνα, δεν είναι ένα μεταβατικό στάδιο ή μια  μεταβατική κυβέρνηση,  κατά το παράδειγμα του εργατικού κράτους και της δικτατορίας του προλεταριάτου, όπως αναρωτιέται κάποιος σύντροφος, αλλά ένα συντονιστικό όργανο διαχείρισης, όλων των αυτοδιαχειριστικών εγχειρημάτων, κολεκτίβων και λαϊκών συνελεύσεων σε εθνικό επίπεδο.
  Είναι ένα δευτεροβάθμιο επίπεδο, μιας συνομοσπονδιακής ένωσης παραγωγών, κατοίκων, όλων των ανθρώπων σε εθνικό επίπεδο, που έχουν αποφασίσει να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους, αφού μιλάμε για μια επανάσταση που αφορά μια εθνική επικράτεια και ένα πληθυσμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Τα μέλη μιας τέτοιας συνέλευσης θα αποτελούνται από αντιπροσώπους, οι οποίοι θα είναι μέλη των κατά τόπους λαϊκών συνελεύσεων και των κολεκτίβων, που στον τόπο τους, στους δήμους, στις κοινότητες, στις γειτονιές, στους τόπους εργασίας, διαχειρίζονται τις κοινωνικές υποθέσεις.
 Η Συνομοσπονδιακή Λαϊκή Συνέλευση, δεν είναι ένα κεντρικό όργανο σχεδίασης της οικονομίας, όπως είναι μια κρατική κυβέρνηση, ούτε παρεμβαίνει στον τρόπο λήψης αποφάσεων των τοπικών δομών αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης. Οι τοπικές δομές αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης είναι αυτόνομες μέχρι του βαθμού που ασχολούνται με υποθέσεις που αφορούν αποκλειστικά τις ίδιες.
 Σε διαφορετική περίπτωση είναι αναγκαία μια ευρύτερη συνεννόηση για προβλήματα που αφορούν πολύ περισσότερους από μια τοπική κοινωνία ή μια κολεκτίβα. Η αρμοδιότητα ενός τέτοιου οργάνου αφορά κοινές υποθέσεις όλου του επαναστατημένου λαού: εξωτερικές σχέσεις, δηλαδή σχέσεις με άλλους λαούς-όχι κράτη, και με κινήματα άλλων χωρών. Την άμυνα και την ασφάλεια του λαού, τη διαχείριση νευραλγικών τομέων της οικονομίας, όπως ηλεκτρισμός, τηλεπικοινωνίες, συγκοινωνίες και μεταφορές, βαριά βιομηχανία πχ ναυπηγεία ή διυλιστήρια κτλ.
 Για οποιαδήποτε απόφαση που αφορά αυτούς τους τομείς, θα πρέπει να παίρνονται υπόψιν οι απόψεις των τοπικών κοινωνιών, όμως ούτως ή άλλως, αυτή η Συνομοσπονδιακή Λαϊκή Συνέλευση, ως μια δευτεροβάθμια ομοσπονδιακή ένωση παραγωγών και κατοίκων, θα αποτελείται και θα εξουσιοδοτείται από αντιπροσώπους ή εκπροσώπους των τοπικών λαϊκών συνελεύσεων των δήμων και των κοινοτήτων και των κολεκτίβων και δεν θα είναι ένα διαχωρισμένο όργανο από την κοινωνία όπως είναι το κράτος και η κυβέρνηση, το οποίο αποφασίζει ερήμην των τοπικών κοινωνιών και του λαού.
 Οι προτάσεις της πλατφόρμας του Επαναστατικού Αγώνα που αφορούν την άμεση καταστροφή του κράτους από την πρώτη στιγμή της επαναστατικής διαδικασίας και την αντικατάσταση του από ένα συνομοσπονδιακό σύστημα λαϊκών συνελεύσεων και εργατικών συμβούλιων, δηλαδή από μια συνομοσπονδιακή ένωση ανθρώπων, είτε στα μέσα παραγωγής, είτε στους χώρους εργασίας, είτε στις γειτονιές των δήμων, στους δήμους και στις κοινότητες, και οι οποίοι διαχειρίζονται τις κοινές τους υποθέσεις μέσω εκπροσώπων ή αντιπροσώπων είναι βγαλμένες μέσα από την ιστορική παράδοση και εμπειρία του αναρχικού κινήματος.
 Σε απόσπασμα του Μπακούνιν, στο έργο του « Η Παρισινή Κομμούνα και η ιδέα του κράτους», κάνει λόγο ότι «η μελλοντική κοινωνική οργάνωση θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μόνο από τα κάτω προς τα πάνω, από την ελεύθερη συνένωση ή ομοσπονδιοποίηση των εργατών, πρώτα μέσα στις οργανώσεις τους, μετά στις κοινότητες, έπειτα στις περιφέρειες, στα έθνη και τέλος, σε μια μεγάλη διεθνή και παγκόσμια ομοσπονδία. Έτσι μόνο θα αποκατασταθεί η αληθινή και ζωογόνα τάξη της ελευθερίας και του γενικού καλού, καθώς αυτή η τάξη δεν θα βασιλεύει, αντιθέτως θα επιβεβαιώνει και θα εκφράζει τα συμφέροντα των ατόμων και της κοινωνίας».
 Το ότι οι αναρχικοί δεν είναι αντίθετοι στο ζήτημα της εκπροσώπησης αποδεικνύεται από το πως λειτουργούσαν οι σύντροφοι μέσα στις δομές του κινήματος. Θα αναφέρω ως παράδειγμα τη FAI, την Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής, που από τις 28 έως τις 31 Οκτωβρίου 1933, λίγους μήνες μετά την ένοπλη εξέγερση της 8ης Ιανουαρίου 1933 και λίγο πριν την ένοπλη εξέγερση του Δεκεμβρίου του 1933, διεξήγαγε μια συνάντηση στη Μαδρίτη, της εθνικής ολομέλειας των περιφερειακών ομοσπονδιών της σε όλη τη χώρα. Σ ’αυτή τη συνάντηση συμμετείχαν συνολικά 21 εκπρόσωποι, οι οποίοι εκπροσωπούσαν δεκάδες αναρχικές ομάδες, με εκατοντάδες και χιλιάδες μέλη η καθεμία. Παράδειγμα: Επιτροπή Χερσονήσου 2 εκπρόσωποι, Περιφερειακή Καταλονίας 2 εκπρόσωποι που εκπροσωπούσαν 226 αναρχικές ομάδες και 1400 μέλη, Περιφερειακή Κέντρου (Μαδρίτη) 4 εκπρόσωποι που εκπροσωπούσαν 30 αναρχικές ομάδες και 226 μέλη, Περιφερειακή Αραγονίας, Ριόχας και Ναβάρας 2 εκπρόσωποι  που εκπροσωπούσαν 99 αναρχικές ομάδες και 600 μέλη, Περιφερειακή Ανδαλουσίας 1 εκπρόσωπος που εκπροσωπούσε 119 αναρχικές ομάδες και 1015 μέλη κλπ.
 Η συνάντηση αυτή η οποία είχε προεδρείο, τους εκπρόσωπους της Περιφερειακής του Κέντρου ενώ οι εκπρόσωποι της Αραγονίας κρατούσαν πρακτικά, ασχολήθηκε με αρκετά θέματα όπως: την κατάσταση του κινήματος σε κάθε περιφέρεια, ιδιαίτερα μετά την καταστολή της εξέγερσης του Ιανουαρίου του 1933, τις διαμάχες μεταξύ διαφόρων τάσεων, θέματα αλληλεγγύης στους κρατούμενους, σχέση των ελευθεριακών νεολαίων με τη FAI, ανάλυση της τρέχουσας συγκυρίας, ερμηνεία και εφαρμογή του ελευθεριακού κομμουνισμού στην πόλη και στην ύπαιθρο, εκδόσεις που αφορούσαν θέματα της FAI. Μήπως τελικά και οι αναρχικοί της FAI ήταν γραφειοκράτες και λενινιστές;
 Πιστεύω, ότι θα πρέπει ως αναρχικοί, να προσπαθήσουμε να γειώνουμε τις ιδέες μας πάνω σε πραγματικές υλικές βάσεις γιατί χρειάζεται να είμαστε ξεκάθαροι όσον αφορά τις πολιτικές θέσεις και προτάσεις μας, με τις οποίες απευθυνόμαστε στην κοινωνία και στον λαό αν θέλουμε να πείσουμε, ότι μπορούμε να φτιάξουμε μια πιο δίκαιη κοινωνική οργάνωση και όχι να περιοριζόμαστε σε μια στείρα συνθηματολογία ενάντια στο κράτος και στο κεφάλαιο.
  Η πλατφόρμα του Επαναστατικού Αγώνα σκοπό έχει να συνεισφέρει σε αυτό και  να διεγείρει τον διάλογο μέσα στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο. Θεωρώ γόνιμη τη συνέχιση αυτού του διαλόγου ο οποίος θα πρέπει να έχει ως στόχο να δημιουργήσει εκείνες τις πολιτικές διεργασίες και πρωτοβουλίες, ώστε να συμφωνήσουν από κοινού οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες μέσα στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο, για τη σύνθεση μιας πλατφόρμας θέσεων και προτάσεων πάνω σε έναν επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό στην Ελλάδα, μέσα στις συνθήκες της σημερινής συστημικής κρίσης.
 Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα
φυλακές Δομοκού

Αναδημοσίευση από : Hit & Run