-αν- Αρχική Σελίδα

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

"Ανακοινωση του Κ* ΒΟΞ Για τις δηλώσεις Πανούση"

Στην εφημερίδα των συντακτών σήμερα Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2015 διαβάσαμε σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα δήλωση του υπουργού Προ.Πο Γιάννη Πανούση οτι θα.. "συναντηθεί με εκπροσώπους της κατάληψης".
Στο κυρίως άρθρο γίνεται αναφορά ότι σκοπεύει να.. "συναντηθεί με εκπροσώπους της κατάληψης ".
Ειναι προφανές οτι δεν πρόκειται να συναντηθούμε με κανέναν υπουργό της κυβέρνησης ποσο μάλλον δε, με τον πολιτικό προϊστάμενο των δολοφόνων και φασιστών των ομάδων ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ που την Παρασκευή το βράδυ με αφορμή τον εμπρησμό ενός περιπολικού ξυλοκόπησαν για άλλη μια φορά δεκάδες περαστικούς και θαμώνες της περιοχής και επιχείρησαν να εισβάλουν στον χώρο της κατάληψης.
Ποιά "πολιτική λυση για το ζήτημα των Εξαρχείων" που ευαγγελίζεται ο Πανούσης, μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στον κόσμο του Αγώνα και της Αλληλεγγύης που δεκάδες χρόνια δραστηριοποιείται στην περιοχή και στους ένστολους τραμπούκους της εξουσίας που όλα αυτά τα χρόνια ξυλοκοπούν, επιτίθονται και καταστέλουν αγωνιστές και κατοίκους στην ιστορική γειτονιά των Εξαρχείων; Και όλα αυτα έχοντας την πλήρη πολιτική κάλυψη διαχρονικά όλων των κομμάτων που ο ίδιος τώρα θέλει να συνδράμουν στην λύση αυτή.
ΥΓ. Θα επανέλθουμε με μια ανακόινωση που θα τοποθετούμαστε συνολικά για τα ζητήματα που έχουν ανακύψει στην περιοχή και στις δηλώσεις του υπουργού Προ.Πό. περί "πολιτικής λύσης". Θα συνεχίσουμε να είμαστε σε επιφυλακή για το ενδεχόμενο μιας εκ΄νέου απόπειρας εισβολής στην κατάληψη απο τις δυνάμεις των ΜΑΤ που την Παρασκευή το βράδυ την ώρα που εφορμούσαν φώναζαν ότι "θα γαμήσουν και εμάς και τον ΣΥΡΙΖΑ".
Κ* ΒΟΞ

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Νίκος Μαζιώτης : Κείμενο για τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 και για τη νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

10306387_1531973603697948_1133393392973607751_n

Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου ήταν άλλος ένας «θρίαμβος» της αστικής δημοκρατίας. Ήταν άλλη μία απόδειξη της απαξίωσης ενός σάπιου πολιτικού συστήματος, όπου το 1/3 και παραπάνω του εκλογικού σώματος γύρισε την πλάτη του στη «γιορτή» της δημοκρατίας και δεν πήγε να ψηφίσει. Από τους 9.800.000 περίπου εγγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους η συμμετοχή ήταν στο 63,5%, δηλαδή 6.180.000 ήταν τα έγκυρα ψηφοδέλτια, ενώ οι υπόλοιποι 3.620.000 ήταν όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν, δηλαδή το 36,5%. Από αυτούς που ψήφισαν, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το 36% των ψήφων, δηλαδή γύρω στα 2.200.000 ψηφοφόρους, που σημαίνει στο σύνολο των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε σε λιγότερο από το 1/4 του εκλογικού σώματος.
Θρίαμβος λοιπόν της «λαϊκής κυριαρχίας» και του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού! Τελικά δεν «κυβερνά», όπως υποτίθεται δια των αντιπροσώπων η πλειοψηφία του λαού αλλά η μειοψηφία.
Αποδείχτηκε για ακόμη μια φορά ότι το πολιτικό σύστημα του αστικού κοινοβουλευτισμού είναι απαξιωμένο από εκατομμύρια πολίτες. Αποδείχτηκε ότι ακριβώς λόγω αυτής της απαξίωσης  του πολιτικού συστήματος που είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης , ότι όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών είναι κυβερνήσεις μειοψηφίας και ότι η αυτοδυναμία πια είναι αδύνατη. Στην πραγματικότητα, τα τελευταία χρόνια της κρίσης, πρώτη δύναμη θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι οι απέχοντες από τις εκλογικές αυταπάτες και το στημένο τσίρκο των επαγγελματιών ψευτών κα απατεώνων, είτε δεξιών, είτε αριστερών. Εκατομμύρια πολίτες δεν ελπίζουν και δεν περιμένουν τίποτα από κανένα κόμμα. Όμως η οργή και η δυσαρέσκεια, χωρίς να συνοδεύεται από μια ενεργή πολιτική δράση, για την ανατροπή της εξουσίας της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ και του αστικού κοινοβουλευτισμού που τη στηρίζει, δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.
Αν η οργή και η δυσαρέσκεια εκατομμυρίων πολιτών δεν μετεξελιχθεί σε μια ενεργή πολιτική δράση, σε ένα ευρύ κοινωνικό και ταξικό ρεύμα που να βάζει την προοπτική της επανάστασης, της  βίαιής και ένοπλης ανατροπής του καπιταλισμού και του κράτους,  που να βάζει την προοπτική της άμεσης δημοκρατίας, όπου αντί να αναθέτουν οι άνθρωποι τη διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων σε επαγγελματίες πολιτικούς, να την εξασκούν οι ίδιοι, μέσα από δομές αυτοδιαχείρισης  και αυτοδιεύθυνσης, τότε δεν θα απαλλαγούμε από τα σημερινά δεινά.
Το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, όπως αναμενόταν, ανέδειξε μια κυβέρνηση συνεργασίας αριστεράς-ακροδεξιάς. Γιατί πως αλλιώς θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι ΑΝΕΛ, ένα κόμμα το οποίο προέρχεται από τα σπλάχνα της παραδοσιακής εθνικόφρων δεξιάς παράταξης, με ακροδεξιά πολιτική ατζέντα, με εθνικιστικές και ορθόδοξες κορώνες παρόμοιες με το «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», με μια πολιτική γραμμή που χαρακτηρίζεται από τον κρατικό αυταρχισμό, το δόγμα νόμος και τάξη, την πριμοδότηση της μισαλλοδοξίας, του φόβου και της συνωμοσιολογίας και την πυγμή εναντίον όλων όσων θεωρούνται επικίνδυνοι για την πατρίδα, μετανάστες, αναρχικοί, ένοπλοι αγωνιστές. Μόνο οι σβάστικες λείπουν.
Όμως η δίψα για εξουσία, τόσο των συριζαίων όσο και των ΑΝΕΛ, έκανε δυνατό αυτό το παράξενο  πάντρεμα μεταξύ αριστεράς και ακροδεξιάς, στη σαθρή βάση ενός νεφελώδους αντιμνημονιακού μπλοκ, ένα πάντρεμα πρωτοφανές στα χρονικά, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και διεθνώς. Όμως αντιμνημονιακό θεωρείται και το ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής, το οποίο σε αντίθεση με το ΣΥΡΙΖΑ, είναι σταθερά ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, του οποίου η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του, προέρχονται επίσης από το χώρο της παραδοσιακής εθνικόφρων δεξιάς παράταξης, που απογοητεύτηκαν από τη Νέα Δημοκρατία, που μέχρι πρότινος εξέφραζε την πλειοψηφία αυτού του χώρου, και που ένα κομμάτι της, ανέκαθεν θεωρούσε τους δωσίλογους και προδότες της κατοχής, τους χίτες και ταγματασφαλίτες «Έλληνες πατριώτες», που έσωσαν σε συμμαχία με τους Γερμανούς την πατρίδα από τον κομμουνισμό. Αρκετοί από τους ψηφοφόρους των ΑΝΕΛ έχουν την ίδια άποψη.
Είναι λοιπόν παράδοξο το γεγονός, ότι ενώ πολλοί συμπεριλαμβανομένου ακόμα και αναρχικών, ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως ανάχωμα στην ακροδεξιά, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάζεται με ένα κομμάτι του ακροδεξιού πολιτικού φάσματος, προκειμένου να κυβερνήσει. Είναι δεδομένο ότι πολλοί στην απελπισία τους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύοντας ότι από δύο κακά διαλέγουν το λιγότερο κακό. Και το ίδιο ισχύει και για αυτούς τους αναρχικούς, οι οποίοι καταπατώντας τις ίδιες τις αρχές τους, ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ γιατί έχει υποσχεθεί την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ’ για τους πολιτικούς κρατούμενους και τους ένοπλους αγωνιστές και γιατί πιστεύουν στην άμβλυνση της κρατικής καταστολής και του αυταρχισμού από τη νέα κυβέρνηση όσον αφορά τις κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις.
Όμως ακόμα και αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, από θέση τακτικής, καταργήσει τις φυλακές τύπου Γ’ αυτό δεν δικαιολογεί την ψήφο και την καταπάτηση των επαναστατικών αναρχικών αρχών. Γιατί οι διεκδικήσεις κερδίζονται με αγώνες, όπως έχει δείξει η ιστορία του επαναστατικού κινήματος και όχι με παραχωρήσεις από την εκάστοτε εξουσία, η οποία για λόγους τακτικής, στην προκειμένη περίπτωση για λόγους αφομοίωσης του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, ξέρει να χρησιμοποιεί και το καρότο και αν χρειαστεί και το μαστίγιο. Η ψήφος αναρχικών στο ΣΥΡΙΖΑ είναι ψήφος εξαγορασμένη. Είναι γελοίο το φαινόμενο να διαδηλώνουν οι αναρχικοί παρέα με τη νεολαία του κυβερνώντος κόμματος που έχει συμμαχήσει με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, στην επέτειο των Ιμίων, ενάντια στη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής. Τελικά, σε αντίθεση με ότι έχει δείξει η ιστορία, όπου τα κινήματα έκαναν αντιφασιστικό αγώνα και μάλιστα ένοπλο αντιφασιστικό αγώνα -όπως οι αναρχικοί στην Ισπανία το 1936-και όχι οι εκλεγμένες κυβερνήσεις, το κράτος συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ακροδεξιών ΑΝΕΛ, είναι «αντιφασιστικό»!! Όπως «αντιφασιστική» ήταν και η κυβέρνηση Σαμαρά που έβαλε στη φυλακή τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής!!
Στην πραγματικότητα, όλοι αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους αγωνιστή ή αναρχικό και ψήφισαν, δεν απέδειξαν ότι έκαναν ένα καλό τακτικό ελιγμό, αλλά απέδειξαν τις πολιτικές τους αδυναμίες, την έλλειψη πολιτικής βούλησης στο να συνδράμουν ώστε να δημιουργηθεί ένα αντικαπιταλιστικό επαναστατικό κίνημα, για να ανατρέψουμε το καθεστώς που είναι υπεύθυνο για την κρίση και τα δεινά που προκάλεσε. Αποδεικνύουν με τη στάση τους, ότι γίνονται αφομοιώσιμοι και ουρά μιας κυβέρνησης που είναι το αριστερό δεκανίκι του καπιταλισμού. Προφανώς έχουν ξεχάσει το διαχρονικό σύνθημα που φωνάζαμε στις διαδηλώσεις, «ίδια είναι τα αφεντικά δεξιά και αριστερά». Η ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν αλλάζει την στάση όσων αναρχικών θεωρούν τον εαυτό τους συνεπή και είναι ταγμένοι στον αγώνα για επανάσταση, στον αγώνα για ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους και σε αυτόν τον αγώνα ο ΣΥΡΙΖΑ όπως και κάθε κυβέρνηση στέκετε εμπόδιο και εχθρός.
Όπως έχω πει στο κείμενο «Την λύση δεν τη δίνουν οι εκλογές αλλά ο ένοπλος λαός», ο χρόνος της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα είναι βραχύβιος και θα ακολουθήσει την τύχη των προηγούμενων κυβερνήσεων Σαμαρά και Παπανδρέου. Γιατί θα αποσυντεθεί και θα καταρρεύσει από το βάρος των αντιφάσεων και την αθέτηση των προεκλογικών της διακηρύξεων, μη μπορώντας να σηκώσει την ευθύνη της πολιτικής που θα υποχρεωθεί να εφαρμόσει και των συμβιβασμών με τους δανειστές και την υπερεθνική οικονομική ελίτ.
Είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό, για την μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή, τί πολιτικές εφεδρείες μπορεί να διαθέσει το σύστημα για τη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα.
Ένα επιπλέον στοιχείο της ήδη δεδομένης αστάθειας της σημερινής κυβέρνησης, που θα επιταχύνει την κρίση και την κατάρρευση της, είναι όχι μόνο η πολυτασικότητα ανάμεσα στις διάφορες συνιστώσες της, αλλά και η ετερόκλητη συνεργασία με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ. Είναι δεδομένο ότι η κυβέρνηση αυτή, θα απογοητεύσει πολλούς από αυτούς που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς λόγω των μεγάλων προσδοκιών που δημιούργησε και λόγω του «αριστερού» προφίλ της.
‘Ήδη οι διακηρύξεις της νέας κυβέρνησης το ίδιο βράδυ των εκλογών, δια στόματος του νέου πρωθυπουργού Τσίπρα, ότι δεν θα έρθει σε ρήξη με τους δανειστές και την  υπερεθνική οικονομική ελίτ, προμηνύει τους επερχόμενους συμβιβασμούς. Γιατί μέση επιλογή ανάμεσα στη ρήξη και στην υποταγή δεν υπάρχει. Και αφού δεν θα έρθει η νέα κυβέρνηση σε ρήξη, αναγκαστικά θα υποταχτεί. Αποδεικνύεται αυτό που έχουμε πει ως Επαναστατικός Αγώνας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όπως και κανένα καθεστωτικό κόμμα, δεν επιθυμεί πόλεμο με την υπερεθνική ελίτ και τους δανειστές και ότι μοναδικό τους μέλημα είναι η εξουσία, να γλείψουν από την πίτα της εξουσίας.
Ήδη το ζήτημα της κατάργησης των μνημονιακών συμβάσεων, όπως διατυμπάνιζαν προεκλογικά κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι παρελθόν, έχει περάσει ήδη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και έχει αντικατασταθεί από αυτό που αναμενόταν, από την επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων και του χρέους και αυτό σημαίνει ότι ούτε το μνημόνιο αρνούνται, ούτε το χρέος, δηλαδή τις αλυσίδες του ελληνικού λαού.
Πριν «ο αλέκτωρ λαλήσει», έχουμε την πρώτη και κύρια προδοσία, και αθέτηση των προεκλογικών διακηρύξεων, για τις οποίες τους ψήφισαν. Αν και διακηρύσσει ότι αναστέλλει την ολοκλήρωση κάποιων ιδιωτικοποιήσεων, όπως του ΟΛΠ και της ΔΕΗ ή της ΔΕΠΑ, δηλώνει ότι θα σεβαστεί όσες συμβάσεις έχουν γίνει μέχρι τώρα και ότι είναι υπέρ των επενδύσεων, δηλαδή υπέρ της εκμετάλλευσης του λαού, των εργαζομένων και των φυσικών πόρων της χώρας από το κεφάλαιο.
Μάλιστα ο υπουργός παραγωγικής ανασυγκρότησης και στέλεχος της αριστερής πλατφόρμας και υπέρμαχος της δραχμής Λαφαζάνης, δήλωσε ότι είναι υπέρ της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ, κατά τα άλλα μπορεί να λέει ότι όλοι οι μνημονιακοί νόμοι θα καταργηθούν σιγά σιγά.
Ο δε νέος υπουργός οικονομίας Βαρουφάκης, δηλώνει ότι είναι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων κατά το παράδειγμα της μέχρι τώρα ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ. Ο πρωθυπουργός Τσίπρας διαβεβαιώνει στο Bloomberg ότι η χώρα θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενώ ο Βαρουφάκης στη συνάντησή του στο Παρίσι με τον Γάλλο ομόλογό του, δηλώνει ότι είναι υπέρ ενός νέου συμβολαίου ή μιας νέας συμφωνίας με τους εταίρους δανειστές. Αυτό σημαίνει την υιοθέτηση ενός νέου προγράμματος, άσχετα αν λέγεται μνημόνιο ή όχι, με την υποχρεωτική λήψη νέων μέτρων, είτε περικοπών, είτε διαθρωτικών αλλαγών. Τα ίδια είπε στο City του Λονδίνο που διοργάνωσαν η Deutsche Bank  και η Merrill Lynch .
Να υπενθυμίσω ότι νέα μέτρα επρόκειται να λάβει και η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά, μετά την τελευταία αξιολόγηση που θα έκανε η τρόικα και με την υιοθέτηση ενός νέου προγράμματος που κατά τα λεγόμενα της δεν θα ήτανε νέο μνημόνιο. H οπισθοχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τις προεκλογικές εξαγγελλίες συνεχίζετε ακάθεκτη υπό το βάρος των πιέσεων των δανειστών και ιδιαίτερα μετά την απόφαση της ΕΚΤ να μην παίρνει ελληνικά ομόλογα, απόφαση που ενώ θα ίσχυε από τις 28 Φεβρουαρίου όταν θα έληγε το υφιστάμενο πρόγραμμα – μνημόνιο, θα ισχύσει πολλές μέρες νωρίτερα έτσι ώστε να πιεστεί η ελληνική κυβέρνηση να υποταχθεί υπό τον φόβο της έλλειψης ρευστότητας και χρεοκοπίας αφού τα ταμειακά αποθέματα της χώρας ολοένα λιγοστεύουν. Έτσι και οι παλινδρομήσεις, οι κραυγαλέες αντιφάσεις  και οι αυτοαναιρέσεις σε επίπεδο δηλώσεων και εξαγγελιών συνεχίζονται. Ενώ ο Βαρουφάκης στη συνάντηση με τον Ντάισελμπλουμ, μίλησε για σκίσιμο του μνημόνιου , στη συνάντηση με τον Σόιμπλε δήλωσε ότι θα σεβαστεί τις μνημονιακές υποχρεώσεις κατά 67%. Η δε νέα αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών Βαλαβάνη ενώ  αρχικά ζήτησε την παραίτηση της διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ, με την προοπτική της μετεξέλιξής του, μια βδομάδα μετά αναίρεσε την απόφασή της υπό το βάρος των εξελίξεων. Κατά τα άλλα εξακολουθούν να παραμυθιάζουν το λαό για το τέλος της εποχής του μνημονίου. Είναι οι χυδαιότεροι έμποροι των ελπίδων ενός ολόκληρου λαού.
Ήδη λοιπόν τα πρώτα δείγματα γραφής, λίγα 24ωρα μετά τις εκλογές, αποδεικνύουν αυτό που έχουμε πει ως Επαναστατικός Αγώνας, όταν επιτεθήκαμε στη Διεύθυνση Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας, για το ανέφικτο και  ουτοπικό των σοσιαλδημοκρατικών προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ, για την ολοκληρωτική του οπισθοχώρηση στην πράξη πια, σε όλα τα ζητήματα διαχείρισης της κρίσης και την μετεξέλιξη του σε ένα σοσιαλφιλελεύθερο κόμμα.
Δεν υπήρξε ποτέ πιο σύντομη διάψευση προεκλογικών υποσχέσεων στα χρονικά της ελληνικής πολιτικής ιστορίας από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν διαφέρει από την πολιτική των προκατόχων και αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει στην πολιτική χρεωκοπία και την κατάρρευσή της, όπως έγινε και με τους προκατόχους της.
Τις αλυσίδες που δένουν τον ελληνικό λαό, δηλαδή το χρέος και το μνημόνιο-πρόγραμμα διάσωσης, τις κόβεις τελειωτικά, δεν διαπραγματεύεσαι την επιμήκυνσή του και αυτό μόνο μια επανάσταση και ο ένοπλος λαός μπορεί να το κάνει, και αυτό γίνεται: με τη μη αναγνώριση και τη μονομερή διαγραφή του συνόλου του χρέους, την κατάργηση των μνημονιακών νόμων, τη διαγραφή όλων των χρεών του λαού προς τις τράπεζες, την επιστροφή των μικρών περιουσιών που έχουν κατασχέσει οι τράπεζες, την κατάργηση του τραπεζικού συστήματος και την κοινωνικοποίηση των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών. Παράλληλα με την απαλλοτρίωση και την κοινωνικοποίηση της περιουσίας του κεφαλαίου και του κράτους, των μεγάλων επιχειρήσεων και των πολυεθνικών, απαλλοτρίωση που θα περιλαμβάνει ρευστό, κινητή και ακίνητη περιουσία, θα χρηματοδοτηθεί  και θα στηριχθεί υλικά η αναδιοργάνωση της οικονομίας στη βάση της αυτοδιαχείρισης και της αυτοδιεύθυνσης, θα στηριχτεί η βιομηχανική και παραγωγική ανασυγκρότηση, η ανασυγκρότηση της αγροτικής παραγωγής και η αυτοοργάνωση  της κοινωνικής ζωής παντού.
Μόνο μια τέτοια επαναστατική διαδικασία θα δώσει λύση στα δεινά που προκάλεσε η καπιταλιστική κρίση. Θα εξαφανίσει τους ταξικούς και κοινωνικούς διαχωρισμούς, θα δώσει τη διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων στους ανθρώπους, μέσα από τις δομές αυτοδιαχείρισης και αυτοδιεύθυνσης, μέσα από ένα συνομοσπονδιακό σύστημα λαϊκών συνελεύσεων και εργατικών συμβουλίων που θα υλοποιήσουν τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
Χρέος λοιπόν όλων των αγωνιστών, χρέος του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, χρέος όλων μας, είναι να  εργαστούμε για τη δημιουργία επαναστατικού κινήματος για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους και να εκμεταλλευτούμε την πολιτική χρεωκοπία  των γελοίων του ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα του πολιτικού συστήματος.
ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ
ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΕΝΟΠΛΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Νίκος Μαζιώτης μέλος του Επαναστατικού Αγώνα
φυλακές Δομοκού

Πιοτρ Κροπότκιν : Ο Άγιος Πέτρος της Επανάστασης (9 Δεκεμβρίου 1842 – 8 Φεβρουαρίου 1921)

Γράφει η Λαμπρινή Χ. Θωμά


Στις 8 Φεβρουαρίου του 1921, στο Ντιτρόβ της Ρωσίας, άφησε την τελευταία του πνοή ο πρίγκιπας Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν. Με προσωπική εντολή του Λένιν, δόθηκε άδεια να οργανωθεί από τους συντρόφους του μία μεγαλοπρεπής --κυρίως λόγω του αριθμού των συγκεντρωθέντων-- κηδεία.

Στη μονή Νοβεντέβιτσι, όπου ενταφιάστηκε, πραγματοποιήθηκε η τελευταία, ως σήμερα, μαζική σύναξη αναρχικών στη Ρωσία. Αποχαιρετούσαν την πέτρα πάνω στην οποία στηρίχθηκε η αναρχική σκέψη. Αποχαιρετούσαν έναν φιλόσοφο και επαναστάτη που επέδειξε μοναδική συνέπεια έργων και λόγων σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

Ο πρίγκιπας Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1842 στη Μόσχα. Κι έμελλε να ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή, με τον τρόπο που ο ίδιος όριζε την ευτυχία. ΄Ηταν απλός ο ορισμός: να κατορθώσεις, σε όλη σου τη ζωή, να μην κουνήσεις ρούπι από τις αρχές σου, όποιο κι αν είναι το κόστος. Οι φιλοσοφικές απόψεις που κατέθεσε, στηρίζοντάς τες με τη ζωή του, «ξεχάστηκαν» υποχρεωτικά στην πατρίδα του και πολεμήθηκαν σε όλες τις χώρες της Δύσης. ΄Εζησαν για λίγο στην Καταλονία της δεκαετίας του 1930 για να «δολοφονηθούν» με την αγαστή βοήθεια των «συντρόφων μαρξιστών».

Η αναγέννηση του αναρχικού κινήματος μετά τη δεκαετία του 1960, έφερε και πάλι στο προσκήνιο το φιλοσοφικό του έργο, μαζί με το έργο του «αδελφού πνεύματός» του, του άλλου Πέτρου, του Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν. Η αρχή της αλληλοβοήθειας, πάνω στην οποία είχε στηρίξει το όραμά του για έναν κόσμο αντεξουσίας, ισότητας, δημιουργίας, ερχόταν σε αντίθεση με τις δαρβινικές θεωρίες, που είχαν αιματοκυλίσει τον κόσμο, και οι νέοι τις έβλεπαν με έντονο ενδιαφέρον.* Ο Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς αγάπησε τους νέους και απευθύνθηκε με πάθος ειδικά σε αυτούς. Μπορεί να ακολούθησε, μετά την άνθηση των δεκαετιών 1960-1980, και πάλι η ύφεση, και το όνομά του προσωρινά να πέρασε στα αζήτητα, αλλά είναι βέβαιο ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει μαζί του. Η ιστορία ποτέ δεν ξεχνά όσους πίστεψαν στον άνθρωπο, και ο Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς πίστεψε στον άνθρωπο, όπως λίγοι μέχρι σήμερα.

Γεννήθηκε πρίγκιπας, τίποτε δεν έλειψε στον μικρό Πιοτρ. Ο πατέρας του, πρίγκιπας Αλεξέι Πέτροβιτς, ήταν υψηλόβαθμος στρατιωτικός από μία από τις ευγενέστερες οικογένειες της Ρωσίας, απευθείας απόγονος των Ρούκιν, των προκατόχων των Ρομανόφ στον ρωσικό θρόνο. Η μητέρα του, Αικατερίνα Νικολάεβνα Σουλίμα, ήταν κόρη κοζάκου υψηλόβαθμου στρατιωτικού, με ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα και τις τέχνες. Ο Πιοτρ, 27ος στη διαδοχή του τσαρικού θρόνου, ήταν το στερνοπούλι τους, το τέταρτο από τα παιδιά τους, και του πρόσφεραν ιδιαίτερη αγάπη και ενδιαφέρον, παρά την επιμονή του πατέρα του στην πειθαρχία εντός και εκτός οικίας. Το 1846 έχασε τη μητέρα του από φθίση. Ο Αλεξέι νυμφεύθηκε, σε δεύτερο γάμο, την Ελιζέτα Μάρκοβνα Κοραντίνο, μια σκληρή, αναίσθητη γυναίκα, το 1848. Η διαφυγή του μικρού Πιοτρ ήταν το διάβασμα και τα βιβλία. Η σχέση του με τον ρώσο δάσκαλό του --τα παιδιά των Κροπότκιν είχαν, κατά τα πρώτα τους χρόνια, δασκάλους στο σπίτι-- Νικολάι Πέτροβιτς Σμιρνόφ, ξέφευγε από την απλή σχέση δασκάλου-μαθητή και μετατράπηκε σε μια θερμή φιλία. Ο Σμιρνόφ συζητούσε τις ριζοσπαστικές πολιτικές του πεποιθήσεις με τον Πιοτρ, ο οποίος αργότερα είπε ότι ουσιαστικά αρνήθηκε τον τίτλο ευγενείας του στα 12 του χρόνια. Οι δυο φίλοι μοιράζονταν το πάθος για τη γνώση και δεν σταμάτησαν να βλέπονται και να έχουν γεμάτες πάθος συζητήσεις και μετά το 1856, έτος κατά το οποίο ο Πιοτρ μπήκε στο Πρώτο Γυμνάσιο Μόσχας. Τα σχολείο δεν του άρεσε. «Διδάσκουν τα ωραιότερα πράγματα με τον πιο αδιάφορο τρόπο» είπε, αλλά παρ΄ όλα αυτά αποφοίτησε μεταξύ των πρώτων, με μεγαλύτερους βαθμούς στη γεωμετρία, στην ιστορία και τη γεωγραφία.

Τον Αύγουστο του 1857, ο Πιοτρ πήγε σε στρατιωτική σχολή. Το περιβάλλον δεν του ταίριαζε. Δεν κατόρθωσε να κάνει ούτε μια φιλία --οι συμμαθητές του ήταν διαφορετικοί από αυτόν, ήλπιζαν σε στρατιωτική καριέρα, η γνώση ήταν δευτερεύων παράγοντας στη ζωή τους. Ο Πιοτρ άρχισε να ανακαλύπτει νέα ενδιαφέροντα. ΄Εγραφε στον αδελφό του Αλέξανδρο ότι του τραβούσαν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον η Πολιτική Οικονομία και η Στατιστική. Για να εξοικειωθεί καλύτερα με τη στατιστική, πραγματοποίησε μία στατιστική ανάλυση των προϊόντων που πωλούνται και αγοράζονται, και της διαμόρφωσης των τιμών τους στην αγορά του Νικόλσκοε, κοντά στη σχολή του. ΄Ηταν η πρώτη φορά που ήρθε σε επαφή με χωρικούς, αγρότες, τον απλό λαό της Ρωσίας, και η εμπειρία αυτή τον συγκλόνισε. Το 1861, οι αγρότες της Ρωσίας παύουν να είναι κολίγοι, απελευθερώνονται. Ο Πιοτρ θεώρησε ότι ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄, που προχώρησε στην ενέργεια αυτή, ήταν μέγας μεταρρυθμιστής.

Παρά την απέχθειά του για τη στρατιωτική σχολή, η αγάπη του για τη γνώση τον οδήγησε να ολοκληρώσει πρώτος μεταξύ όλων τις σπουδές του εκεί -- αν και την τελευταία χρονιά είχε περάσει αρκετό καιρό στη φυλακή λόγω απείθαρχης συμπεριφοράς. Η θέση του μεταξύ των αποφοίτων, η αριστοκρατική του καταγωγή και ο θαυμασμός του για τον Τσάρο τον οδήγησαν στην αυλή, ως ακόλουθο του ίδιου του Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Η εξέλιξη και η καριέρα του Πιοτρ προμηνυόταν λαμπρή. Ωστόσο, η επαφή του με την αυλή ήταν μοιραία για τη σχέση του με τον Τσάρο και την εξουσία. Η ακραία πολυτέλεια του παλατιού, η κραυγαλέα σπατάλη και η αδιαφορία του αυτοκρατορικού κύκλου για την κατάσταση στην οποία ζούσε ο λαός, του προκαλούσαν αηδία. Σκεφτόταν συνεχώς τους αγρότες του Νικόλσκοε και έχασε το σεβασμό του προς τον Νικόλαο. ΄Ηταν η εποχή που ο ίδιος άλλαξε το δρόμο της ζωής του. ΄Επαψε να τον ενδιαφέρει η καριέρα του υψηλόβαθμου αυλικού ευγενούς στρατιωτικού, και αποφάσισε να φύγει στη Σιβηρία, να ζήσει με τους απλούς ανθρώπους και να βοηθήσει στη βελτίωση των συνθηκών ζωής των αγροτών.

Η γέννηση του Επαναστάτη

΄Εφτασε στην απέραντη και κρύα ρωσική περιοχή, μήνα Οκτώβριο, και τέθηκε υπό τις εντολές του στρατηγού Κουκέλ, ενός φιλελεύθερου, δυναμικού ανθρώπου που ήλπιζε, όπως κι ο Πιοτρ, στην ευρεία μεταρρύθμιση της Ρωσίας. Ο πρίγκιπας Κροπότκιν έμεινε στη Σιβηρία δέκα χρόνια και άφησε το στίγμα του σε όλες τις περιοχές από τις οποίες πέρασε. Αναλαμβάνοντας τη γραμματεία της Επιτροπής Μεταρρύθμισης των Φυλακών είδε και κατέγραψε την απάνθρωπη, άθλια ζωή των κρατουμένων. Οι προτάσεις του για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης δεν έγιναν δεκτές, φυσικά. Εναντιώθηκε αυτόκλητα, το 1862, σε έναν βάναυσο αξιωματούχο, ο οποίος καταλήστευε και κακοποιούσε τους αγρότες της περιοχής του. Μετά τις καταγγελίες του Πιοτρ, ο αξιωματούχος απομακρύνθηκε από τη συγκεκριμένη περιοχή, και μετατέθηκε σε άλλη επαρχία, όπου του δόθηκε ανώτερη θέση. Το 1863 υποχρεώθηκε να αποχωριστεί τον Κουκέλ, ο οποίος καθαιρέθηκε διότι είχε βοηθήσει τον ιδεολογικό πατέρα του αναρχισμού, τον Μιχαήλ Μπακούνιν, να δραπετεύσει από τη Σιβηρία, και φερόταν με συμπάθεια και ανθρωπιά στους κρατουμένους. ΄Οταν του ανατέθηκε, το 1863, να συνοδεύσει 43 φορτηγίδες με αγαθά στον ποταμό Αμούρ, ήρθε σε άμεση επαφή με τους χωρικούς και τους εξόριστους στη Σιβηρία, συνειδητοποιώντας ότι άθελά του έπαιζε το ρόλο του φύλακα των σκλάβων: οι συνθήκες ήταν τραγικές, δεν υπήρχαν δικαιώματα, η κεντρική εξουσία αδιαφορούσε. Το 1864, ο Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν άρχισε να αρθρογραφεί στον σιβηρικό Τύπο καταγράφοντας την τραγική κατάσταση στην οποία ζούσαν οι άνθρωποι της απέραντης παγωμένης χώρας και καταφερόταν έμμεσα κατά της τσαρικής εξουσίας. Σκεφτόταν σοβαρά να παραιτηθεί.

Είδε σαν ευκαιρία απόδρασης την πρόταση για τη συμμετοχή του σε μια στρατιωτική γεωγραφική αποστολή στη Μαντζουρία. Αγαπούσε τη γεωγραφία και τον συγκινούσε η αποστολή. Τους δύο μήνες που πέρασε εκεί εργαζόταν σκληρά και απολάμβανε τη δουλειά του -- κάτι που είχε πολύ καιρό να του συμβεί. Συνέχιζε να ασχολείται με τη γεωγραφία και μετά την επιστροφή του, και η δουλειά του ήταν τόσο καλή ώστε έγινε αμέσως γνωστός στην επιστημονική κοινότητα των γεωγράφων. Η γεωγραφία ήταν η προσωρινή του διαφυγή από τη σκληρή πραγματικότητα της πατρίδας του, που τον πλήγωνε. Ωστόσο, η πραγματικότητα αυτή τον κυνηγούσε. Η επίσκεψή του, το 1866, κατά τη διάρκεια γεωγραφικής αποστολής, στα χρυσωρυχεία Λένα τον σοκάρισε. Δεν περίμενε ότι θα έβρισκε ανθρώπους --συγκεκριμένα πολωνούς κρατούμενους-- να ζουν και να εργάζονται σε συνθήκες αθλιότερες από αυτές που είχε αντικρίσει μέχρι τότε. Συνειδητοποίησε ότι «ο μόνος τρόπος για να αλλάξει η κατάσταση είναι η αλλαγή του οικονομικού συστήματος της χώρας». ΄Οταν, έπειτα από μία καταδικασμένη εξαρχής εξέγερση στα ορυχεία, απεστάλη ο στρατός εναντίον των εξαθλιωμένων Πολωνών και πέντε εργάτες των ορυχείων Λένα εκτελέστηκαν, εξεγέρθηκε. Αναζητούσε τη λύση, το νέο οικονομικό σύστημα, στα βιβλία, ερχόμενος σε επαφή με το έργο του Μιλ, του Ρενάν, του Χάινε και, το σημαντικότερο, του Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν.

Παραιτήθηκε από το στρατό και γύρισε, τον Απρίλιο του 1867, στην Πετρούπολη. Προσλήφθηκε στην Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία, σε μια μάλλον διακοσμητική θέση για «πριγκιπόπουλα», και αφιέρωσε το χρόνο του στη γεωγραφική μελέτη, στο πλαίσιο της Γεωγραφικής Εταιρείας. ΄Ηταν ακόμη δέσμιος της καταγωγής του, αν και ήδη τα όνειρα και οι επιδιώξεις του άρχισαν να τον απομακρύνουν από αυτήν. «Απελευθερώθηκε» το 1871, με το θάνατο του πατέρα του, οπότε και παραιτήθηκε και από τη Στατιστική Υπηρεσία. Η Γεωγραφική Εταιρεία τού πρότεινε --προνόμιο σπάνιο για έναν τόσο νέο άνδρα-- τη θέση του γραμματέα της, αλλά αρνήθηκε. Τον είχαν συγκλονίσει όσα είχε διαβάσει στις εφημερίδες για την Κομμούνα του Παρισιού. Αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ευρώπη και να μάθει όσα περισσότερα μπορούσε για το Ευρωπαϊκό Εργατικό Κίνημα. Πρώτος σταθμός του ήταν η Ελβετία, όπου εντάχθηκε αυθόρμητα στην τοπική Διεθνή των Εργατών και άρχισε να μελετά τα απαγορευμένα στη Ρωσία βιβλία των σοσιαλιστών φιλοσόφων. Ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ελβετία, αναζητώντας απαντήσεις στα φιλοσοφικά του ερωτήματα από τους σημαντικότερους σοσιαλιστές της χώρας. Μετείχε στις συναντήσεις των Εργατών της Διεθνούς και επισκέφθηκε την Ομοσπονδία της Γιούρα** στο Νουσατέλ (Neuchatel). Ταξίδεψε στο Σονβιλιέ (Sonvilier) για να δει τον τρόπο που, χωρίς οργάνωση, εργάζονταν οι εργάτες --κυρίως ωρολογοποιοί-- της Γιούρα, και εντυπωσιάστηκε από την επάρκεια των αγαθών που είχαν επιτύχει μέσω της αυτοδιαχείρισης. Οι εργάτες της Γιούρα τα είχαν καταφέρει εργαζόμενοι όποτε ήθελαν, όπως ήθελαν και χωρίς αφεντικά στο κεφάλι τους. Ο πρίγκιπας Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν είχε γίνει αναρχικός. Σκεφτόταν σοβαρά την ένταξή του στην κομμούνα της Γιούρα, αλλά τελικά κατάλαβε ότι τον παρέσυρε ο ενθουσιασμός του.

Στην παρανομία

Τον Μάιο επέστρεψε στη Ρωσία. Στις βαλίτσες του κουβαλούσε δεκάδες βιβλία, σοσιαλιστικού περιεχομένου, απαγορευμένα αυστηρότατα στην πατρίδα του. Εντάχθηκε, με την επιστροφή του, στον περίφημο Κύκλο Τσαϊκόφσκι.*** Ανέλαβε τη συγγραφή ορισμένων προκηρύξεων του Κύκλου, που είχαν ως σκοπό να φέρουν σε επαφή τις μεγάλες αγροτικές μάζες της Ρωσίας με τη σοσιαλιστική προοπτική. ΄Εγραφε απλά, κατανοητά για τον αγράμματο λαό, ώσπου η τσαρική εξουσία απαγόρευσε ως «ιδιαίτερα επιζήμιες» τις προκηρύξεις και ποινικοποίησε τη συγγραφή και διανομή τους. Ο Πιοτρ στράφηκε στην επιμόρφωση των αγροτών. Με το ψευδώνυμο «Μποροντίν» --πώς να πλησιάσει ένας πρίγκιπας τους χωριάτες;-- και ντυμένος απλά, απολάμβανε τις συναντήσεις του με τον ρωσικό λαό, χαιρόταν τον αντίκτυπο των λόγων του στους εργάτες και τους αγρότες, και άρχισε να πιστεύει ότι ο καιρός της επανάστασης ήταν κοντά.

Το 1874, η αστυνομία βρήκε, υπογεγραμμένες από τον Π. Α. Κροπότκιν, προκηρύξεις στο δωμάτιο ενός φοιτητή, που ήταν μέλος του Κύκλου. Ο πρίγκιπας θεωρήθηκε εγκέφαλος του Κύκλου και συνελήφθη την ώρα που προσπαθούσε να εγκαταλείψει τη Ρωσία. Η αστυνομία ερεύνησε το σπίτι του, κατάσχοντας τα βιβλία και τα ημερολόγιά του ως ενοχοποιητικά στοιχεία. Φυλακίστηκε στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου,**** την άθλια φυλακή την οποία, λίγα χρόνια πριν, είχε «τιμήσει» και ο Μπακούνιν με την παρουσία του. Στην υποχρεωτική απομόνωση, χωρίς άλλη επαφή πλην των δεσμοφυλάκων του, χωρίς το δικαίωμα να γράφει, μελετούσε αδιάκοπα: ιστορία, γεωγραφία, πολιτική οικονομία. Χάρη στη Γεωγραφική Εταιρεία είχε αποκτήσει και το δικαίωμα να γράφει, μετά τους πρώτους σκληρούς μήνες στη φυλακή. Το 1876 δημοσιεύτηκε η ολοκληρωθείσα στη φυλακή εξαίρετη εργασία του επί της εποχής των παγετώνων. Κατάφερε να έρθει σε επαφή με τους υπόλοιπους πολιτικούς κρατούμενους χρησιμοποιώντας μία πρωτόγονη μέθοδο χτυπημάτων-σημάτων τύπου Μορς.

Το 1876 μεταφέρθηκε στο Κρατητήριο της Πετρούπολης, καθώς πλησίαζε η δίκη του. ΄Επειτα από 21 μήνες στο κρύο υγρό κελί του Φρουρίου, η αλλαγή ήταν ευπρόσδεκτη. Ωστόσο, το νέο κελί του ήταν μόλις 1,5x1,5, και στους ρευματισμούς που τον «χτύπησαν» στο Φρούριο, προστέθηκαν οι ζαλάδες και η κλειστοφοβία. Είχε το δικαίωμα να δει τα αδέλφια και τους φίλους του. Η αδελφή του συνειδητοποίησε ότι ήταν αναγκαίο να βγει από τη φυλακή για λίγο και, χρησιμοποιώντας την επιρροή της οικογένειας, κατόρθωσε να μεταφερθεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Η μεταφορά σήμαινε για τον Πιοτρ μια καλή ευκαιρία να δραπετεύσει. Και δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Με τη βοήθεια των συντρόφων του κατάφερε να δραπετεύσει και εγκατέλειψε τη Ρωσία για τη Φινλανδία, όπου τον περίμενε πλοίο για να τον μεταφέρει στην Αγγλία. Στο Λονδίνο συνάντησε επαναστάτες που τον γνώριζαν από την επίσκεψή του στη Γιούρα. Απέκτησε γρήγορα επαφές και άρχισε να γράφει για το περιοδικό της Ομοσπονδίας της Γιούρα, αλλά και για τις εφημερίδες Arbeiter Zeitung, L΄Avant-Garde, La Justice. Στη Γιούρα μετέβη το 1877.

«Μία έκρηξη είναι πιο αποτελεσματική από μία ψήφο»

Το Σεπτέμβριο εκείνου του χρόνου μετείχε στην τελευταία συνάντηση της Διεθνούς και ακολούθως στο Παγκόσμιο Σοσιαλιστικό Κογκρέσο στη Γάνδη, από το οποίο έφυγε εσπευσμένα για το Λονδίνο, καθώς έμαθε ότι τον αναζητούσαν οι αρχές. Από το Λονδίνο ξεκίνησε και πάλι για τη Γιούρα και το 1878 ανέπτυξε το πολιτικό πρόγραμμα της Ομοσπονδίας. Κήρυξε το τέλος του καπιταλισμού, τον κολεκτιβισμό, την κατάργηση του κράτους και τη βία ως μέσο ανατροπής της εξουσίας. Την επόμενη χρονιά πρόσθεσε σε αυτά και την άποψη ότι επ΄ ουδενί οι αναρχικοί δεν πρέπει να δημιουργήσουν κόμμα, το οποίο θέσει και φύσει αποτελούσε εξουσιαστική δομή. Η θέση του ενισχύθηκε τόσο ώστε, για πρώτη φορά, εξέφρασε τη διαφωνία του με τον Μπακούνιν --ο οποίος δεν ζούσε πια-- στο θέμα των αμοιβών. Ο Μπακούνιν πίστευε ότι αυτές πρέπει να είναι ανάλογες με τον τύπο και το χρόνο εργασίας, ενώ ο Κροπότκιν πρότεινε την ισότιμη κατανομή των αγαθών σε όλα τα μέλη της κάθε κοινότητας, ανεξαρτήτως παραγωγικότητας. Οι θέσεις του και η στάση του τον είχαν φέρει στην πρωτοπορία του διεθνούς επαναστατικού κινήματος.

Στο Διεθνές Αναρχικό Κογκρέσο του Λονδίνου, το 1881, έγινε δεκτός ως διεθνούς βεληνεκούς επαναστάτης και οι παρεμβάσεις του, υπέρ της βίας ως τρόπου ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης, έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό. Σε αυτή τη βάση, χαιρέτισε τη δολοφονία του τσάρου Αλεξάνδρου Β΄, ως πρόδρομο της επαναστατικής εξέγερσης, και οι ελβετικές αρχές, που ως τότε τον ανέχονταν, αποφάσισαν να τον απελάσουν. Ο Αλέξανδρος Γ΄ αποφάσισε να εκδώσει ένταλμα εκτέλεσης του Κροπότκιν, θεωρώντας τον ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του προκατόχου του. Ο Κροπότκιν εγκατέλειψε το Λονδίνο για να επισκεφθεί για λίγο, όπως σχεδίαζε, τη Γαλλία. Οι γαλλικές αρχές δεν είδαν με καλό μάτι την παρουσία του εκεί, τον συνέλαβαν και τον καταδίκασαν σε πενταετή φυλάκιση, για τη συμμετοχή του στην τελευταία Διεθνή. Η Διεθνής είχε διαλυθεί από χρόνια -- ήταν απλώς μια αφορμή για να τελειώνουν μαζί του. Από το 1876, που αποκήρυξε τον τίτλο ευγενείας του, θεωρήθηκε επίσημα ο διάδοχος του Μιχαήλ Μπακούνιν.

Ως το 1886 παρέμεινε στις γαλλικές φυλακές, διαβάζοντας, γράφοντας και δεχόμενος επισκέψεις της συζύγου του και του φίλου του και συνδέσμου του με τον έξω κόσμο, Ελιζέ Ρεκλίς. Η γαλλική κυβέρνηση τον απελευθέρωσε τον Ιανουάριο του 1886, και ο Πιοτρ επέστρεψε στην Αγγλία, την οποία εγκατέλειπε κατά καιρούς για να μιλήσει σε ομάδες εργατών ανά την Ευρώπη. Το 1897 επισκέφθηκε τον Καναδά και τις ΗΠΑ --στις οποίες ξαναπήγε το 1901--, όπου έδωσε σειρά διαλέξεων, αλλά απογοητεύτηκε από τη μικρή ανταπόκριση που βρήκε. Παράλληλα, εξέδιδε το ένα βιβλίο μετά το άλλο και έγραφε το ένα άρθρο μετά το άλλο. Η δεκαετία του 1890 ήταν η πιο παραγωγική συγγραφικά για τον Κροπότκιν.

΄Οσοι τον είχαν γνωρίσει εκείνα τα χρόνια, έκαναν λόγο για έναν υπέροχο άνδρα που «έμπαινε στο χώρο και τον γέμιζε φως». ΄Εναν άνθρωπο με χιούμορ, διάθεση για ζωή, δίψα και πάθος για την επανάσταση, με βαθύτατη μόρφωση και ακόμη πιο βαθιά αφοσίωση στους σκοπούς που είχε θέσει στη ζωή του.

Οι αρχές του νέου αιώνα, του 20ού, τον βρήκαν να επιστρέφει στις ρίζες του. Θεώρησε ότι οι συνθήκες στη Ρωσία ήταν ώριμες για την επανάσταση και το 1903 βοήθησε να εκδοθεί μια ρωσική αναρχική εφημερίδα. Ωστόσο, εγκατέλειψε την εφημερίδα ένα χρόνο αργότερα, απογοητευμένος από τη στάση της, υπέρ της ατομικής τρομοκρατίας.

Πώς δεν πρέπει να γίνεται μια επανάσταση

Η εξέγερση του 1905 στη Ρωσία τον χαροποίησε και γεμάτος όνειρα ξεκίνησε για να οργανώσει το αναρχικό κίνημα της πατρίδας του --από απόσταση-- ώστε να προετοιμάσει τη συμμετοχή του στην επανάσταση που θα ακολουθούσε. Η αποτυχία της εξέγερσης τον οδήγησε να αναζητήσει τις αδυναμίες του διεθνούς επαναστατικού κινήματος, να εγκαταλείψει την αρθρογραφία και να στραφεί στη συγγραφή βιβλίων και μόνο. Θέλοντας να βρίσκεται πιο κοντά στην πατρίδα του, κατάφερε να πείσει τις ελβετικές αρχές να του επιτρέψουν την παραμονή στην Ελβετία. Το ξέσπασμα του Μεγάλου πολέμου τον βρήκε εκεί, να τάσσεται ανοιχτά κατά των Γερμανών. Χαρακτήριζε τους Γερμανούς «Στρατό των Ούννων που δεν σέβεται καμία αρχή του Ανθρώπου». Για τον Κροπότκιν «ο πόλεμος κατά της Γερμανίας, είναι πόλεμος κατά του κράτους».

Η πιο μεγάλη στιγμή της ζωής του ήρθε το Φεβρουάριο του 1917. Η επανάσταση που επαγγελόταν επί δεκαετίες ξέσπασε στην πατρίδα του και ήταν ολοφάνερο ότι αυτή τη φορά θα πετύχαινε. Προειδοποιώντας ότι «είναι σημαντικό όσο και η Επανάσταση, να χάσει η Γερμανία τον πόλεμο», ετοίμασε τις βαλίτσες του για την επιστροφή στο σπίτι. ΄Εφτασε στην Πετρούπολη στις 30 Μαΐου του 1917. Χιλιάδες πολίτες τον υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό. ΄Αρχισε αμέσως τη δουλειά. Πρότεινε και προώθησε την αυτό-οργάνωση των πολιτών της Πετρούπολης. Ως την επικράτηση των Μπολσεβίκων, που δεν έβλεπαν με καθόλου καλό μάτι τις απόψεις του Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν, εργαζόταν διαρκώς για την επαναστατική οργάνωση των μαζών. Η αποτυχία της οργάνωσης μιας αναρχοκομμουνιστικής κοινωνίας τον πλήγωσε. Παρά τις δεκάδες προσκλήσεις, αρνούνταν πια να μιλήσει δημόσια, αρνούνταν ακόμη και τις πανεπιστημιακές έδρες που του πρότειναν. Είχε κλείσει τα 75 του χρόνια, η υγεία του κατέρρεε, αλλά, παρ΄ ότι οι γιατροί του είχαν συστήσει να μεταβεί σε θερμότερα κλίματα για να συνέλθει, δεν έκανε τίποτα γι΄ αυτό. Είχε αποφασίσει να πεθάνει στη Ρωσία. Δεν ξεχνούσε, όμως, να κρίνει, ανοιχτά όπως έκανε με όλες τις εξουσίες, και τους Μπολσεβίκους: «Μας έδειξαν πώς δεν πρέπει να γίνεται μια επανάσταση». Και τόνιζε ότι «η Επανάσταση και οι Μάζες είναι ισχυρότερες από κάθε Κόμμα και κάθε κομματικό μηχανισμό». ΄Εκλεισε για πάντα τα μάτια του το Φεβρουάριο του 1921.

Τι πρέσβευε ο Κροπότκιν


Στόχος των θεωριών και της φιλοσοφίας του Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν ήταν η ωρίμανση των συνθηκών για τη δημιουργία της αναρχοκομμουνιστικής κοινωνίας, στηριγμένης στην αλληλοβοήθεια. Τόσο η παραγωγή όσο και τα αγαθά πρέπει να βρίσκονται --πίστευε-- στα χέρια της κάθε κομμούνας, κάθε αυτό-οργανωμένης κοινότητας. Η ελεύθερη διανομή των αγαθών και η ελεύθερη παροχή των υπηρεσιών θα αντικαθιστούσαν την ιδιοκτησία --που, όπως είχε πει ο σύντροφός του, Προυντόν, είναι κλοπή-- και θα καταργούσαν την οικονομική ανισότητα. Η αποκέντρωση της βιομηχανίας ήταν ένα αιτούμενο για τον Κροπότκιν, ώστε να λειτουργήσει το σύστημα που προτείνει. Η αρχή της αμοιβής θα αντικαθίστατο από την αρχή της ανάγκης με αποτέλεσμα ένα οικονομικό σύστημα στο οποίο αυτά που θα είχε ο καθένας θα ήταν ακριβώς αυτά που χρειαζόταν. Η αναρχοκομμουνιστική κοινωνία θα ήταν οργανωμένη σε κομμούνες, στις οποίες οι πολίτες θα εργάζονταν με βάση τις ικανότητες και δυνατότητές τους μέχρι την ηλικία των 50 ετών, ενώ παράλληλα θα επιμορφώνονταν διαρκώς, επί της εργασίας τους αλλά και επί των πνευματικών κατακτήσεων του ανθρώπου. Πρέσβευε επίσης την κατάργηση των φυλακών, που τις χαρακτήριζε «σχολεία του εγκλήματος», και την αντικατάστασή τους από την κατανόηση και την ηθική πίεση προς τους εγκληματούντες -- κάτι που τα νομικά συστήματα θα ανακάλυπταν σχεδόν έναν αιώνα αργότερα. Μετά τον Κροπότκιν, κανείς δεν μπόρεσε να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι, στη θεωρία της Αναρχικής Επανάστασης. ΄Ηταν ο τελευταίος μεγάλος αναρχικός στοχαστής.


---------------------
* Οι δαρβινιστές στήριζαν την άποψη ότι η ιστορική εξέλιξη περνά υποχρεωτικά από τον ανταγωνισμό και τον αγώνα για την επιβίωση, δηλ. στηρίζεται στην επικράτηση του ισχυροτέρου. Οι πιο διαβόητοι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας ήταν οι Ναζί.

** Η Γιούρα είναι ορεινή περιοχή της Ελβετίας, που αποτέλεσε τον παράδεισο των Αναρχικών. Δημιουργήθηκε όταν ζήτησαν καταφύγιο στη μονίμως ουδέτερη Ελβετία, οι οπαδοί του Μαλατέστα, οι καταζητούμενοι της παρισινής κομμούνας και οι αυτοεξόριστοι ρώσοι επαναστάτες. Η επιβίωση των επαναστατών στηρίχθηκε στη βοήθεια που τους πρόσφεραν οι αυτοοργανωμένοι σε κομμούνες ωρολογοποιοί της περιοχής. Από τη Γιούρα πέρασαν, πέραν του Κροπότκιν, ο Μπακούνιν, ο Μαλατέστα και ο Ρεκλίς.

*** Ο Κύκλος Τσαϊκόφσκι είχε δημιουργηθεί από νεαρούς φοιτητές και εργάτες με στόχο τη διάδοση των επαναστατικών ιδεών στη Ρωσία. Ο Κροπότκιν ήταν το γηραιότερο μέλος του Κύκλου.

**** Η «ρωσική Βαστίλη», ένα φρούριο που βρισκόταν απέναντι από το χειμερινό ανάκτορο των τσάρων και από το οποίο δεν είχε δραπετεύσει κανείς. Ο Μπακούνιν είχε φυλακιστεί εκεί επί έξι χρόνια και όταν βγήκε, το 1854, η υγεία του είχε καταστραφεί για πάντα.


Η κηδεία του Πιότρ Κροπότκιν (Σπάνιο video 1921)

https://www.dailymotion.com/video/x28ap2f_%CE%B7-%CE%BA%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B9%CF%8C%CF%84%CF%81-%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%BA%CE%B9%CE%BD-%CF%83%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%BF-video-1921_people?start=12

Αναδημοσίευση από : Anarchy Archives

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Πολιτική δήλωση του Α.Δ.Μπουρζούκου στο νέο ειδικό δικαστήριο

Σ' αυτό το δικαστήριο δικάζομαι επειδή είμαι αναρχικός, επειδή επέλεξα να αντισταθώ στην αλλοτρίωση και την εξαθλίωση που επιβάλλει ο καπιταλισμός, επειδή - κόντρα στη λογική του ακραίου φιλοτομαρισμού που καλλιεργεί το σύστημα- επέλεξα να συνδεθώ με συντρόφους στα πλαίσια του αγώνα. Το μόνο στοιχείο που έχετε εναντίον μου λοίπον σ' αυτό το δικαστήριο είναι οι συντροφικές μου σχέσεις και αν ελπίζετε να το απαρνηθώ είστε γελασμένοι.

Το σύστημα που υπηρετείτε δεν διστάζει να πατήσει πάνω στα πτώματα των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου προκειμένου να αυξηθεί το κέρδος, σ' αντίθεση με σας λοιπόν, δεν αντιλαμβανόμαστε τις ανθρώπινες σχέσεις υπό το πρίσμα μια "αναλογιστικής επιστήμης" υπολογίζοντας κέρδος και ζημία. Ως εκ τούτου, οι συντροφικοί δεσμοί που αναπτύσσουμε στο στρατόπεδο του αγώνα ατσαλώνονται μέσα απ τον ίδιο τον αγώνα. Στεκόμενοι πάντα λοιπόν στο πλευρό των συντρόφων μας, στηρίζουμε τις επιλογές και τα μέσα που χρησιμοποιεί ο καθένας στα πλαίσια του αναρχικού αγώνα. Δεν θα ακούσετε ποτέ δήλωση μετάνοιας από μας, ούτε θα αποκυρήξουμε τον αγώνα μας, γιατί κάθε δράση -συλλογική ή ατομική, νόμιμη ή παράνομη- για μας είναι ένα βήμα ακόμα προς την κοινωνική επανάσταση, προς την συνολική χειραφέτηση των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου.

Και δικαστήρια σαν αυτά έχουν συγκεκριμένο ρόλο στην τρομοκράτηση και τον παραδειγματισμό προς όσους αντιστέκονται, είναι η σιωπηλή επιβεβαίωση της βαρβαρότητας αυτού του συστήματος. Στην προκειμένη περίπτωση όμως οι διωκτικοί μηχανισμοί δεν μπήκαν καν στον κόπο να στήσουν "σωστά" το κατηγορητήριο. Έτσι χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο εμπλοκής μου στην όλη υπόθεση επιχειρείται η βαριά καταδίκη μου, άλλη μια δίωξη με καθαρά εργαλειακό χαρακτήρα - όπως τόσες άλλες που έχουν ασκηθεί τα τελευταία χρόνια - που πρωταρχικό στόχο είχε φυσικά την δεύτερη προφυλάκιση μου, μην τυχόν και βγω με τη λήξη του 18μηνου.
Παρ' όλα αυτά, δεν είναι αυτό το αξιοσημείωτο στην όλη υπόθεση, αλλά το πόσο εξώφθαλμα γίνεται αυτό. Πόσο έντονα φαίνεται η αγωνία των διωκτικών μηχανισμών να μας φορτώσουν όσο το δυνατόν περισσότερες δικογραφίες έτσι ώστε να εξασφαλίσουν την πολύχρονη προφυλάκισή μας, αλλά και τις πολλαπλές καταδίκες μας.
Έτσι κι εδώ μια υπόθεση έχει σπάσει σε δυο και τρεις δικογραφίες με αποτέλεσμα να κατηγορούμαστε δυο και τρεις φορές για την ίδια οργάνωση και παρόμοια αδικήματα. Κατηγορούμαστε λοιπόν για τέσσερις εμπρησμούς, διακεκριμένη οπλοκατοχή, και μια σειρά από άλλα κακουργήματα στα πλαίσια του 187α. Και παρ' ότι για τους εμπρησμούς έχει αναλάβει την ευθύνη ο σύντροφος Νίκος Ρωμανός και όχι ως Σ.Π.Φ, οι ευφάνταστοι ανακριτές αποφάσισαν να τους εντάξουν στη δράση της οργάνωσης, κατηγορόντας μας ως μέλη της. Κι ενώ στα σπίτια που μπήκε η αντιτρομοκρατική μετά τη σύλληψή μας δεν βρέθηκε ούτε ίχνος όπλου κατηγορούμαστε για διακεκριμένη οπλοκατοχή. Ένα σαθρό κατηγορητήριο που στηρίζεται μόνο στα σενάρια και τις εικασίες της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας.
Όσο για το δεύτερο βούλευμα που αφορά το σπίτι στο Χαλάνδρι η κατάσταση είναι τουλάχιστον κωμική. Διώκομαι ξαφνικά το 2013 για αυτή την υπόθεση ενώ η ΕΛ.ΑΣ γνωρίζει απ το 2011 την ύπαρξη δαχτυλικού μου αποτυπώματος σε μπουκάλι μπύρας στο σπίτι του Χαλανδρίου. Ένα αποτύπωμα σε κινητό αντικείμενο που προφανώς αξιολογήθηκε ως ανεπαρκές για να μου ασκηθεί δίωξη. Όμως δυο χρόνια μετά, σε μια προσπάθεια να προφυλακίσουν ξανά τον σύντροφο Κώστα Σακκά, ξανάνοιξε η υπόθεση και βρήκαν την ευκαιρία να συμπεριλάβουν εμένα και τον Νίκο.

Άλλη μια δίκη παρωδία ξεκινάει λοιπόν και σήμερα, άλλο ένα θέατρο σκιών που για ακόμη μια φορά θα αρνηθούμε να πάρουμε μέρος, επιλέγοντας συνειδητά τη θέση που η αναρχική μας ταυτότητα προτάσσει. Τη θέση της αδιάλακτης επίθεσης απέναντι σε κάθε θεσμό που καταδυναστεύει την ζωή μας.
Σίγουρα δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα με σας, ποτέ δεν συμβιβαστήκαμε με έναν κόσμο εξαθλίωσης και υποταγής. Ποτέ δεν χαμηλώσαμε το βλέμμα μας απέναντι στην εξουσία και την βαρβαρότητα που γεννάει και δεν θα το κάνουμε ούτε τώρα.
Έχουμε επιλέξει χρόνια τώρα το στρατόπεδο των αρνητών αυτού του συστήματος, των καταπιεσμένων, χωρίς αυτό να σημαίνει σε καμία περίπτωση βέβαια και την παραίτηση μας, την σιωπηλή αποδοχή της παντοδυναμίας του κράτους και του κεφαλαίου.
Επιλέγουμε την επίθεση με κάθε μέσο, επιλέγουμε να μιλήσουμε εκεί που οι άλλοι σιωπούν, να τολμήσουμε εκεί που οι άλλοι φοβούνται. Όχι δεν είμαστε ούτε τρελοί, ούτε ονειροπαρμένοι, απλά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο μόνος δρόμος για την συνολική απελευθέρωση του ανθρώπου περνάει πάνω απ' τα συντρίμια ενός κόσμου εκμετάλλευσης και εξουσίας, πάνω απ' την καταστροφή και το οριστικό ξεπέρασμα του καπιταλισμού.
Αυτή η σιγουριά μας είναι που σας τρομάζει και γι αυτό το λόγο προσπαθείτε με κάθε δυνατό μέσο να μας εξοντώσετε, φυσικά και πνευματικά.
Όμως απ' αυτή τη σιγουριά για το δίκαιο του αγώνα μας αντλούμε και μεις δύναμη να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε αγνοώντας τις νομικές επιπτώσεις που επιφέρουν οι πράξεις μας.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος

Πολιτική δήλωση του αναρχικού Φ.Χαρίση στο νέο ειδικό δικαστήριο για τους εμπρησμούς και διάφορες υποθέσεις

Στέκομαι εδώ μπροστά σας ως αναρχικός αιχμάλωτος και δηλωμένος εχθρός του καθεστώτος που υπηρετείτε, της αστικής δημοκρατίας και του καπιταλισμού. Σας δηλώνω εξαρχής πως δεν προτίθεμαι να παζαρέψω στο ελάχιστο τις αξίες και τις πολιτικές μου θέσεις. Δε μετανιώνω για την εως τώρα διαδρομή μου στον αναρχικό αγώνα, δε μετανιώνω που στηρίζω και στηρίζομαι από υπέροχους συντρόφους σε αυτή τη διαδρομή, δε μετανιώνω για τις επιλογές που με έφεραν στη φυλακή και θα στηρίξω μέχρι τέλους όλες τις μορφές που συνθέτουν το μωσαϊκό της αναρχικής δράσης.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως ο λόγος που βρίσκομαι εδώ απεναντί σας, κάτι που θα κάνω καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης αντικρούοντας το κακοστημένο και φουσκωμένο κατηγορητήριο της αντιτρομοκρατικής, προκύπτει από ένα συγκεκριμένο πολιτικό σκεπτικό. Παρότι σαν αναρχικός εχθρεύομαι το νομικό σύστημα στο σύνολό του - είτε μιλάμε για το σκληρό κατασταλτικό, είτε για το προοδευτικό "μοντέλο" - καθώς θεωρώ τους νόμους εύπλαστα εργαλεία τα οποία τα σύγχρονα κράτη χρησιμοποιούν για τη διατήρηση των πολυπόθητων ισορροπιών, εντούτοις θεωρώ σημαντικό σαν αναρχικοί να προσπαθούμε να βάζουμε τα δικά μας αναχώματα στη καταστολή, παρά να τη δεχόμαστε οσιομαρτυρικά. Επομένως το πρωτεύον δεν είναι η προσωπική νομική μου ελάφρυνση αλλά η δημιουργία παρακαταθηκών που βάζουν ένα φρένο στις όλο και εντεινόμενες διώξεις στον κόσμο του Αγώνα.

Το συγκεκριμένο δικαστήριο εντάσσεται στο σχέδιο της αντιτρομοκρατικής και των ειδικών εφετών ανακριτών να τεμαχίσουν την ίδια υπόθεση σε πολλά κομμάτια με σκοπό αφενός τη μη αποφυλάκιση μετά τη παρέλευση του 18μήνου που συνέβη στο σύντροφο Ανδρέα Μπουρζούκο και αφετέρου την εξασφάλιση μεγαλύτερων ποινών καθώς με τις ίδιες κατηγορίες δικαζόμαστε σε 2-3 διαφορετικά δικαστήρια. Εγώ συγκεκριμένα δικάζομαι στα πλαίσια του 187Α, για ένταξη και συμμετοχή στη Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς, πέρα από αυτό το δικαστήριο σε ένα ακόμα, παρόλο που για τη συγκεκριμένη κατηγορία έχω αθωωθεί από το δικαστήριο του Βελβεντού. Πέρα από αυτό το κράτος χρησιμοποιεί τη Συνομωσία στη περιπτωσή μας για να εγκλωβίσει τις αυτόνομες αγωνιστικές διαδρομές μας στα πλαίσια της συγκεκριμένης οργάνωσης, στην οποία έχω ξεκαθαρίσει από την αρχή της σύλληψής μου ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος.

Συγκεκριμένα για τις κατηγορίες τώρα δηλώνω πως αρνούμαι το σύνολο του κατηγορητηρίου. Από την ανάγνωση του φαίνεται πως η εμπλοκή μου στηρίζεται αποκλειστικά στην ύπαρξη μίγματος dna σε αδιάφορα αντικείμενα (όπως ξυραφάκι και πουκάμισο) στα σπίτια στο Χαλάνδρι και τα Τουρκοβούνια. Το dna τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε βασικό κατασταλτικό εργαλείο του κράτους απέναντι στον επαναστατικό χώρο και άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια. Ο εύκολος τρόπος μεταφοράς του και η χωρίς κανένα περιορισμό χρησιμοποίησή του ως αποδεικτικό στοιχείο δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την αστυνομία ώστε να εξελίξει τη καταστολή της απέναντι στον εσωτερικό εχθρό. Η αθρόα (συνήθως με τη βία) λήψη γενετικού υλικού από αναρχικούς που συλλαμμβάνονται για διάφορες δράσεις (από αντάρτικο πόλης μέχρι συμμετοχή σε πορείες) και από άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια όπως οι κάτοικοι στις Σκουριές Χαλκιδικής, έχουν δημιουργήσει μια τεράστια τράπεζα dna με σκοπό το φακέλωμα του συνόλου των αγωνιζόμενων ενάντια στο καθεστώς.

Καθοριστικής σημασίας είναι η συμβολή της δικαστικής εξουσίας σε αυτο το τερατούργημα. Όχι μόνο με την έλλειψη έστω και υποτυπώδους νομοθετικού πλαισίου κάτι που δίνει τη δυνατότητα στην αστυνομία να αυθαιρετεί, αλλά και με εισαγγελική γνωμοδότηση δίνεται η δυνατότητα να λαμβάνεται ακόμα και δια της βίας γενετικό υλικό όταν συντρέχουν λόγοι επικινδυνότητας. Σε αυτό φυσικά έρχονται να προστεθούν οι πρόσφατες καταδίκες αναρχικών συντρόφων με μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο το dna.

Σε συνάρτηση με τα παραπάνω στο συγκεκριμένο δικαστήριο έχουμε μια ακόμη πρωτοτυπία του αστυνομικού μηχανισμού. Κατηγορούμαι (όπως και οι υπόλοιποι σύντροφοι) για 4 εμπρηστικές επιθέσεις μόνο και μόνο επειδή βρέθηκε dna μου σε ένα ξυραφάκι στο σπίτι της Ελ Αλαμέιν, στο οποίο υπήρχε στικάκι με τις αναλήψεις ευθύνης για τις συγκεκριμένες ενέργειες. Αυτό το γελοίο και συνάμα εξωφρενικό γεγονός από μόνο του σε συνδιασμό με τη παντελή έλλειψη στοιχείων καθώς δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη ότι έχω βρεθεί στο χώρο των εμπρησμών ή ότι έχω προμηθευτεί και κατασκευάσει κάποιον εμπρηστικό μηχανισμό, καταδεικνύει την ευκολία με την οποία η αντιτρομοκρατική στήνει τις δικογραφίες εναντίον αναρχικών.

Παράλληλα στο κατηγορητήριο υπάρχουν ένα σωρό κατηγορίες που επισύρουν αρκετά βαριές ποινές, ιδίως η διακεκριμένη κατοχή όπλων και εκρηκτικών, χωρίς να έχει βρεθεί τίποτε στα σπίτια που αναφέρονται στο βούλευμα. Ούτε μισό όπλο, ούτε μισό γραμμάριο εκρηκτικών.

Είναι φάνερο λοιπόν πως σε αυτή την αίθουσα υπάρχουν 2 διαφορετικά και αντίπαλα "στρατόπεδα". Από τη μια είστε εσείς και το δολοφονικό σύστημα που υπηρετείτε πιστά. Ανέκαθεν η δικαστική εξουσία ως προστάτης της εκτελεστικής επιτελούσε κομβικό ρόλο για την ομαλή λειτουργία της καπιταλιστικής μηχανής. Το ρόλο της διαχείρησης του πλεονάζοντος πληθυσμού και της καταστολή των επαναστατικών κινημάτων. Εσείς και η κάστα σας εφαρμόζεται όλα τα δικαστικά πραξικοπήματα στους επαναστάτες. Πολλαπλές υποδικίες, πολύχρονες καταδίκες χωρίς στοιχεία, θέσπιση σκληρού κατασταλτικού πλαισίου για τους πολιτικούς κρατούμενους. Ακόμα και ο χώρος που διεξάγεται το δικαστήριο, δηλαδή οι φυλακές Κορυδαλλού, εντάσσεται στο ειδικό καθεστώς εξαίρεσης που το σύστημα προορίζει για τους πολιτικούς εχθρούς του. Παράλληλα με αυτό φυλακίζοντας τους παραβατικούς και το πλεονάζον εργατικό δυναμικό συμβάλλεται στη διατήρηση της δολοφονικής μα τόσο απαραίτητης κοινωνικής ειρήνης.

Με αυτό το τρόπο οι φτωχοί που περισσεύουν από τα αφεντικά και στρέφονται στο έγκλημα φυλακίζονται, όχι για να σωφρονιστούν όπως υποκριτικά ισχυρίζεστε, αλλά για να μάθουν να πειθαρχούν στον ανώτερο ιεραρχικά και να διαμεσολαβούνται σε κάθε επίπεδο οι σχέσεις τους από την εξουσία. Ακριβώς γι αυτό είστε οι πιστότεροι υπηρέτες του κεφαλαίου, γιατί στις φυλακές σας οι επιταγές του γίνονται πράξη σχεδόν σε απόλυτο βαθμό.

Βγαίνοντας κάθε πρωί από το κελί μου αντικρίζω τους ανθρώπους που αναγκάζετε να περνούν ένα μικρό ή μεγάλο μέρος της ζωής τους θαμμένοι ζωντανοί από τόνους τσιμέντου και κάγκελων. Στη πλειοψηφία τους είναι ο πληθυσμός που σχηματικά περιέγραψα παραπάνω. Άνθρωποι ξεχασμένοι από όλους, τοξικοεξαρτημένοι, καταδικασμένοι να βιώνουν τη καπιταλιστική βαρβαρότητα στο πετσί τους. Σκεφτήκατε καθόλου πόσο άρρωστο και αλαζονικό είναι το "λειτούργημα" σας; Σκεφτήκατε πόσο άθλιο είναι να είστε ένα από τα βασικά γρανάζια στο υπάρχον εκμεταλλευτικό σύστημα, να αποφασίζετε δηλαδή σύμφωνα με τους νόμους του ποιούς ανθρώπους και με τι στοιχεία θα εξορίσετε στα μπουντρούμια της δημοκρατίας; Για όλα αυτά λοιπόν άξιος ο μισθός σας κύριοι δικαστές, μόνο που αν κοιτάξετε καλά τα χρήματα που λαμβάνετε θα προσέξετε τις κόκκινες κηλίδες πάνω τους. Είναι το αίμα όλων αυτών που κάποια στιγμή τους στερήσατε τον ουρανό χωρίς συρματοπλέγματα, τη θάλασσα, το δάσος, τους ανθρώπους που αγαπούν.

Από την άλλη εντάσσω τον εαυτό μου στον κόσμο της αναρχίας και του ευρύτερου επαναστατικού αγώνα. Σε αυτή τη μειοψηφία προς το παρόν που βαδίζει κόντρα στη σύγχρονη κοινωνία της εξατομίκευσης, του ωχαδελφισμού και της παραίτησης. Σε όσους δεν τρέφονται με αριστερές ψευδαισθήσεις, αλλά με πείσμα αγωνίζονται ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Σε όσους πιστεύουν στη δύναμη του ανθρώπου να οργανώσει τη ζωή του χωρίς εξουσία, διαμεσολάβιση, αστυνομία, φυλακές, δικαστήρια. Σε όσους καταργούν στη πράξη την αστική νομιμότητα και ρισκάρουν κρατώντας πάντα επίκαιρο το στοίχημα της επαναστατικής προοπτικής. Σε όσους συμβάλλουν με τις δυνάμεις τους στον Αγώνα για την ατομική και συλλογική απελευθέρωση.


ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ


Χαρίσης Φοίβος
05/02/2015